366
0
true
<p>ดนตรีเพลง “สตรีสากล”<br />โดยอดีตสหายศิลปินเพลงปฏิวัติ<br /><a href="http://www.cpt-song.blogspot.com">http://www.cpt-song.blogspot.com</a><br />เสาร์ 6 มีนาคม 2553 1800-2100 ณ หอศิลปวัฒนธรรมแห่งกรุงเทพมหานคร สี่แยกปทุมวัน <br />. <br />เนื่องในวันสตรีสากล ซึ่งเป็นการแสดงออกถึงความเท่าเทียมระหว่างชายและหญิง ซึ่งนักปฏิวัติในอดีตให้ความสำคัญเป็นพิเศษ งานดนตรีเพลงปฏิวัติวันสตรีสากลนี้จึงได้จัดขึ้น และหวังให้เป็นแหล่งเรียนรู้สำหรับเยาวชนเยาวชนได้เข้าใจเสี้ยวประวัติศาสตร์ที่ผ่านมา ได้เห็นถึงความรัก ความเสียสละที่บริสุทธิ์ของที่แม้กระทั่งชีวิตยังยอมพลีให้เพื่อประเทศชาติ<br />.<br />งานนี้ไม่มีการเก็บค่าผ่านประตู แต่ขอรับบริจาคจากผู้มีจิตศรัทธา เงินทุกบาทที่บริจาค ไม่หักค่าใช้จ่ายแต่มอบไว้ช่วยเหลืออดีตศิลปินเพลงปฏิวัติที่ขาดแคลนทุนทรัพย์ และเพื่อช่วยเหลืออดีตนักปฏิวัติอาวุโสผู้ขัดสน (งานนี้เป็นงานวัฒนธรรม ไม่เกี่ยวกับการเมืองใด ๆ)<br />.<br />ลงชื่อจองที่นั่งฟังดนตรี (รับเฉพาะท่านผู้จองล่วงหน้า) หรือติดต่อสนใจสนับสนุนกิจกรรมของ “คณะจัดงานเพลงประชาชน วันสตรีสากล” สามารถติดต่อได้ที่ คุณจันทิรา สระทองเขียว โทรศัพท์: 08.2522.6064 (วันราชการ) Email: <a href="mailto:cpt.song@gmail.com">cpt.song@gmail.com</a> เว็บไซต์ <a href="http://www.cpt-song.blogspot.com">http://www.cpt-song.blogspot.com</a> ที่นั่งมีจำกัด โปรดลงทะเบียนภายในวันที่ 26 กุมภาพันธ์ 2553<br />.<br />พบสหายคำราม, สหายเทิด ศิลปิน 66, สหายแวว ศิลปิน 82 และสหายหญิงอื่น ๆ ตลอดจนนักร้องรับเชิญอดีตนักปฏิวัติอีกหลายท่าน</p>
2010-02-04T17:50:29+07:00
false
2605
false
false
2010-02-04T17:50:29+07:00
0
ดนตรีเพลง “สตรีสากล”
366
0
true
<p>รากเหง้าการโกงกินที่กัดกร่อนชาติ<br />. <br />ดร.โสภณ พรโชคชัย*<br />. <br /> ประเทศไทยของเราเจริญช้า จนถูกประเทศเพื่อนบ้านแซงหน้าไปมากมายแล้ว ผมไมได้นิยมประเทศอื่นมากกว่าไทย แต่นี่เป็นเรื่องจริงที่น่าวิตกและปฏิเสธไม่ได้ ถ้าสิ่งศักดิ์สิทธิ์ในไทยมีจริง ทำไมบรรดา “ผู้หลักผู้ใหญ่” จึงปล่อยให้ประเทศไทยเป็นอย่างนี้ ใครที่ทำให้ประเทศชาติของเรามีชะตากรรมเช่นนี้<br />.<br /> ผมเคยเป็นที่ปรึกษากระทรวงการคลังเวียดนาม และอินโดนีเซีย และยังเคยเดินทางและไปบรรยายด้านอสังหาริมทรัพย์ในประเทศแถบนี้ทั้งเนปาล บรูไน พม่า ลาว มาเลเซีย และอินเดีย รวมทั้งยังสำรวจตลาดอสังหาริมทรัพย์แบบปูพรมได้มากที่สุดทั่วกรุงจาการ์ตา กรุงพนมเปญ กรุงมะนิลา และนครโฮชิมินห์ ได้พบภาพเปรียบเทียบมาให้เห็น จะได้ช่วยกันฉุกคิดและสำรวจตรวจสอบกันบ้าง เผื่ออนาคตของลูกหลานไทยเราจะไม่เผชิญภาวะบ้านแตกสาแหรกขาด <br />.<br />. <br />เหลียวมองรอบบ้าน<br />.<br /> ประเทศที่รวยกว่าไทยอย่างชัดเจนได้แก่ มาเลเซีย ที่ในสมัยก่อนด้อยกว่าไทย ขนาดตนกู อับดุล ราห์มัน อดีตนายกรัฐมนตรีและพี่น้องอีก 3 คนยังเคยมาเรียนที่โรงเรียนเทพศิรินทร์ที่ผมเองก็เป็นนักเรียนเก่าเช่นกัน <1> แต่ ณ ปัจจุบันนี้รายได้ประชาชาติต่อหัวของมาเลเซียกลับสูงกว่าไทยถึงเกือบ 2 เท่า <2> และ สิงคโปร์ ก็รวยกว่าไทยอย่างชัดเจน โดยมีรายได้ต่อหัวถึง 6.14 เท่าของประเทศไทย <3> ทั้งที่ประเทศนี้ไม่มีทรัพยากรอะไรเลยนอกจากคน สำหรับบรูไน คงไม่ต้องกล่าวถึงเพราะเขามีน้ำมันมหาศาล<br />.<br /> ในกรณีประเทศจีนนั้น แม้มีรายได้ต่อหัวเท่ากับ 71% ของไทยซึ่งก็เป็นเพราะเขามีประชากรนับพันล้านคน แต่จีนเจริญกว่าเรามาก ผมจำได้ว่าเมื่อปี 2529 ขณะไปเรียนที่เบลเยียม สถาปนิกจบใหม่ชาวจีนในกรุงปักกิ่งมีรายได้เดือนละ 400 บาท แต่ขณะนี้ที่เมืองลี่เจียงในมณฑลยูนานที่ห่างไกล ข้าราชการใหม่ผู้จบปริญญาตรีทั่วไป จะได้เงินเดือนประมาณ 11,000 บาท แถมสวัสดิการอีกมากมาย นี่ถือว่าแซงหน้าประเทศไทยเรียบร้อยแล้ว<br />.<br /> ที่ประเทศจีน เขาทำให้องค์กรของรัฐกะทัดรัด มีประสิทธิภาพสูง เป็นเสมือนบริษัทที่ดีที่สุดที่คนจีนมุ่งมั่นจะเข้าไปทำงานด้วย ต่างจากไทยที่อาชีพรับราชการเป็นอาชีพที่หัวกระทิไม่พึงปรารถนานัก แต่กลับเป็นที่พึงปรารถนาของผู้ที่มาจากครอบครัวที่มีฐานะด้อยกว่า นี่อาจเป็นสาเหตุที่เราจึงมีข้าราชการบางส่วนที่เป็นภัยสังคม คือเข้าไปเป็นกาฝาก ทำงานเช้าชามเย็นชามและโกงชาติเมื่อมีโอกาส<br />.<br />. <br />น่าสงสัยจริง ๆ<br />.<br /> ประเทศเหล่านี้ใช้เวลาประมาณ 25 ปี แซงหน้าประเทศไทยได้อย่างไรทั้ง ๆ ที่เขาไม่มีสิ่งศักดิ์สิทธิ์ที่ไหน ถ้าพระสยามเทวาธิราชมีจริง หรือประเทศไทยเดินมาถูกทางแล้ว ทำไมเราจึงถูกประเทศที่เล็กกว่า เช่นสิงคโปร์ ประเทศที่เคยเป็นประเทศราชหรืออดีตอาณานิคม เช่นมาเลเซีย หรือประเทศที่จนดักดาน เช่นจีนที่ปู่ย่าตายายของผมที่หนีความอดอยากมาเมื่อ 80 ปีก่อน แซงหน้าเราไปได้<br />.<br /> ถ้าไทยเรามีคนดี หรือผู้มีคุณธรรมสุดเลิศเลอจริง เราจะมีบ่อนเถื่อน เจ้ามือหวยเถื่อน ยาบ้าเกลื่อนเมืองและเพิ่มขึ้นทุกวันเช่นทุกวันนี้ได้อย่างไร เราจะปล่อยให้มีการโกงกินกันมโหฬารทั้งในส่วนท้องถิ่น ส่วนภูมิภาคและส่วนกลางได้อย่างไร เราจะปล่อยให้ประเทศไทยมีขอทานเขมร แรงงานพม่า และแท็กซี่เถื่อนทำมาหากินตบหน้าประเทศชาติอยู่ได้อย่างไร<br />.<br /> ถ้าเรามีตงฉินปกครองเมือง ไม่ใช่มีกังฉินชักใยอยู่เบื้องหลัง เราคงทำอย่างจีนที่ลงโทษผู้โกงกินอย่างเด็ดขาด เช่น จับไปยิงเป้าหรือติดคุกตลอดชีวิตเพื่อเป็นการเชือดไก่ให้ลิงดู ในเวียดนามนักฟุตบอลทีมชาติที่ไปล้มบอลในกีฬาซีเกมส์ที่กรุงมะนิลาเมื่อ พ.ศ.2548 ถูกจับติดคุก 5 ปี ส่วนพี่ไทยนั้น ยิ่งล้ม ยิ่งรวย นอกจากนี้กัปตันเครื่องบินเวียดนามที่ซื้อเครื่องเสียงหนีภาษีเข้าประเทศ ก็โดนไล่ออก แต่ของไทยเรานำเข้ามาจนเจ๊เล้งรวย! <4><br />.<br />. <br />ระบบคนดีที่ควรถูกตรวจสอบ<br />.<br /> เมื่อพูดถึงการโกง บางคนอาจมองไปที่อดีตนายกฯ ทักษิณ ซึ่งต้องพิสูจน์กันต่อไป ผมไม่ได้ให้ร้ายหรือแก้ต่างแทนใคร แต่กระบวนการโกงชาติในทุกวันนี้สร้างความวิบัติยิ่งกว่าเป็นร้อยเท่าพันทวี เพราะเป็นระบบการโกงที่ฝังรากลึกในวงราชการ ยิ่งเรามุ่งพุ่งเป้าไปที่คน ๆ เดียว เราก็ยิ่งถูกหลอกให้ลืมมองเห็นคนโกงอื่น โดยเฉพาะพวกผู้ดีเปี่ยมคุณธรรมทั้งหลายที่มักพูดปาว ๆ เสียงดังฟังชัดว่ารักชาตินั้น พวกนี้เป็นผู้ดีจอมปลอม เพราะถ้าเป็นของจริง ทำไมจึงมีเรื่องโกงกินเกิดขึ้นมากมาย และเพิ่มขึ้นทุกทีแม้ในรัฐบาล “เทพประทาน” ชุดนี้ <5><br />.<br /> การที่พวกผู้ดีเปี่ยมคุณธรรมเอาหูไปนาตาไปไร่อยู่เสียที่ไหนจึงไม่เคยแตะต้องคนโกงชาติเลย เราจึงควรทบทวนกันระบบยศถาบรรดาศักดิ์ของไทย การเคยเป็นนายพล ปลัด อธิบดี หรือได้สายสะพายกี่เส้น ก็ไม่ได้รับประกันการเป็นคนดีหรือเป็นคนไม่โกง ในทางตรงกันข้ามยศศักดิ์เหล่านี้แหละที่ช่วยให้โกงได้แนบเนียนยิ่งขึ้น<br />.<br /> ภาพลักษณ์ที่ดีก็เพียงช่วยให้การโกงกินดูไม่มูมมามเหมือนพม่าที่เป็นแบบบุฟเฟ่ คือแบ่งกันกินกันใช้อย่างโจ๋งครึ่มเท่านั้น บรรดาคนดีเหล่านี้อาจพึ่งโจรเพื่อค้ำจุนภาพพจน์และอำนาจเสมือนหนึ่งพระเจ้าสุทโธทนะที่ไม่กล้ากำจัดขุนนางจอมโกงกินที่ห้อมล้อมอยู่ เพราะพวกเขาคือผู้ค้ำจุนอำนาจ จนทำให้เจ้าชายสิทธัตถะรู้แจ้งเห็นจริงถึงระบบการเมืองที่ล้มเหลวและหันเข้าหาทางหลุดพ้น <6><br />.<br />. <br />การโกงกินที่กัดกร่อน<br />.<br /> การโกงกินสำคัญทำให้งบประมาณแผ่นดินปีละเกือบ 2 ล้านล้านบาท ตกหล่นไปมหาศาลในแต่ละปีจาก:<br />.<br /> 1. การมีระบบราชการที่ใหญ่โตเทอะทะและเลี้ยงคนไว้เป็นกาฝากแทนที่จะมารับใช้ประชาชนและพัฒนาชาติ<br /> 2. การที่เงินไปเข้ากระเป๋าข้าราชการประจำและนักการเมืองท้องถิ่นทั่วประเทศ<br />.<br /> ระบบการโกงกินในบ้านเมืองของเราในยุคคุณธรรมนำการเมืองนี่แหละที่สร้างความวิบัติต่อชาติของเราอย่างสุดแนบเนียน ถ้าไม่มีการโกงกิน ทำงานเป็นกาฝากดูดเลือดและน้ำเลี้ยงจากภาษีอากรของประชาชน ป่านนี้เรามีทางด่วน รถไฟฟ้า ทางหลวง และสาธารณูปโภคทั้งในเมืองและชนบทกันมหาศาลผิดหูผิดตาเช่นที่เกิดขึ้นในจีน มาเลเซียและสิงคโปร์แล้ว<br />.<br />. <br />แก้กันอย่างไร<br />.<br /> ทางแก้สำคัญก็คือการขุดรากถอนโคนรากเหง้าของระบบการโกงกิน ได้แก่:<br />.<br /> 1. เลิกระบบที่ผู้น้อยต้องตบเท้าอวยพรผู้ใหญ่ หากต้องการรับศีลรับพร ก็รับกันทางอื่นแทนที่จะต้องกลายเป็นประเพณีในการตบเท้าเข้าคารวะผู้ (ยิ่ง) ใหญ่ ซึ่งสาระแท้ ๆ ก็คือเพื่อไปแสวงหาการถูกโปรดปรานเพื่อการไต่เต้า ตราบที่ความก้าวหน้าจะมีได้ด้วยการ ‘เลีย’ ผู้ (ยิ่ง) ใหญ่ ตราบนั้นการโกงกินย่อมแก้ไขไม่ได้<br />.<br /> 2. โค่นล้มพวกเจ้ามือหวยเถื่อน บ่อนเถื่อน ด้วยการทำให้เป็นบ่อนถูกกฎหมาย ทำให้รายได้เข้ารัฐแทนที่จะเข้าไปสู่มือพวกนอกกฎหมาย และรณรงค์ให้การศึกษากับประชาชนเพื่อให้มีวิจารณญาณต่ออบายมุขต่าง ๆ<br />.<br /> 3. ปราบปรามยาเสพติดอย่างจริงจัง เพื่อตัดทางทำมาหากินของผู้มีอิทธิพลเถื่อนที่สมคบกับข้าราชการขี้ฉ้อทั้งหลาย<br />.<br /> 4. มีระบบการตรวจสอบข้าราชการทุจริตอย่างจริงจัง ต่อเนื่อง และมีบทลงโทษที่เฉียบขาด ทันท่วงที<br />.<br /> 5. ปฏิวัติระบบราชการให้ข้าราชการมีสำนึกรับใช้ประชาชน ถือประชาชนเป็นนาย<br />.<br /> ประเด็นสำคัญคือจะมีมหาบุรุษ รัฐบุรุษ หรือนักการเมืองผู้สง่างามใดกล้าเอาชีวิตเข้าแลกเพื่อประเทศชาติ หรืออยากเพียงมีชิวิตที่สวยงามและตายไปอย่างไร้ค่าคนแล้วคนเล่า<br />.<br />. <br /> ประเทศไทยต้องเร่งปราบการโกงกิน ก่อนจะล่มจม ผมไม่อยากให้อาม่าของผมเสียใจที่ย้ายมาผิดที่ (แต่ผมก็ภูมิใจในความเป็นไทย และขอตายที่นี่)<br />. <br />.<br />อ้างอิง:<br /> <1> โปรดดู <a href="http://th.wikipedia.org/wiki/ตนกู_อับดุล_ระห์มัน">http://th.wikipedia.org/wiki/ตนกู_อับดุล_ระห์มัน</a><br />.<br /> <2> โปรดดู <a href="https://www.cia.gov/library/publications/the-world-factbook/geos/my.html">https://www.cia.gov/library/publications/the-world-factbook/geos/my.html</a> รายได้ต่อหัวของมาเลเซียเป็นสัดส่วน 1.79 เท่าของประเทศไทย<br />.<br /> <3> โปรดดู <a href="https://www.cia.gov/library/publications/the-world-factbook/geos/sn.html">https://www.cia.gov/library/publications/the-world-factbook/geos/sn.html</a><br />.<br /> <4> จากบทความ “16 ข้อแห่งความยิ่งใหญ่ของเวียดนามเหนือไทย” ที่ <a href="http://www.thaiappraisal.org/thai/market/market157.htm">http://www.thaiappraisal.org/thai/market/market157.htm</a><br />.<br /> <5> อ่านรายละเอียดของฉายารัฐบาลได้ที่ <a href="http://news.sanook.com/politic/politic_332859.php">http://news.sanook.com/politic/politic_332859.php</a> และอ่านข่าว “ชงฟันวิทยา-มานิต วัดใจมาร์ค เอี่ยวโกงไทยเข้มแข็ง” ได้ที่ <a href="http://www.thairath.co.th/content/pol/55658">http://www.thairath.co.th/content/pol/55658</a><br />.<br /> <6> โปรดอ่านบทความเรื่อง “พระพุทธเจ้า: ผู้ประกาศศักยภาพความเป็นมนุษย์” ทึ่สรุปจากหนังสือพุทธประวัติของพระติชนัทฮันห์ ที่ว่า “ในสมัยพุทธกาล ความยากจนของชาวนา ปัญหาเด็กพิการ ขอทาน การเจ็บป่วย เป็นปัญหาที่แม้แต่กษัตริย์ก็ไม่มีอำนาจที่จะแก้ไข อำนาจของกษัตริย์เปราะบางและมีอยู่อย่างจำกัด แม้กษัตริย์จะทราบถึงความละโมบและการฉ้อราษฎร์บังหลวง แต่ก็จำต้องอาศัยพวกขุนนางทุจริตเหล่านี้รักษาบัลลังก์ ขุนนางเหล่านี้ต่างก็ขับเคี่ยวกันเพื่อมุ่งปกป้องและสร้างฐานอำนาจของตนเอง ไม่ใช่มุ่งขจัดความทุกข์ยากให้ผู้ยากไร้” ได้ที่ <a href="http://www.thaiappraisal.org/thai/market/market172.htm">http://www.thaiappraisal.org/thai/market/market172.htm</a><br />.<br />. <br />หมายเหตุ:<br /> สนใจแลกเปลี่ยนความคิดเห็นกับ ดร.โสภณ พรโชคชัย ติดต่อได้ที่ Email: <a href="mailto:sopon@thaiappraisal.org">sopon@thaiappraisal.org</a> หรือที่ มูลนิธิประเมินค่าทรัพย์สินแห่งประเทศไทย <a href="http://www.thaiappraisal.org">http://www.thaiappraisal.org</a> Knowledge Is Not Private Property</p>
2010-01-13T13:53:41+07:00
false
2586
false
false
2010-01-13T13:53:41+07:00
0
รากเหง้าการโกงกินที่กัดกร่อนชาติ
366
0
true
<p>ราคาบ้านในกรุงเทพมหานครจะเพิ่มขึ้นจริงหรือไม่<br /> <br />ศูนย์ข้อมูลวิจัยและประเมินค่าอสังหาริมทรัพย์ไทย <br />บจก.เอเจนซี่ ฟอร์ เรียลเอสเตท แอฟแฟร์ส<br />.<br /> เมื่อเร็ว ๆ นี้มีข่าวจากสมาคมผู้ประกอบการพัฒนาที่ดินและผู้ประกอบการพัฒนาที่ดินรายใหญ่บางรายว่า “อสังหาฯ หวั่นบ้านแพงขึ้น 8% หากรัฐไม่ต่ออายุมาตรการฯ” เพื่อความกระจ่างว่าราคาบ้านจะเพิ่มขึ้นจริงหรือไม่ ศูนย์ข้อมูลวิจัยและประเมินค่าอสังหาริมทรัพย์ไทย บจก.เอเจนซี่ ฟอร์ เรียลเอสเตท แอฟแฟร์ส จึงได้ทำสรุปข้อมูลสำหรับประโยชน์สาธารณะดังนี้:<br />.<br /> 1. ราคาที่ดินในเขตกรุงเทพมหานคร ซึ่งศูนย์ข้อมูลวิจัยและประเมินค่าอสังหาริมทรัพย์ไทย บจก.เอเจนซี่ ฟอร์ เรียลเอสเตท แอฟแฟร์ส ได้รวบรวมวิเคราะห์มาตั้งแต่ฐานปี พ.ศ. 2528 พบว่า ยังมีแนวโน้มเพิ่มสูงขึ้นแต่ในอัตราที่ลดลง โดยในปี 2551-2552 ราคาเพิ่มขึ้นประมาณ 3% แต่ถือเป็นอัตราเพิ่มที่ลดลงมาตลอด นับแต่ปี พ.ศ.2549 เป็นต้นมา ทั้งนี้เนื่องจากภาวะเศรษฐกิจที่ผันผวนไปในทางลบในช่วงที่ผ่านมา<br />.<br /> 2. ราคาบ้านหลังใหม่ที่เปิดตัวในแต่ละปีซึ่งศูนย์ข้อมูลวิจัยและประเมินค่าอสังหาริมทรัพย์ไทย บจก.เอเจนซี่ ฟอร์ เรียลเอสเตท แอฟแฟร์ส ได้รวบรวมความเปลี่ยนแปลงทุกเดือน กลับมีราคาเพิ่มขึ้นทุกปีนับแต่ปี 2550 ซึ่งเสนอขายในท้องตลาดในราคา 2.289 ล้านบาท เพิ่มเป็น 2.718 ล้านบาทในปี 2551 และ 3.111 ล้านบาทในปี 2552 การที่บ้านเปิดตัวใหม่มีราคาเพิ่มขึ้นนั้น เป็นเพราะบ้านราคาถูก ๆ ไม่สามารถที่จะสร้างได้ในขณะนี้ ทั้งนี้เพราะผู้ซื้อบ้านในระดับราคาถูกซึ่งเป็นผู้มีรายได้ปานกลางค่อนข้างต่ำมีกำลังซื้อลดลงเนื่องจากวิกฤติเศรษฐกิจในช่วงที่ผ่านมา การผลิตบ้านใหม่ในตลาดจึงหันไปจับกลุ่มผู้มีรายได้ปานกลาง จนถึงผู้มีรายได้สูงที่มีความมั่นคงทางเศรษฐกิจมากกว่า แต่การเพิ่มขึ้นของราคาบ้านเปิดตัวใหม่นี้ก็ไม่ได้แสดงให้เห็นว่ามีความสัมพันธ์กับมาตรการลดหย่อนภาษีของทางราชการแต่อย่างใด<br />.<br /> 3. ในกรณีบ้านใหม่ในตลาดที่เป็นบ้านหลังเดียวกันที่ศูนย์ข้อมูลวิจัยและประเมินค่าอสังหาริมทรัพย์ไทย บจก.เอเจนซี่ ฟอร์ เรียลเอสเตท แอฟแฟร์ส ได้สำรวจไว้พบว่า ในโครงการเดียวกันและบ้านแบบเดียวกัน ในรอบ 6 เดือนมีการปรับเปลี่ยนราคาอย่างไรบ้าง พบว่า มีเพิ่มราคาขึ้น 20% ลดราคาลง 14% ที่เหลืออีก 67% ราคาคงที่ ไม่มีความเปลี่ยนแปลง ดังนั้นตัวเลขการเปลี่ยนแปลงราคาของบ้านใหม่หลังเดียวกันที่เสนอขายในท้องตลาดจึงเพิ่มขึ้นประมาณ 1% ต่อปี ซึ่งไม่มากนักในช่วงปี 2551-2552 อย่างไรก็ตามตัวเลขนี้อาจค่อนข้างต่ำ เพราะสำหรับสินค้าบ้านที่ขายดี ก็อาจขายหมดไปก่อนการสำรวจในรอบ 6 เดือนถัดไปแล้ว<br />.<br /> 4. ในกรณีของห้องชุดราคาแพงใจกลางเมือง ซึ่งเป็นสินค้าที่มีการลงทุนเป็นพิเศษ ศูนย์ข้อมูลวิจัยและประเมินค่าอสังหาริมทรัพย์ไทย บจก.เอเจนซี่ ฟอร์ เรียลเอสเตท แอฟแฟร์ส พบว่า พื้นที่ที่มีการเติบโตของราคาได้แก่ บริเวณถนนพญาไท ปทุมวัน พหลโยธิน และบริเวณยานนาวา-นราธิวาสราชนครินทร์ ส่วนบริเวณที่ค่าคงที่หรือต่ำลงบ้างเล็กน้อยได้แก่ บริเวณ สีลม สุขุมวิท บางนา และบริเวณริมแม่น้ำฝั่งตะวันตก เป็นต้น ดังนั้นจึงไม่อาจกล่าวได้ว่าราคาห้องชุดราคาแพงเพิ่มราคาขึ้น อย่างไรก็ตามห้องชุดราคาแพงมือสองกลับมาราคาเพิ่มขึ้นจากแต่เดิมมาก เพราะผลพวงของการเพิ่มราคาขายของห้องชุดมือหนึ่งในช่วงก่อนที่ผ่านมา <br />.<br /> 5. นอกจากนี้ ศูนย์ข้อมูลวิจัยและประเมินค่าอสังหาริมทรัพย์ไทย บจก.เอเจนซี่ ฟอร์ เรียลเอสเตท แอฟแฟร์ส ยังได้จัดเก็บข้อมูลราคาบ้านหลังเดิมที่ไปประเมินใหม่ทุกรอบ 6 เดือนจากฐานข้อมูล พ.ศ.2534 พบว่า ราคาที่อยู่อาศัยมีทั้งขึ้นและลงแตกต่างกันไป <br />.<br /> 5.1 กลุ่มที่ราคายังเพิ่มขึ้นก็คือ กลุ่มอาคารชุดราคาแพงใจกลางเมือง ซึ่งมีระบบคมนาคมขนส่งที่ดีและมีทั้งความต้องการของทั้งกลุ่มคนไทยและต่างประเทศ และกลุ่มทาวน์เฮาส์ราคาถูกในเขตนอกเมือง ที่จูงใจด้วยราคาที่ถูกเป็นพิเศษ ไม่เกิน 1 ล้านบาท<br />.<br /> 5.2 กลุ่มที่มีราคาคงที่ได้แก่ กลุ่ม บ้านเดี่ยวราคาแพง (5 ล้านบาทขึ้นไป) และกลุ่มทาวน์เฮาส์ราคาปานกลาง <br />.<br /> 5.3 กลุ่มที่มีราคาลดลงได้แก่ กลุ่มอาคารชุดราคาถูก (ไม่เกิน 500,000 บาทต่อหน่วย) ซึ่งมีสภาพแวดล้อมที่เสื่อมโทรมมากเป็นพิเศษ ขาดการดูแล กลุ่มอาคารชุดราคาปานกลาง ซึ่งผู้ซื้อมีกำลังซื้อถดถอยลง และกลุ่มบ้านเดี่ยวราคาปานกลาง ซึ่งกำลังซื้อของผู้ซื้อก็ลดน้อยถอยลงเช่นเดียวกัน<br />.<br /> 6. ราคาค่าก่อสร้างอาคาร ในรอบปี 2552-2553 ไม่น่าจะเพิ่มขึ้นสูงเกิน 3-4% โดยราคาค่าก่อสร้างปี 2551-2552 กลับลดลง ทั้งนี้เนื่องจากการตกต่ำของเศรษฐกิจในปี 2551 ทำให้ค่าวัสดุก่อสร้างลดลงอย่างเด่นชัด แต่หากแม้ในปี 2553 เศรษฐกิจดีขึ้น ก็คงดีขึ้นไม่มากนัก คงไม่ส่งผลให้ราคาค่าก่อสร้างเพิ่มขึ้นเด่นชัดแต่อย่างใด จากประสบการณ์ในอดีตพบว่า ในช่วงวิกฤติเศรษฐกิจ บางครั้งราคาค่าก่อสร้างอาคารเพิ่มขึ้น แต่ราคาที่อยู่อาศัยกลับลดลง เพราะในห้วงวิกฤติ ไม่มีกำลังซื้อเพียงพอที่จะสร้างที่อยู่อาศัยใหม่ ราคาวัสดุก่อสร้างจึงไม่ได้ส่งผลกระทบต่อราคาบ้านโดยตรง<br />.<br /> ดังนั้นศูนย์ข้อมูลวิจัยและประเมินค่าอสังหาริมทรัพย์ไทย บจก.เอเจนซี่ ฟอร์ เรียลเอสเตท แอฟแฟร์ส จึงขอสรุปว่า ราคาบ้านในเขตกรุงเทพมหานครและปริมณฑล คงไม่ได้เพิ่มขึ้นถึง 8% ต่อปีดังอ้าง ราคาบ้านในจีนและเวียดนามที่มีภาวะเศรษฐกิจที่ดี ก็ยังไม่ได้เพิ่มขึ้นถึงปีละ 10% ในปัจจุบัน ราคาบ้านในกรุงเทพมหานครในปี 2553 ยังมีการเพิ่มในอัตราที่ค่อนข้างต่ำ ไม่น่าจะเกิน 3-4%<br />.<br /> จากข้อมูลในอดีตที่ผ่านมา การเติบโตของตลาดอสังหาริมทรัพย์นั้น ขึ้นต่อเศรษฐกิจเป็นสำคัญ อสังหาริมทรัพย์เป็นตัวแปรตามภาวะเศรษฐกิจ ดังนั้นหากในปี 2553 นี้เศรษฐกิจดีขึ้น ก็อาจทำให้ราคาบ้านเพิ่มขึ้นบ้าง ก็คงไม่เกิน 2-4% แต่ก็คงไม่ถึงกับเพิ่มขึ้น 8% แม้จะไม่มีมาตรการด้านภาษีก็ตาม เพราะการซื้อบ้านนั้น ประชาชนผู้ซื้อบ้านยินดีจะจ่ายค่านายหน้า 3% หรือค่าใช้จ่ายอื่น ๆ ดังนั้นลำพังค่าลดหย่อยภาษีเพียงเล็กน้อยคงไม่ใช่ตัวกระตุ้นการตัดสินใจซื้อมากนัก นอกจากจะเป็นผลจากการกระตุ้นทางจิตวิทยาผ่านการโฆษณา<br />.<br />. <br />ศูนย์ข้อมูลวิจัยและประเมินค่าทรัพย์สินไทย บจก.เอเจนซี่ ฟอร์ เรียลเอสเตท แอฟแฟร์ส (Agency for Real Estate Affairs: AREA <a href="http://www.area.co.th">www.area.co.th</a>) เป็นศูนย์ข้อมูล-วิจัยและประเมินค่าทรัพย์สินที่มีฐานข้อมูลภาคสนามขนาดใหญ่ที่สุดในประเทศไทย ดำเนินการสำรวจภาคสนามทั่วประเทศและในอาเซียน ได้รับ ISO 9001-2008 ทั้งระบบแห่งแรกในฐานะที่ปรึกษาอสังหาริมทรัพย์ในประเทศไทย ได้รับรางวัลจรรยาบรรณดีเด่น และเป็นสมาชิก UN Global Compact อีกด้วย Email: <a href="mailto:area@area.co.th">area@area.co.th</a></p>
2010-01-13T13:52:42+07:00
false
2585
false
false
2010-01-13T13:52:42+07:00
0
ราคาบ้านในกรุงเทพมหานครจะเพิ่มขึ้นจริงหรือไม่
366
0
true
<p>ถึงนายกฯ อภิสิทธิ์: ประชาชนมาบตาพุดต้องการให้ขยายอุตสาหกรรม</p>
<p> </p>
<p>See the letter in both Thai and English at <a href="http://www.thaiappraisal.org/thai/letter/letter17.htm">http://www.thaiappraisal.org/thai/letter/letter17.htm</a></p>
<p> </p>
<p> 10 ถ.นนทรี 5 ยานนาวา กทม. 10120 โทร.02.295.3905 Email: sopon@thaiappraisal.org</p>
<p> </p>
<p>7 ธันวาคม 2552</p>
<p> </p>
<p>เรื่อง ประชาชนมาบตาพุดต้องการอุตสาหกรรมต่อไป และโปรดพิจารณาแก้ไขรัฐธรรมนูญที่ไม่เป็นประชาธิปไตย</p>
<p> </p>
<p>กราบเรียน นายอภิสิทธิ์ เวชชาชีวะ ฯพณฯ นายกรัฐมนตรี และคณะรัฐมนตรี</p>
<p> ประธานสภาผู้แทนราษฎร และรองประธานสภา</p>
<p> ประธานวุฒิสภา และรองประธานสภา</p>
<p> ผู้ว่าการ การนิคมอุตสาหกรรมแห่งประเทศไทย</p>
<p> ผู้ว่าราชการจังหวัดระยอง</p>
<p> นายกเทศมนตรี เทศบาลเมืองมาบตาพุด และชุมชน 31 แห่งในเขตเทศบาล</p>
<p> </p>
<p> ตามที่รัฐบาลของ ฯพณฯ ได้พยายามแก้ไขปัญหามลพิษในพื้นที่มาบตาพุด มูลนิธิประเมินค่าทรัพย์สินแห่งประเทศไทยได้สนับสนุนรัฐาลด้วยการส่งคณะนักวิจัยลงพื้นที่มาบตาพุดเพื่อสำรวจความเห็นของประชาชนในพื้นที่เมื่อวันที่ 14, 15 และ 22 พฤศจิกายน ศกนี้ และได้สรุปผลการศึกษามานำเสนอต่อรัฐบาลเพื่อการใช้ประโยชน์ต่อไป</p>
<p> </p>
<p> โดยสรุปแล้ว การศึกษานี้พบว่า ประชาชนในมาบตาพุดต้องการให้อุตสาหกรรมขยายตัวต่อไป ชุมชนและประชาชนในพื้นที่ควรมีส่วนในการตัดสินอนาคตของตนเองโดยให้เข้าเป็นคณะกรรมการ 4 ฝ่ายแก้ไขปัญหามาบตาพุด สำหรับทางออกที่ควรดำเนินการสำหรับรัฐบาลก็คือ</p>
<p> 1. ควรดำเนินคดีกับการปล่อยมลพิษของโรงงานหลายแห่งในพื้นที่ซึ่งถือเป็นการละเมิดกฎหมายและละเมิดต่อชุมชนโดยเคร่งครัด </p>
<p> 2. ควรจัดทำประชามติเพื่อแสดงฉันทามติและเป็นการเคารพเสียงส่วนใหญ่ของประชาชน</p>
<p> 3. ซื้อหรือเวนคืนอสังหาริมทรัพย์ที่อยู่ในบริเวณที่จำเป็นสำหรับการขยายตัวของอุตสาหกรรม ทั้งนี้เพื่อผลประโยชน์แก่ทุกฝ่าย โดยคำนึงถึงการจ่ายค่าทดแทนให้เหมาะสม ซึ่งอาจจ่ายสูงกว่าราคาตลาด</p>
<p> 4. และรัฐบาลควรพิจารณาเสนอรัฐสภาเพื่อแก้ไขรัฐธรรมนูญ (มาตรา 67) ซึ่งไม่เป็นประชาธิปไตย ไม่รับฟังเสียงของชุมชนและประชาชนในพื้นที่ แต่ถือเอาความเห็นขององค์การและสถาบันบางแห่ง</p>
<p> </p>
<p> อนึ่งการสำรวจวิจัยนี้ มูลนิธิขอยืนยันว่าได้ดำเนินการด้วยความบริสุทธิ์ใจ ไม่ได้มีส่วนได้ส่วนเสีย ไม่ได้มีอคติ และไม่ได้รับอามิสหรือผลประโยชน์จากผู้ใด</p>
<p> </p>
<p> จึงเรียนมาเพื่อโปรดพิจารณา</p>
<p> </p>
<p>ขอแสดงความนับถือ</p>
<p>(ดร.โสภณ พรโชคชัย)</p>
<p>ประธานกรรมการบริหาร มูลนิธิประเมินค่าทรัพย์สินแห่งประเทศไทย</p>
<p> </p>
<p><br /> </p>
<p>ผลสรุปการสำรวจความคิดเห็นของประชาชน</p>
<p><strong>ประชาชนในมาบตาพุดต้องการให้อุตสาหกรรมขยายตัวต่อไป</strong></p>
<p> </p>
<p><strong>ดร.โสภณ พรโชคชัย</strong></p>
<p>ประธานกรรมการบริหาร มูลนิธิประเมินค่าทรัพย์สินแห่งประเทศไทย</p>
<p> </p>
<p> ปัญหาสิ่งแวดล้อมในมาบตาพุดได้กลายเป็นข่าวที่ได้รับความสนใจจากประชาชนอย่างกว้างขวาง จนเมื่อวันที่ 2 ตุลาคม 2552 ศาลปกครองสูงสุดได้มีคำสั่งในคดีเกี่ยวกับโครงการอุตสาหกรรม 76 โครงการ <1> ปัญหาสิ่งแวดล้อมนี้เกี่ยวเนื่องกับการพัฒนาโรงงานอุตสาหกรรมต่าง ๆ ซึ่งเป็นอสังหาริมทรัพย์ ดังนั้นมูลนิธิประเมินค่าทรัพย์สินแห่งประเทศไทย จึงส่งอาสาสมัครนักวิจัยออกสำรวจความคิดเห็นของประชาชนเพื่อสะท้อนภาพของปัญหาจากประชาชนเจ้าของพื้นที่จริง </p>
<p> มูลนิธิหวังว่าข้อค้นพบในการศึกษานี้เป็นประโยชน์ต่อการวางแผนจัดการสิ่งแวดล้อมและการพัฒนาเมืองในพื้นที่มาบตาพุด และขอยืนยันว่าการศึกษานี้ดำเนินการด้วยความบริสุทธิ์ใจ ไม่ได้มีส่วนได้ส่วนเสีย ไม่ได้มีอคติ และไม่ได้รับอามิสหรือผลประโยชน์จากผู้ใด</p>
<p> </p>
<p><strong>เกี่ยวกับการสำรวจ</strong></p>
<p> การสำรวจนี้ดำเนินการในช่วงวันที่ 14, 15 และ 22 พฤศจิกายน 2552 การสุ่มตัวอย่างโดยวิธีการสุ่มแบบสองขั้น (Two-stage Sampling) โดยการสุ่มในขั้นแรก เป็นการสุ่มชุมชนตัวอย่างด้วยวิธีการสุ่มแบบง่าย (Simple Random Sampling) ในระดับชุมชน ได้ 21 ชุมชนจาก 31 ชุมชน และการสุ่มขั้นที่ 2 คือ การสุ่มประชาชนที่อาศัยอยู่ในชุมชนที่สุ่มได้ในขั้นที่ 1 สำหรับขนาดตัวอย่างจำนวนครัวเรือน เป็นไปตามสูตรของ Yamane โดยได้ตัวอย่างจริงครั้งนี้ได้ขนาดตัวอย่างทั้งสิ้น 1,107 คน</p>
<p> ครัวเรือนทั้งหมด 1,107 ครัวเรือนนี้ ครอบคลุมประชากร 3,918 คนจากจำนวนประชากรทั้งหมด 33,492 คน หรือครอบคลุม 11.70% ของประชากรทั้งหมด ในอีกแง่หนึ่งหากพิจารณาจากจำนวนผู้ให้สัมภาษณ์ซึ่งเป็นบุคคลที่มีอายุ 18 ปีขึ้นไปจะพบว่าจำนวนผู้ให้สัมภาษณ์จำนวน 1,107 คน เป็นสัดส่วนเท่ากับ 4.7% ของจำนวนประชากรอายุ 18 ปีขึ้นไปมีอยู่ทั้งหมด 23,597 คนในมาบตาพุด <2> ซึ่งถือเป็นสัดส่วนประชากรที่เพียงพอในการสุ่มที่เชื่อถือได้</p>
<p> </p>
<p><strong>ประชาชนต้องการอุตสาหกรรม</strong><strong></strong></p>
<p> ประเด็นสำคัญที่พึงพิจารณาในเชิงนโยบายก็คือประชากรส่วนใหญ่ (65.3% หรือสองในสาม) ในพื้นที่มาบตาพุดเห็นควรให้มีการขยายตัวของอุตสาหกรรมในพื้นที่ต่อไป มีเพียงหนี่งในสามที่เห็นว่าควรหยุดขยายอุตสาหกรรม อย่างไรก็ตามหากนับรวมผู้ที่ยังไม่แน่ใจหรือไม่มีความเห็น 22.2% แล้ว จะพบว่า ประชากรที่เห็นว่าควรหยุดขยายตัวมีอยู่ 26.6% หรือเพียงครึ่งหนึ่งของประชากรที่เห็นควรให้อุตสาหกรรมในพื้นที่มาบตาพุดควรจะขยายตัวต่อไป (51.1%)</p>
<p> หากพิจารณาในรายละเอียดจะพบว่า แม้ประชากรที่อยู่อาศัยในพื้นที่เกิน 10 ปี ถึง 55% จะเห็นควรให้อุตสาหกรรมขยายตัวต่อไป แต่ก็ยังน้อยกว่าค่าเฉลี่ยรวมที่ 65.3% นอกจากนี้ แม้กลุ่มประชากรที่เป็นเจ้าของบ้านโดยเฉพาะบ้านเดี่ยว ส่วนมากจะเห็นควรให้มีการขยายตัวของอุตสาหกรรมต่อไป แต่ก็ยังถือว่าน้อยกว่าค่าเฉลี่ยที่ 65.3% เช่นกัน การนี้แสดงให้เห็นว่า ประชากรส่วนน้อยที่ไม่อยากให้อุตสาหกรรมขยายตัว คงคำนึงถึงความเคยชินในการอยู่อาศัยและการยึดติดกับอสังหาริมทรัพย์ที่ครอบครองเป็นสำคัญ</p>
<p> </p>
<p><strong>มลพิษกับการเจ็บป่วย</strong><strong></strong></p>
<p> มักมีการอ้างอิงว่ามลพิษในมาบตาพุด ทำให้เกิดการเจ็บป่วยต่าง ๆ นานา การศึกษานี้จึงได้สำรวจความเห็นของประชาชนในประเด็นนี้ โดยพบว่าในรอบ 1 ปีที่ผ่านมา จำนวนผู้เจ็บป่วยหรือเสียชีวิตตามผลกระทบจากมลพิษในเขตมาบตาพุดมีอยู่ทั้งหมด 504 ราย หรือประมาณ 12.86% ของจำนวนประชากรทั้งหมด ทั้งนี้แยกเป็นสาเหตุจากการทำงานในสถานประกอบการ 92 ราย หรือ 2.35% ของจำนวนประชากรทั้งหมด ที่เหลืออีก 412 รายหรือ 10.52% ป่วยหรือเสียชีวิตจากการอยู่อาศัยในพื้นที่ </p>
<p> ในการพิจารณาผลกระทบจากมลพิษ ควรพิจารณาแยกกลุ่มผู้ป่วยและเสียชีวิตจากมลพิษในสถานประกอบการออกก็เพราะผลกระทบจากมลพิษในกรณีนี้สามารถเกิดขึ้นได้ในทุกแห่งทั่วประเทศ ทั้งนี้มักเป็นผลจากความประมาทและการขาดการควบคุมอาชีวะอนามัยที่ดีในสถานประกอบการ ดังนั้นในการพิจารณาถึงมลพิษในมาบตาพุดจึงควรเน้นเฉพาะกลุ่มที่ได้รับผลกระทบจากการอยู่อาศัยซึ่งมีอยู่ประมาณ 10.52% ของประชากรทั้งหมดเป็นสำคัญ</p>
<p> </p>
<table style="width: 609px;" border="0" cellspacing="0" cellpadding="0">
<tbody>
<tr>
<td colspan="5" width="609">
<p><strong>ตารางที่ </strong><strong>1: การเจ็บป่วยหรือเสียชีวิตเพราะมลพิษในรอบ 1 ปีที่ผ่านมา</strong></p>
</td>
</tr>
<tr>
<td width="321">
<p>ผลกระทบจาก</p>
</td>
<td width="72">
<p>ป่วยเล็กน้อย</p>
</td>
<td width="72">
<p>ป่วยหนัก</p>
</td>
<td width="72">
<p>เสียชีวิต</p>
</td>
<td width="72">
<p>รวม</p>
</td>
</tr>
<tr>
<td colspan="5" width="609">
<p>จำนวนผู้เจ็บป่วยและเสียชีวิตจากมลพิษในมาบตาพุด (คน)</p>
</td>
</tr>
<tr>
<td width="321">
<p>การทำงานในสถานประกอบการ</p>
</td>
<td width="72">
<p>78</p>
</td>
<td width="72">
<p>7</p>
</td>
<td width="72">
<p>7</p>
</td>
<td width="72">
<p>92</p>
</td>
</tr>
<tr>
<td width="321">
<p>การอยู่อาศัยในพื้นที่</p>
</td>
<td width="72">
<p>385</p>
</td>
<td width="72">
<p>26</p>
</td>
<td width="72">
<p>1</p>
</td>
<td width="72">
<p>412</p>
</td>
</tr>
<tr>
<td width="321">
<p>รวมทั้งหมด</p>
</td>
<td width="72">
<p>463</p>
</td>
<td width="72">
<p>33</p>
</td>
<td width="72">
<p>8</p>
</td>
<td width="72">
<p>504</p>
</td>
</tr>
<tr>
<td colspan="5" width="609">
<p>สัดส่วนเมื่อเทียบกับประชากรทั้งหมดที่สำรวจ 3,918 คน</p>
</td>
</tr>
<tr>
<td width="321">
<p>การทำงานในสถานประกอบการ</p>
</td>
<td width="72">
<p>1.99%</p>
</td>
<td width="72">
<p>0.18%</p>
</td>
<td width="72">
<p>0.18%</p>
</td>
<td width="72">
<p>2.35%</p>
</td>
</tr>
<tr>
<td width="321">
<p>การอยู่อาศัยในพื้นที่</p>
</td>
<td width="72">
<p>9.83%</p>
</td>
<td width="72">
<p>0.66%</p>
</td>
<td width="72">
<p>0.03%</p>
</td>
<td width="72">
<p>10.52%</p>
</td>
</tr>
<tr>
<td width="321">
<p>รวมทั้งหมด</p>
</td>
<td width="72">
<p>11.82%</p>
</td>
<td width="72">
<p>0.84%</p>
</td>
<td width="72">
<p>0.20%</p>
</td>
<td width="72">
<p>12.86%</p>
</td>
</tr>
</tbody>
</table>
<p> </p>
<p> อย่างไรก็ตาม เมื่อตรวจสอบการเจ็บป่วยจากทุกกลุ่มพบว่า ส่วนมาก (11.82%) มักเป็นการเจ็บป่วยเล็กน้อย เช่น เป็นหวัด ภูมิแพ้ เป็นต้น กลุ่มที่เชื่อว่าป่วยหนักหรือเสียชีวิตเพราะมลพิษ มีเพียง 0.69% ของประชากรทั้งหมดเท่านั้น ดังนั้นจึงอาจกล่าวได้ว่าจำนวนผู้เจ็บป่วยและเสียชีวิตจากมลพิษมีไม่มากนัก ซึ่งแตกต่างจากความเชื่อทั่วไปที่ว่ามลพิษได้ก่อให้เกิดปัญหาสุขภาพในบริเวณมาบตาพุด</p>
<p> จากข้อมูลของกรมควบคุมมลพิษ พบว่า สาเหตุหลักของการตายของประชาชนในจังหวัดระยอง ในปี 2548 เป็นเพราะสาเหตุภายนอกการป่วยและการตาย(เช่น อุบัติเหตุ ฆ่าตัวตาย ถูกฆ่าตาย) ถึง 15% รองลงมาคือสาเหตุจากโรคมะเร็งและเนื้องอก 12.7% และสาเหตุจากโรคติดเชื้อและปรสิต 12.6% อย่างไรก็ตามสาเหตุการตายจากโรคมะเร็งและเนื้องอกในจังหวัดระยองกลับมีสัดส่วนต่ำกว่าระดับทั่วประเทศ <3></p>
<p> อีกประจักษ์หลักฐานหนึ่งที่ชี้ว่าการเจ็บป่วยเพราะมลพิษในมาบตาพุดยังไม่ได้อยู่ในระดับที่สูงเกินมาตรฐานทั่วประเทศก็คือ การเปรียบเทียบ “จำนวนประชากรที่ป่วยหรือรู้สึกไม่สบายระหว่าง 1 เดือนก่อนวันสัมภาษณ์ พ.ศ. 2550” ที่ดำเนินการโดยสำนักงานสถิติแห่งชาติ โดยพบว่ามีสัดส่วนประชากรที่ป่วยในระดับทั่วประเทศมีอยู่ประมาณ 18.16% <4> ในขณะที่ในมาบตาพุด มีประชากรที่ “เจ็บป่วยเล็กน้อย” ในการอยู่อาศัยในพื้นที่เพียง 9.83% เท่านั้นโดยผู้เจ็บป่วยกลุ่มนี้อาจมีอาการเพราะมลพิษหรือสาเหตุอื่น เนื่องจากอาการสำคัญคือ เป็นหวัดหรือภูมิแพ้ ซึ่งมักเกิดได้ทั่วไป เป็นต้น</p>
<p> ในมาบตาพุดยังไม่มีพื้นที่ปนเปื้อนสารพิษ (Contamination Area) จนไม่สามารถอยู่อาศัยได้ เช่น กรณีพื้นที่ปนเปื้อนอันเนื่องมาจากสนามบินเก่า เหมืองแร่ หรืออื่น ๆ ในการประเมินค่าทรัพย์สิน พื้นที่ปนเปื้อนเหล่านี้มักจะมีมูลค่าต่ำหรือติดลบเพราะต้องบำบัดให้พ้นจากสภาพปนเปื้อน แต่อย่างไรก็ตามปัญหาพื้นที่ปนเปื้อนสารพิษยังไม่ปรากฏให้เห็น ดังนั้นการแก้ปัญหาสิ่งแวดล้อมจึงยังมีความเป็นไปได้สูงที่จะบำบัดให้พื้นที่ปลอดพ้นจากมลพิษ</p>
<p> อย่างไรก็ตาม ประชากรราวสองในสาม (64.2%) เชื่อว่าในมาบตาพุดน่าจะมีมลพิษมากกว่าในตัวเมืองระยอง แต่ก็มีประชากรเพียง 48.5% ที่คิดจะย้ายออกจากมาบตาพุดหากในอนาคตมีมลพิษมากกว่านี้หรือมากเกินไป การที่ประชากรยังจะอยู่ในพื้นที่ก็เพราะเหตุผลทางเศรษฐกิจและความเคยชินในการอยู่อาศัยเป็นสำคัญ โดยประชากรที่อยู่อาศัยเกินกว่า 10 ปี ส่วนมากจะไม่คิดย้ายออกจากพื้นที่</p>
<p> นอกจากนี้ยังพบว่า กลุ่มที่ไม่คิดจะย้ายออกหากในอนาคตมาบตาพุดมีมลพิษมากเกินไป มักเป็นกลุ่มที่มีการศึกษาน้อยระดับประถมศึกษา และกลุ่มที่มีรายได้ต่อครอบครัวต่ำ (ไม่เกิน 10,000 บาทต่อเดือน) เป็นสำคัญ แต่ในอีกแง่หนึ่ง กลุ่มผู้เป็นเจ้าของที่อยู่อาศัย โดยเฉพาะผู้ที่เป็นเจ้าของบ้านเดี่ยว มีแนวโน้มจะย้ายน้อยกว่ากลุ่มอื่น เนื่องจากการครอบครองอสังหาริมทรัพย์ที่มีมูลค่าสูงกว่าในพื้นที่นั่นเอง</p>
<p> </p>
<p><strong>ทางออกในความเห็นของประชาชน</strong></p>
<p> อาจกล่าวได้ว่า แนวทางการแก้ไขปัญหามลพิษนั้นน่าจะสามารถดำเนินการได้โดยไม่ยาก จากการสัมภาษณ์ประชาชน พบว่า สาเหตุของมลพิษสามารถสังเกตได้ประจักษ์ชัด ไม่ซับซ้อน ประชาชนต่างเห็นถึงการกระทำผิดกฎหมายในการปล่อยมลพิษอยู่เนือง ๆ เช่น การปล่อยแก๊สพิษในยามที่อากาศโปร่ง หรือการปล่อยน้ำเสียโดยไม่บำบัดในช่วงที่เกิดฝนตกหนัก ปรากฏการณ์เช่นนี้เป็นที่กล่าวขวัญถึงอยู่เนือง ๆ</p>
<p> สำหรับข้อเสนอของประชาชนในพื้นที่ได้แก่:</p>
<p> 1. ประเด็นสำคัญอยู่ที่โรงงานอุตสาหกรรมต่าง ๆ ต้องทำปฏิบัติกฎหมายโดยเคร่งครัด จะละเมิดต่อประชาชนไม่ได้ รวมทั้งการสร้างจิตสำนึกแก่พนักงานและผู้บริหารของโรงงานอุตสาหกรรมต่าง ๆ ให้มีความรับผิดชอบต่อสังคมยิ่งขึ้น</p>
<p> 2. การควบคุมไม่ให้เกิดการทุจริตประพฤติมิชอบในวงราชการที่ทำให้เกิดการปล่อยมลพิษอยู่เนือง ๆ</p>
<p> 3. การมีคณะกรรมการตรวจสอบมลพิษ โดยมีผู้แทนของประชาชนในพื้นที่เข้าร่วมด้วย</p>
<p> 4. การตรวจสอบการลักลอบปล่อยมลพิษอย่างสม่ำเสมอ เช่น ทุกสัปดาห์ ทุกเดือน หรือทุกครั้งที่มีความเสี่ยงต่อการลักลอบปล่อยมลพิษ เช่น เวลาฝนตก เป็นต้น</p>
<p> 5. การมีมาตรการลงโทษผู้กระทำผิดกฎหมายอย่างเข้มงวด ไม่ให้เป็นเยี่ยงอย่าง</p>
<p> 6. การตรวจสอบอุปกรณ์และเครื่องมือในการบำบัดกากอุตสาหกรรมในรูปแบบต่าง ๆ รวมทั้งการการพัฒนาระบบขจัดมลพิษให้มีประสิทธิภาพยิ่งขึ้น</p>
<p> 8. ในส่วนภาคประชาชน ควรได้รับการแจกที่กรองน้ำ หน้ากาก และได้รับการตรวจสุขภาพโดยไม่คิดมูลค่าทุกปี รวมทั้งได้รับค่ารักษาพยาบาลเป็นพิเศษจากการอยู่อาศัยในพื้นที่ดังกล่าว</p>
<p> 9. การปลูกต้นไม้เพื่อช่วยลดมลพิษ</p>
<p> 10. การซ้อมอพยพในกรณีเกิดการรั่วไหลของมลพิษสู่ชุมชน</p>
<p> 11. การจัดหาที่อยู่อาศัยให้กับประชาชน โดยให้ห่างไกลจากมลพิษ โดยวิธีการขายที่ดินให้กับกิจการอุตสาหกรรม</p>
<p> 12. การจัดการเวนคืนที่ดินของประชาชนเพื่อการขยายตัวของอุตสาหกรรม</p>
<p> 13. ประชาชนต้องมีสิทธิรับรู้ข้อมูลข่าวสารอย่างทันทีและชัดเจน เพื่อการคุ้มครองประโยชน์ของผู้อยู่อาศัยโดยตรง</p>
<p> 14. การจัดชุมนุมประท้วงโรงงานที่ปล่อยมลพิษ เพื่อให้ปัญหาได้รับการแก้ไขโดยทันที</p>
<p> ดังนั้นแนวทางการแก้ไขจึงอยู่ที่การตรวจสอบเพื่อควบคุมการกระทำผิดกฎหมายเช่นนี้อย่างใกล้ชิด หากทางราชการหรือภาคประชาชนได้จัดตั้งหน่วยงานที่เป็นกลางซึ่งใม่มีส่วนได้ส่วนเสียมาตรวจสอบอย่างใกล้ชิดและต่อเนื่อง พร้อมกับการรายงานผลการตรวจสอบต่อสาธารณะอย่างต่อเนื่องเช่นกัน เชื่อว่าการปล่อยมลพิษในรูปแบบต่าง ๆ จะลดน้อยลง</p>
<p> การที่ประชาชนในพื้นที่ยังมีความเชื่อว่าโรงงานจำนวนมากทั้งที่เป็นของบริษัทมหาชนหรือไม่ก็ตาม ยังมีการละเมิดกฎหมาย ละเมิดต่อผู้อยู่อาศัยหรือชุมชนโดยรอบนั้น ถือเป็นการประกอบอาชญากรรม และถือเป็นการขาดความรับผิดชอบต่อสังคมโดยตรง ดังนั้นการเปิดเผยข้อมูลต่อสาธารณะ และการฟ้องร้องเป็นราย ๆ ไป จึงน่าจะเป็นมาตรการแก้ไขและป้องกันปัญหามากกว่าการเหวี่ยงแห ซึ่งจะส่งผลกระทบต่อบรรยากาศการลงทุน</p>
<p> กระบวนการสร้างภาพพจน์ที่ดีของอุตสาหกรรมจึงเป็นสิ่งที่ต้องดำเนินการไปอย่างจริงจังและตรวจสอบได้ ไม่เช่นนั้น ก็จะเป็นไปตามความเชื่อของประชาชนที่ว่าเป็นการสร้างภาพมากกว่าความตั้งใจจริงในฐานะนักการอุตสาหกรรมมืออาชีพ ผู้ประกอบอุตสาหกรรมก็ควรที่จะเข้าใจว่า การลดต้นทุนด้วยการแพร่กระจายมลพิษนั้น ย่อมส่งผลเสียต่ออุตสาหกรรมในระยะยาว เพราะจะถูกต่อต้านจากประชาชนในพื้นที่นั่นเอง</p>
<p> </p>
<p><strong>การเวนคืนอสังหาริมทรัพย์</strong><strong></strong></p>
<p> โดยที่มีความจำเป็นในการขยายตัวของอุตสาหกรรมในมาบตาพุดซึ่งเป็นส่วนหนึ่งของการพัฒนาประเทศเพื่อผลประโยชน์ของประชาชนไทยทั่วประเทศ ในกรณีนี้อาจมีความจำเป็นต้องซื้อหรือเวนคืนอสังหาริมทรัพย์ทั้งที่ดิน อาคารและที่ดินเพื่อการเกษตรกรรมบางส่วนจากประชาชน โดยเฉพาะที่ตั้งอยู่ใกล้กับทิศทางการขยายตัวของอุตสาหกรรม เพื่อมาเป็นพื้นที่ขยายตัวของอุตสาหกรรม และอาจเป็นพื้นที่กันชนกับพื้นที่อยู่อาศัย อันจะเป็นการป้องกันการได้รับผลกระทบจากมลพิษของประชาชนด้วย อย่างไรก็ตามการซื้อหรือเวนคืนนี้ ควรจะจ่ายสูงกว่าราคาประเมินเพื่อการจดทะเบียนสิทธิและนิติกรรมของทางราชการ และยังควรซื้อเท่ากับราคาตลาด หรืออาจจ่ายสูงกว่าราคาตลาดในระดับหนึ่งเพื่ออำนวยความสะดวกให้ผู้ได้รับผลกระทบย้ายออกโดยเร็ว เพื่อประโยชน์ของทุกฝ่าย</p>
<p> จากข้อมูลการประมาณการของมูลนิธิประเมินค่าทรัพย์สินแห่งประเทศไทยเมื่อปี 2550 พบว่า มูลค่าตลาดของที่อยู่อาศัยและที่ดินเพื่อการเกษตรกรรมในจังหวัดระยองมีมูลค่ารวมกัน 356,165 ล้านบาท <5> สำหรับจำนวนที่อยู่อาศัยในจังหวัดระยองตามข้อมูลของสำนักงานทะเบียนราษฎร์ ณ สิ้นปี 2551 มี 295,931 หน่วย แต่ในเขตเทศบาลเมืองมาบตาพุดมี 33,411 หน่วย <6> หรือเพียง 11.29% จะสังเกตได้ว่าในมาบตาพุดมีที่อยู่อาศัยจำนวนมาก ใกล้เคียงกับจำนวนครัวเรือน แต่บางหน่วยไม่มีผู้เข้าอยู่อาศัย เป็นการซื้อไว้เก็งกำไร จึงทำให้ผู้ที่จะได้รับผลกระทบจากการซื้อหรือเวนคืนที่ดินมีไม่มากนัก</p>
<p> จากการวิเคราะห์ตัวเลขและมูลค่าที่อยู่อาศัยข้างต้น จึงอาจกล่าวได้ว่า มูลค่าที่อยู่อาศัยและที่ดินเพื่อการเกษตรกรรมในเขตเทศบาลเมืองมาบตาพุดจึงควรเป็นเงินประมาณ 40,211 ล้านบาท <7> ด้วยเหตุนี้หากมีการซื้อหรือเวนคืนอสังหาริมทรัพย์ที่ตั้งอยู่ใกล้เขตอุตสาหกรรมที่จำเป็นต้องมีการขยายตัวจริง ก็คงมีมูลค่าไม่มากนัก คณะนักวิจัยคาดว่าคงเป็นเงินไม่เกิน 10% ของมูลค่ารวม หรือเป็นเงินประมาณ 4,000 ล้านบาทเท่านั้น หากรัฐบาลจำเป็นต้องมีการซื้อที่ดินหรือการเวนคืน จึงมีความคุ้มค่าทางเศรษฐกิจและเอื้อประโยชน์ต่อประชาชนส่วนใหญ่และโดยรวมทั่วประเทศ</p>
<p> คณะนักวิจัยเชื่อว่าประชาชนที่อยู่บริเวณใกล้พื้นที่อุตสาหกรรมยินดีที่จะย้าย ทั้งนี้เพราะส่วนหนึ่งเป็นผู้เช่าซึ่งย้ายที่อยู่อาศัยได้ง่าย ส่วนหนึ่งเป็นเจ้าของทรัพย์สินที่ย้ายออกไปแล้ว จากการสังเกตยังพบว่า เจ้าของบ้าน เจ้าของที่ดินเพื่อการเกษตรกรรมหรือที่ดินชายหาดที่ตั้งอยู่ติดเขตอุตสาหกรรมจำนวนมาก ไม่ได้อยู่อาศัยในพื้นที่มาก่อนหน้านี้หลายปีแล้ว ส่วนหนึ่งย้ายออกไปซื้อบ้านและที่ดินที่อยู่ห่างไกลออกไป และหากมีมลพิษมากจริงในอนาคต ประชาชนย่อมคำนึงถึงสุขภาพของตน ที่สำคัญที่สุดก็คือ หากรัฐบาลหรือหน่วยงานที่เกี่ยวข้องยินดีซื้อหรือเวนคืน ณ ราคาตลาด หรือสูงกว่าราคาตลาดตามสมควร โดยไม่ใช้ราคาเพื่อการจดทะเบียนสิทธิและนิติกรรมในการซื้อหรือเวนคืน ประชาชนย่อมยินดีย้ายออก ดั้งนั้นโอกาสในการจัดการพื้นที่ให้เกิดความเป็นธรรมแก่ทุกฝ่าย ย่อมสามารถดำเนินการได้</p>
<p> นอกจากนี้ระบบการคมนาคมขนส่งในมาบตาพุดก็สะดวก การย้ายห่างออกไปอีกประมาณ 10-20 กิโลเมตร ให้พ้นจากพื้นที่ที่อาจได้รับผลกระทบจากมลพิษ น่าจะมีความเป็นไปได้สูง โดยเสียเวลาและค่าใช้จ่ายในการเดินทางเพิ่มขึ้นไม่มากนัก และค่าใช้จ่ายเหล่านี้ยังสามารถคำนวณเป็นค่าชดเชยให้กับผู้ที่ได้รับผลกระทบอย่างเป็นธรรมได้อีกด้วย</p>
<p> </p>
<p><strong>คำถามต่อตัวแทนภาคประชาชน</strong><strong></strong></p>
<p> การที่ประชาชนส่วนใหญ่ในพื้นที่เห็นว่าอุตสาหกรรมควรขยายตัวต่อไปเช่นนี้ ทำให้เกิดคำถามว่า กลุ่มที่ไม่เห็นด้วยกับการขยายนั้น อาจไม่ใช่ผู้มีส่วนได้ส่วนเสีย ไม่ใช่บุคคลในพื้นที่ดังที่เป็นข่าวเมื่อวันที่ 17 พฤศจิกายน 2552 ว่า “ชาวชุมชนมาบตาพุดยื่นหนังสือให้รบ.ทบทวนตั้งกก.4ฝ่าย” <8> จากข้อมูลของกรรมการภาคประชาชนในคณะกรรมการ 4 ฝ่ายแก้ไขปัญหามาบตาพุด <9> ทั้ง 4 ท่านคือ นพ.ชูชัย ศุภวงศ์ รศ.ดร.เรณู เวชรัชต์พิมล นายสุทธิ อัชฌาศัย และนายหาญณรงค์ เยาวเลิศ พบว่า น่าจะมีคุณสมบัติเป็นผู้ทรงคุณวุฒิมากกว่าผู้แทนภาคประชาชน โดยในรายละเอียดพบว่า:</p>
<p> นพ.ชูชัย ศุภวงศ์ ท่านเคยเป็นสมาชิกสภาร่างรัฐธรรมนูญ ปัจจุบันทำงานอยู่สำนักงานคณะกรรมการสิทธิมนุษยชนในตำแหน่ง “ที่ปรึกษาประจำสำนักงานคณะกรรมการสิทธิมนุษยชนแห่งชาติ” และบ้านอยู่บางบัวทอง นนทบุรี <10></p>
<p> รศ.ดร.เรณู เวชรัชต์พิมล ท่านเป็นอาจารย์คณะวิทยาศาสตร์ มหาวิทยาลัยศิลปากร <11></p>
<p> นายสุทธิ อัชฌาศัย ท่านเป็นเจ้าหน้าที่องค์การพัฒนาเอกชนหรือเอ็นจีโอ (NGO: Non-Governmental Organization) ผู้ประสานงานเครือข่ายประชาชนภาคตะวันออกและเป็นกรรมการบริหารพรรคการเมืองใหม่ เป็นคนจังหวัดระยอง <12></p>
<p> นายหาญณรงค์ เยาวเลิศ ท่านเป็นสมาชิกสภาที่ปรึกษาเศรษฐกิจและสังคมแห่งชาติ ชุดที่ 2 เป็นคนจังหวัดชุมพร มีบ้านอยู่กรุงเทพมหานคร และทำงานเป็นเจ้าหน้าที่องค์การพัฒนาเอกชนหรือเอ็นจีโอเช่นกัน <13></p>
<p> ดังนั้น “ผู้แทนภาคประชาชน” ข้างต้น จึงไม่ใช่ผู้แทนของชาวมาบตาพุดซึ่งเป็นผู้มีส่วนได้ส่วนเสียในพื้นที่เลย แต่กลับเป็นผู้ทรงคุณวุฒิซึ่งอยู่คนละข้างกับการพัฒนาอุตสาหกรรม การแต่งตั้งในลักษณะนี้เป็นการแสดงให้เห็นได้ถึงการไม่นำพาต่อความสำคัญและไม่ได้คำนึงถึงผลประโยชน์ของประชาชนในพื้นที่เท่าที่ควร นอกจากนี้ยังไม่ได้ยึดหลักให้ประชาชนเป็นศูนย์กลาง ใม่เปิดโอกาสให้ประชาชนในพื้นที่ตัดสินอนาคตของตนเอง แต่เป็นการถือเอาความเห็นของบุคคลภายนอกเป็นสำคัญ</p>
<p> </p>
<p><strong>ควรแก้ไขรัฐธรรมนูญ</strong><strong></strong></p>
<p> มาตรา 67 วรรค 2 แห่งรัฐธรรมนูญแห่งราชอาณาจักรไทย พ.ศ.2550 <14> ระบุว่า “การดำเนินโครงการหรือกิจกรรมที่อาจก่อให้เกิดผลกระทบต่อชุมชนอย่างรุนแรงทั้งทางด้านคุณภาพสิ่งแวดล้อม ทรัพยากรธรรมชาติ และสุขภาพ จะกระทำมิได้ เว้นแต่จะได้ศึกษาและประเมินผลกระทบต่อคุณภาพสิ่งแวดล้อมและสุขภาพของประชาชนในชุมชน และจัดให้มีกระบวนการรับฟังความคิดเห็นของประชาชนและผู้มีส่วนได้เสียก่อน รวมทั้งได้ให้องค์การอิสระซึ่งประกอบด้วยผู้แทนองค์การเอกชนด้านสิ่งแวดล้อมและสุขภาพ และผู้แทนสถาบันอุดมศึกษาที่จัดการการศึกษาด้านสิ่งแวดล้อมหรือทรัพยากรธรรมชาติหรือด้านสุขภาพ ให้ความเห็นประกอบก่อนมีการดำเนินการดังกล่าว” ในกรณีนี้น่าจะมีข้อที่ควรได้รับการแก้ไขบางประการ กล่าวคือ</p>
<p> 1. การจัดให้มีกระบวนการรับฟังความเห็นของประชาชน อาจดำเนินการไปอย่างไม่เป็นกลาง หากมีอคติอาจรับฟังแต่กลุ่มกฎหมู่ หรืออาจฟังความเพียงข้างเดียวต่อกลุ่มผู้สูญเสียผลประโยชน์ หรือมีอคติต่อการพัฒนาอุตสาหกรรม กระบวนการที่สมควรจึงควรเป็นการสำรวจความเห็นของประชาชนหรือการทำประชามติของประชาชนส่วนใหญ่เป็นสำคัญ</p>
<p> 2. การมี “องค์การอิสระ” ในแง่หนึ่งเป็นแนวคิดที่ดี แต่รัฐบาลก็อาจแต่งตั้งเฉพาะผู้ที่ตนคุ้นเคยซึ่งอาจไม่เป็นกลาง และไม่มีมาตรฐานการแต่งตั้ง การจะมุ่งตั้งกรรมการเฉพาะที่เป็นผู้แทนองค์การเอกชนและผู้แทนสถาบันการศึกษา เป็นสิ่งที่พึงทบทวนเป็นอย่างยิ่ง องค์การและสถาบันเหล่านี้ไม่มีสิทธิ์มาตัดสินอนาคตของชุมชน และประชาชนผู้มีส่วนได้ส่วนเสียในพื้นที่ หรือผลประโยชน์ของชาติ การตัดสินใจที่ถูกต้องสมควรอยู่บนพื้นฐานการวิจัยอย่างรอบด้านด้วยระบบสหศาสตร์ มีการวิเคราะห์หักล้างกันด้วยข้อมูลที่เป็นจริง ผ่านกระบวนการศึกษาอย่างจริงจัง โปร่งใส ไม่ใช่ไปยึดติดกับตัวบุคคลหรือสถาบันใด ซึ่งอาจมีอคติต่อการพัฒนา การมี “องค์การอิสระ” ตามรัฐธรรมนูญเช่นนี้กลับแสดงชัดถึงการไม่เคารพเกียรติและศักดิ์ศรีของชุมชนอย่างแท้จริง ผิดกับเจตนารมณ์ที่อ้าง</p>
<p> 3. สิทธิของชุมชนเป็นสิ่งที่พึงตระหนัก แต่ผลประโยชน์ของประเทศเป็นสิ่งที่สำคัญยิ่งกว่า การพัฒนาโครงการของชาติย่อมต้องใช้ที่ดินขนาดใหญ่ ในขั้นตอนการวางแผนอาจไม่สามารถเล็งเห็นความจำเป็นได้ล่วงหน้าทั้งหมด ชุมชนบางแห่งก็เกิดขึ้นภายหลังการพัฒนาอุตสาหกรรม ดังนั้นจึงอาจมีความจำเป็นในการซื้อหรือเวนคืนทรัพย์สินเพิ่มเติม โดยมาตราที่ 42 ของรัฐธรรมนูญได้ระบุให้สามารถเวนคืนได้เพื่อ “กิจการของรัฐเพื่อการอันเป็นสาธารณูปโภค การอันจำเป็นในการป้องกันประเทศ การได้มาซึ่งทรัพยากรธรรมชาติ การผังเมือง การส่งเสริมและรักษาคุณภาพสิ่งแวดล้อม การพัฒนาการเกษตรหรือการอุตสาหกรรม . . .” <15> ดังนั้นในกรณีมาบตาพุดนี้ หากมีความจำเป็นรัฐบาลก็สามารถซื้อที่ดินหรือเวนคืนได้ โดยที่ประชาชนส่วนใหญ่ที่ได้รับผลกระทบจริงน่าจะยินดี</p>
<p> </p>
<p><strong>ข้อเสนอแนะ</strong></p>
<p> จากการศึกษาข้างต้น คณะนักวิจัยมีข้อเสนอแนะดังนี้:</p>
<p> 1. ต่อกรณีการปล่อยมลพิษของโรงงานหลายแห่งในพื้นที่ถือเป็นการละเมิดกฎหมาย หน่วยราชการที่เกี่ยวข้อง สมควรบังคับใช้กฎหมายอย่างเท่าเทียมกัน มีการลงโทษโดยเคร่งครัด ทั้งต่อผู้รักษากฎหมาย โรงงาน กลุ่มบุคคลหรือองค์การอื่น</p>
<p> 2. ภาคประชาชนควรจัดตั้งคณะทำงานเฝ้าระวัง ดำเนินการตรวจสอบต่อเนื่อง โดยอาจร่วมกับองค์การอิสระต่าง ๆ เช่น สำนักงานผู้ตรวจการแผ่นดินของรัฐสภา สำนักงานคณะกรรมการป้องกันและปราบปรามการทุจริตแห่งชาติ สำนักงานคณะกรรมการสิทธิมนุษยชนแห่งชาติ สำนักงานหลักประกันสุขภาพแห่งชาติ และสภาที่ปรึกษาสังคมและเศรษฐกิจแห่งชาติ ตลอดจนองค์การพัฒนาเอกชนและสถาบันการศึกษาที่เกี่ยวข้อง การดำเนินการต่อเนื่องเช่นนี้ จะเป็นการป้องปรามและสามารถนำกรณีการละเมิดกฎหมายและทุจริตพฤติมิชอบต่าง ๆ มาเปิดเผยผ่านสื่อมวลชนต่าง ๆ อย่างเป็นรูปธรรม ทำให้การต่อสู้ขององค์การพัฒนาเอกชนและภาคประชาชนมีเหตุผลที่น่าเชื่อถือยิ่งขึ้น</p>
<p> 3. โดยที่ผลการสำรวจความเห็นของประชาชนสามารถชี้ได้ในเบื้องต้นแล้วว่า ชุมชนและประชาชนในพื้นที่ยังประสงค์ให้กิจการอุตสาหกรรมขยายตัวต่อไป แต่เพื่อความแน่ชัด รัฐบาลอาจจัดทำประชามติโดยให้ทุกฝ่ายได้มีโอกาสเผยแพร่ข้อมูลแก่ประชาชนอย่างกว้างขวางล่วงหน้า ในการนี้รัฐบาลพึงระวังไม่ให้องค์การใด ๆ พยายามบิดเบือน ทำลายการจัดประชุมเผยแพร่ข้อมูล หรือปิดกั้นการเผยแพร่ข่าวสารที่ถูกต้องต่อประชาชน เช่นที่เคยเกิดขึ้นในพื้นที่อื่น ๆ</p>
<p> 4. รัฐบาลควรพิจารณาปรับปรุงคณะกรรมการที่แต่งตั้งขึ้น โดยให้เปลี่ยนเป็นผู้แทนของชุมชนในพื้นที่จริงตามที่ประชาชนได้เรียกร้องไว้</p>
<p> 5. รัฐบาลอาจพิจารณาซื้อหรือเวนคืนอสังหาริมทรัพย์ อันได้แก่ ที่อยู่อาศัย ที่เกษตรกรรมและอื่น ๆ ที่อยู่ในบริเวณที่จำเป็นสำหรับการขยายตัวของอุตสาหกรรม ทั้งนี้เพื่อผลประโยชน์แก่ทุกฝ่าย โดยคำนึงถึงการจ่ายค่าทดแทนให้เหมาะสม ซึ่งอาจจ่ายสูงกว่าราคาตลาดเพื่ออำนวยความสะดวกให้ผู้ถูกเวนคืนยินดีที่จะย้ายออกโดยพลัน</p>
<p> 6. รัฐบาลควรดำเนินการเสนอต่อรัฐสภาเพื่อขอแก้ไขรัฐธรรมนูญมาตรา 67 ให้เป็นประชาธิปไตยอย่างแท้จริง ด้วยการมีผู้แทนของภาคประชาชนในพื้นที่ในคณะกรรมการแก้ไขปัญหา และรับฟังเสียงส่วนใหญ่ของประชาชน โดยไม่ให้ความสำคัญเฉพาะนักวิชาชีพหรือองค์การบางกลุ่ม</p>
<p> </p>
<p><strong>หมายเหตุ</strong><strong>:</strong></p>
<p> <1> รายละเอียดคำสั่งศาลปกครองสูงสุดคดีมาบตาพุด ดูได้ที่ http://www.admincourt.go.th/attach/news_attach/2009/12/1-3-52-592.pdf</p>
<p> <2> ตัวเลขจำนวนประชากรอายุ 18 ปีขึ้นไปทั้งหมด 23,597 คนในมาบตาพุด มาจากการหารด้วยสัดส่วนประชากรที่มีอายุ18 ปีขึ้นไปตามการสำมะโนประชากร พ.ศ.2543 ซึ่งมีอยู่ 70.46% ของประชากรทั้งหมดตามการสำรวจของสำนักงานสถิติแห่งชาติ (http://service.nso.go.th/nso/nso_center/project/table/files/C-pop/2543/000/00_C-pop_2543_000_010000_00200.xls)</p>
<p> <3> โปรดดู สถานก
2009-12-08T16:08:18+07:00
false
2297
false
false
2009-12-08T16:08:18+07:00
0
ถึงนายกฯ อภิสิทธิ์: ประชาชนมาบตาพุดต้องการให้ขยายอุตสาหกรรม
366
0
true
<div><span style="font-size: x-small;"><span style="font-size: small;">การประเมินเพื่อการเวนคืนที่ดินแก่ยายไฮ ขันจันทา<br /> <br />ดร.โสภณ พรโชคชัย<br /> <br /> ตามที่นายอภิสิทธิ์ เวชชาชีวะ นายกรัฐมนตรี ได้เดินทางไปมอบเงินค่าทดแทนชดเชยแก่ยายไฮ ขันจันทา และคณะที่ได้รับการเวนคืนอย่างไม่เป็นธรรม นับเป็นการดำเนินการที่ต้องตามหลักสากล โดยน่าจะถือเป็นตัวอย่างแก่กรณีความขัดแย้งทางด้านทรัพย์สินกรณีอื่นระหว่างรัฐและประชาชน มูลนิธิประเมินค่าทรัพย์สินแห่งประเทศไทย ได้เคยประเมินค่าทดแทนกรณีนี้ไว้ จึงขอนำเสนอเพื่อเป็นกรณีศึกษา<br /> <br />กรณีการเวนคืน<br /><br /> อ่างเก็บน้ำห้วยละห้า เป็นโครงการที่ดำเนินการโดยสำนักงานเร่งรัดพัฒนาชนบท (รพช.) ตั้งอยู่ที่ตำบลนาตาล กิ่งอำเภอนาตาล จังหวัดอุบลราชธานี เริ่มก่อสร้างเมื่อปี พ.ศ. 2519 มีวัตถุประสงค์ในการกักเก็บน้ำเพื่อการชลประทาน ซึ่งต่อมาภายหลังได้นำมาผลิตน้ำประปาในหมู่บ้าน แต่สภาพน้ำได้เริ่มเน่าเสีย ทำให้อ่างเก็บน้ำได้ถูกปล่อยไว้ไม่ได้ใช้ประโยชน์<br /><br /> พื้นที่บริเวณสร้างอ่างเก็บน้ำเคยเป็นที่ดินทำกินของประชาชน ซึ่งภายหลังมีการสำรวจพบว่า น้ำท่วมที่ดินจำนวน 21 ราย แต่ไม่มีการจ่ายค่าทดแทนชดเชยการเวนคืนให้กับเจ้าของ ประชาชนที่ได้รับความเดือดร้อนทำการคัดค้านและเรียกร้องความเป็นธรรมมาโดยตลอด 27 ปี จนกระทั่งครอบครัวที่เป็นเจ้าของที่นา 3 รายได้ทำการทุบเขื่อนกั้นอ่างเก็บน้ำตั้งแต่วันที่ 19 เมษายน พ.ศ. 2547 เป็นต้นมา เพื่อระบายน้ำและเอาที่ดินของตนกลับคืนมา และในที่สุด พ.ต.ท.ทักษิณ ชินวัตร นายกรัฐมนตรีในขณะนั้น ได้มีคำสั่งเมื่อวันที่ 15 พฤษภาคม 2547 เพื่อให้มีการแก้ไขปัญหาอ่างเก็บน้ำห้วยละห้าโดยให้คืนที่ดินแก่เจ้าของกรรมสิทธิ์เดิม<br /><br /> อย่างไรก็ตาม ปัจจุบันแม้ว่าประชาชนได้รับที่ดินคืนไปแล้ว แต่ตลอดเวลาในกว่า 30 ปีที่ผ่านมา ค่าสูญเสียโอกาสจากการที่ไม่ได้ประกอบอาชีพได้ตามปกติบนที่ดินก็ยังไม่ได้รับการตอบสนองจากภาครัฐ แม้ว่าที่ผ่านมาได้มีการศึกษาในเรื่องนี้ไว้บ้างแล้ว แต่ก็ยังไม่มีการจ่ายชดเชยค่าเสียโอกาสแต่อย่างใด ยายไฮจึงได้เรียกร้องค่าทดแทนเพื่อชดเชย และรัฐบาล พ.ต.ท.ทักษิณ ก็ตั้งใจจะให้ค่าทดแทน แต่ยังไม่ได้ตกลงกันในมูลค่าที่เห็นร่วมกัน<br /><br /> ในที่สุดรัฐบาลอภิสิทธิ์ จึงได้จ่ายค่าทดแทนให้เป็นเงิน 4.9 ล้านบาท เมื่อวันที่ 24 กันยายน 2552 และนายกรัฐมนตรีได้เดินทางไปมอบเงินจำนวนดังกล่าวแก่ยายไฮเอง<br /> <br /><br />การประเมินค่าทดแทน<br /><br /> มูลนิธิประเมินค่าทรัพย์สินแห่งประเทศไทย ซึ่งเป็นองค์กรที่บำเพ็ญประโยชน์สาธารณะในการให้ความรู้ในด้านการประเมินค่าทรัพย์สิน ด้านอสังหาริมทรัพย์แก่นักวิชาชีพประเมินค่าทรัพย์สินรวมทั้งประชาชนทั่วไป ได้จัดตั้งคณะทำงานพิเศษเพื่อทำการศึกษาถึงค่าชดเชยจากการสูญเสียโอกาสข้างต้น สำหรับยายไฮ ขันจันทาและคณะคือ นายเสือ พันคำ และนายฟอง ขันจันทา<br /><br /> ที่ดินของทั้ง 3 ท่านมีเนื้อที่ดินที่ได้รับผลกระทบประมาณ 61 ไร่ 1 งาน 45 ตารางวา ตั้งอยู่ในท้องที่บ้านโนนตาล ตำบลนาตาล กิ่งอำเภอนาตาล (แยกจากอำเภอเขมราฐเดิม) จังหวัดอุบลราชธานี เอกสารสิทธิที่ดินปัจจุบันเป็นหนังสือรับรองการทำประโยชน์ (น.ส.3ก.) เลขที่ 1729 และ 319 จำนวน 2 ฉบับ และหนังสือรับรองการทำประโยชน์ (น.ส.3) เลขที่ 30 อีก 1 ฉบับ <br /><br /> หลักเกณฑ์การประเมินค่าการสูญเสียโอกาสข้างต้น พิจารณาจากรายได้ที่สูญเสียไปจากการไม่ได้ใช้ประโยชน์บนที่ดินตามศักยภาพคือการทำนา ตลอดระยะเวลาที่ผ่านมา ค่าการสูญเสียโอกาสที่ประเมินได้ ณ วันที่ 15 ธันวาคม 2548 เป็นเงินรวม 3,875,000 บาท โดยแยกเป็น นายเสือ พันคำ เป็นเงิน 1,781,000 บาท นางไฮ ขันจันทา เป็นเงิน 946,000 บาท และนายฟอง ขันจันทา เป็นเงิน 1,058,000 บาท (หนึ่งล้านห้าหมื่นแปดพันบาทถ้วน) ส่วนราคาประเมินทุนทรัพย์เพื่อการจดทะเบียนสิทธิและนิติกรรมของทางราชการ เป็นเงินเพียง 1,056,770 บาท<br /><br /> การที่รัฐบาลได้จ่ายค่าทดแทนเป็นเงิน 4.9 ล้านบาท แทนที่จะเป็น 3.9 ล้านบาทตามที่ประเมินไว้ ณ ปี 2548 จึงเป็นสิ่งเข้าใจได้ เพราะเวลาที่ประเมินในขณะนั้นจนถึงบัดนี้ห่างกันถึง 4 ปีแล้ว ในกรณีปกติตามหลักสากลของการเวนคืน รัฐบาลควรกำหนดค่าทดแทน ณ วันที่เวนคืน ส่วนหากจ่ายค่าทดแทนจริงล่าช้ากว่ากำหนด ก็สามารถเพิ่มค่าเสียโอกาสได้<br /> <br /><br />วิธีการประเมินค่าทรัพย์สิน<br /><br /> แนวทางการประเมินค่าทรัพย์สินนี้พิจารณาถึงผลเสียหายการจากการใช้ที่ดินของรัฐ ทำให้ประชาชนได้รับผลกระทบเนื่องจาก สูญเสียโอกาสในการใช้ที่ดิน ตลอดระยะเวลาหลายสิบปี (นับแต่ พ.ศ.2519) ที่ไม่ได้ใช้ประโยชน์จากที่ดินซึ่งถูกใช้เป็นอ่างเก็บน้ำดังกล่าว อย่างไรก็ตามในการประเมินมูลค่านี้ไม่ได้พิจารณาถึงค่าทดแทนที่ดินหรือค่าเวนคืนที่ดิน เนื่องจากนับแต่ปี 2547 โดยคำสั่ง พ.ต.ท.ทักษิณ ชินวัตร นายกรัฐมนตรีในขณะนั้น ได้คืนที่ดินให้กับประชาชนเจ้าของที่ดินไปแล้ว จึงไม่มีกรณีค่าทดแทนที่ดินอีก เงินจำนวนที่ประเมินจึงเป็นค่าทดแทนค่าเสียโอกาสการใช้ที่ดินเป็นสำคัญ<br /><br /> แนวทางการประเมินค่าสูญเสียโอกาสข้างต้น สามารถพิจารณาประเมิน 2 แนวทาง ดังนี้ <br /><br /> 1. การประเมินจากค่าเช่าที่ดิน โดยตั้งสมมติฐานการประเมินที่พิจารณาตามสมมติฐานว่า การสูญเสียประโยชน์จากการไม่ได้ใช้ที่ดินที่มีศักยภาพในการทำนา คือ เป็นการสูญเสียตามค่าเช่าที่ดินเพื่อการทำนาตลอดระยะเวลาในห้วง พ.ศ.2519-2548 ที่ผ่านมา วิธีการประเมินตามสมมติฐานข้างต้นจะพิจารณาประเมินด้วยวิธีการเปรียบเทียบราคาตลาด (The Market Approach) โดยเปรียบเทียบกับค่าเช่าในการทำนาในปัจจุบัน และพิจารณาย้อนหลังรวมจำนวน 28 ปี ณ ปี 2548 แม้ค่าเช่าทำนาในอดีตอาจไม่เท่ากับค่าเช่าในปัจจุบัน แต่การได้รับค่าเช่าในอดีตถ้านับถึงปัจจุบันแล้วเงินค่าเช่าย่อมมีผลตอบแทนตามอัตราดอกเบี้ยเงินฝากเป็นอย่างต่ำ <br /><br /> 2. การประเมินจากรายได้ที่สูญเสียไปจากการทำเกษตรกรรม โดยการประเมินพิจารณาจากการสูญเสีย “รายได้สุทธิ” จากการทำนา โดยพิจารณาถึงผลผลิตต่อไร่คูณราคาขายข้าว หักด้วยต้นทุนในการทำนาตามตลาดทั่วไป คงเหลือเป็นรายได้สุทธิจากการทำนาตลอดระยะเวลาที่ผ่านมา วิธีการประเมินราคาพิจารณาประเมินด้วยวิธีการรายได้ (The Income Approach) โดยพิจารณาจากรายได้สุทธิจากการทำนาข้างต้น<br /><br /> และเมื่อดำเนินการแล้วก็นำค่าทดแทนการเสียโอกาสที่ประเมินได้จาก 2 แนวทางนำมาพิจารณาเปรียบเทียบกันและพิจารณาสรุปประเมินค่าสูญเสียโอกาสจากแนวทางที่มีค่าสูญเสียโอกาสสูงกว่าเป็นหลัก<br /> <br /><br />เครื่องมือยุติความขัดแย้ง<br /><br /> ในการพัฒนาประเทศ จำเป็นต้องมีการเวนคืน เพราะรัฐบาลหรือหน่วยงานใดก็ตามก็คงไม่สามารถวางแผนการพัฒนาประเทศได้ล่วงหน้าโดยไม่จำเป็นต้องมีการเวนคืนที่ดินในภายหลัง การเวนคืนจึงเป็นการส่งเสริมการพัฒนาประเทศโดยรวม ความสูญเสียของประชาชนเป็นสิ่งที่รัฐมองข้ามไม่ได้ หรือดำเนินการโดยชักช้าไม่ได้ ทั้งนี้เพื่อการปกป้องประโยชน์ของประชาชน<br /><br /> ค่าทดแทนต้องได้รับการคำนวณอย่างเหมาะสม และหากยิ่งมีการเวนคืนที่ไม่เป็นธรรม รัฐบาลยิ่งต้องจ่ายค่าทดแทนที่เหมาะสม และให้ทันการ ไม่ใช่เป็นเช่นกรณีนี้ที่ปล่อยไว้เนิ่นนานกว่า 33 ปีนับถึงปัจจุบัน เครื่องมือสำคัญอย่างหนึ่งในการยุติความขัดแย้งก็คือ การประเมินค่าทรัพย์สินตามหลักสากล <br /><br /> ค่าทดแทนนั้นประกอบด้วย ราคาอสังหาริมทรัพย์ตามราคาตลาด ณ วันที่ประกาศให้มีการเวนคืน โดยในประเทศไทยสามารถนับจากวันที่ประกาศในราชกิจจานุเบกษา นอกจากนี้ยังต้องจ่ายเพิ่มเติม เช่น ค่าขนย้าย ค่าเสียโอกาส ฯลฯ ทั้งนี้เพราะผู้ถูกเวนคืนไม่ได้เต็มใจตั้งแต่แรกในการถูกเวนคืน และเป็นความเสียหายโดยตรงต่อผู้ถูกเวนคืน โดยสรุปแล้ว ค่าทดแทนจึงรวมแล้วสมควรมากกว่าราคาตลาด และย่อมไม่ใช่ราคาประเมินทุนทรัพย์ของทางราชการ ที่ใช้เพื่อการจดทะเบียนสิทธิและนิติกรรมเป็นหลัก<br /> <br /><br />การเวนคืนที่เป็นธรรม<br /><br /> ในแง่หนึ่งรัฐบาลจำเป็นต้องให้ความเป็นธรรมแก่ประชาชนที่ได้รับผลกระทบ ในกรณีเร่งด่วน รัฐบาลยังสามารถเข้าใช้พื้นที่ได้ในทันที แต่ให้วางเงินค่าทดแทนไว้เพื่อจ่ายแก่ผู้ถูกเวนคืน และหากผู้ถูกเวนคืนไม่เห็นด้วยกับค่าทดแทน ก็สามารถอุทธรณ์ หรือฟ้องศาลเพื่อให้ตัดสินเพื่อขอรับค่าทดแทนที่สมควรยิ่งขึ้น <br /><br /> ในมาเลเซีย อธิบดีกรมประเมินค่าทรัพย์สินกล่าวว่า ประชาชนสามารถคัดค้าน อุทธรณ์ หรือฟ้องศาลในกรณีไม่ได้รับค่าทดแทนที่เป็นธรรมได้ แต่ไม่อาจฟ้องร้องไม่เห็นด้วยกับโครงการพัฒนาต่าง ๆ ได้ ประชาชนมีหน้าที่ต้องได้รับการเวนคืน ตราบเท่าที่การเวนคืนนั้นได้มีการจ่ายค่าทดแทนเพื่อชดเชยแก่ประชาชนเจ้าของทรัพย์สิน ในบางประเทศรัฐบาลยังสามารถเวนคืนให้เอกชนไปพัฒนาโครงการที่ก่อประโยชน์ต่อส่วนรวมได้ด้วย<br /> <br /><br />ประเด็นพิจารณา<br /><br /> ในที่สุด ผู้เขียนเชื่อว่า คงไม่มีรัฐบาลใดต้องการเวนคืนสร้างความเดือดร้อนแก่ประชาชน หากไม่ใช่เพื่อการพัฒนาประเทศที่ส่งผลดีต่อประชาชนโดยรวม เช่น ประเทศจำเป็นต้องมีทางด่วน รถไฟความเร็วสูง รถไฟฟ้า ท่าเรือน้ำลึก หรือการพัฒนาอุตสาหกรรม หากประเทศไทยไม่สามารถพัฒนาได้เพราะไม่อาจเวนคืนที่ดิน หรือมีการต่อต้านหนัก ในขณะที่เวียดนาม ลาว เขมร มาเลเซีย ต่างพัฒนาไปขนานใหญ่ ประเทศไทยก็ขาดศักยภาพสู้กับต่างชาติ การลงทุนก็น้อยลง ประเทศก็ยากจนลง ผลกระทบย่อมเกิดแก่ประชาชนโดยรวม <br /><br /> ปัญหาทางเศรษฐกิจย่อมส่งผลต่อความมั่นคงของชาติด้วย เช่น กรณี 3 จังหวัดชายแดนภาคใต้ ความคุกรุ่นทางศาสนาหรือเชื้อชาติน่าจะไม่ลุกลามหรือหมดไป หากประเทศมาเลเซียยากจนหรือด้อยความเจริญกว่าไทย โดยนัยนี้หากประเทศอินโดจีนเจริญกว่าไทยในอนาคต ปัญหาชายแดนด้านตะวันออกก็อาจประทุขึ้นมาได้อีกเช่นกัน<br /> <br /><br /> การสร้างความเป็นธรรมตั้งแต่แรกจากการประเมินเพื่อการเวนคืนที่เป็นธรรม จึงเป็นสิ่งจำเป็นในการปูทางสู่การพัฒนาประเทศเพื่อประโยชน์สุขแก่ประชาชนโดยรวมโดยไม่แบ่งแยก<br /> <br /><br /><br />หมายเหตุ: ดูรายละเอียดรายงานการประเมินค่าทรัพย์สินในรายละเอียดที่ทำไว้สำหรับยายไฮ ขันจันทาและคณะ เมื่อ พ.ศ.2549 ที่ </span><a><span style="font-size: small;">http://www.thaiappraisal.org/thai/research/research_hi.htm</span></a><br /><br /><span style="font-size: small;">ภาพถ่ายที่เคยไปเยี่ยมและประเมินค่าทรัพย์สิน: </span><a><span style="font-size: small;">http://www.prachatai.com/sites/default/files/u7/sopon-hai.JPG</span></a></span></div>
2009-10-22T11:20:33+07:00
การประเมินเพื่อการเวนคืนที่ดินแก่ยายไฮ ขันจันทา
false
2125
false
false
2009-10-22T11:20:33+07:00
0
การประเมินเพื่อการเวนคืนที่ดินแก่ยายไฮ ขันจันทา
366
2
true
<p>ชุมชนแออัดต้นแบบหรือการลวงโลก<br /> <br />ดร.โสภณ พรโชคชัย (<a href="mailto:sopon@thaiappraisal.org">sopon@thaiappraisal.org</a>)<br /> <br /> มีชุมชนแออัดบุกรุกบนที่ดินริมคลองชลประทานแห่งหนึ่ง อยู่กันมานานหลายสิบปี วันหนึ่งก็มีหน่วยงานบางแห่งเข้าไปช่วยสร้างบ้านให้ใหม่ ให้เงินกู้ แถมด้วยสัญญาเช่าที่ดินในราคาถูกระยะยาวเพื่อให้ได้อยู่อย่างถูกต้องตามกฎหมาย จากนั้นก็มีการอัดฉีดงบประมาณเข้าไปในดำเนินการอีกหลายโครงการ จนกลายเป็นชุมชนต้นแบบที่มีคนมาดูงานจากทั่วโลก<br /><br /> แต่หากฉุกคิดมองต่างมุมเลยครับ! ชุมชนแห่งนี้อาจเป็น:<br /> 1. การแก้ปัญหาที่ปลายเหตุและไม่คุ้มค่างบประมาณแผ่นดิน<br /><br /> 2. การเล่นปาหี่ เพราะความสำเร็จเกิดขึ้นจากเงินสนับสนุนต่าง ๆ ที่เขียนขึ้นมาขอกัน<br /><br /> 3. การใช้งบประมาณแผ่นดินเอื้อประโยชน์ต่อประชาชนเฉพาะกลุ่ม โดยกลุ่มผู้มีรายได้น้อยอื่นเสียโอกาส และกลุ่มประชาชนทั่วไปเสียหาย อันนำไปสู่การสร้างความไม่เท่าเทียมกันให้เกิดขึ้นในหมู่ประชาชน <br /><br /> ชุมชนลักษณะนี้ไม่อาจเป็นต้นแบบที่จะประสบความสำเร็จในที่อื่นได้ การเข้าใจผิดจะทำให้การพัฒนาชุมชนแออัดและมหานครหลงทิศผิดทางไปใหญ่<br /><br /> <br />การใช้ที่ดินที่ขาดประสิทธิภาพ<br /> ชุมชนแห่งนี้มีประชากรประมาณ 250 หลังคาเรือนบนพื้นที่ประมาณ 10 ไร่ ที่ดินนี้หากนำมาพัฒนาตามมาตรฐานทั่วไป จะสามารถใช้สอยสุทธิได้ราว 80% หรือ 8 ไร่ ที่เหลือก็คือถนนหรือสาธารณูปโภค สาธารณูปการต่าง ๆ<br /><br /> ที่ดิน 8 ไร่ หากนำมาสร้างอาคารแบบแฟลต 5 ชั้น ก็จะสามารถสร้างได้ประมาณ 64,000 ตารางเมตร โดยคิดจากที่ดิน 8 ไร่ หรือ 12,800 ตารางเมตร คูณด้วย 5 ชั้น พื้นที่ก่อสร้าง 64,000 ตารางเมตรนี้ สามารถใช้สอยสุทธิเพียง 80% หรือ 51,200 ตารางเมตร โดยที่เหลือก็คือทางเดิน บันได และอื่น ๆ หากคิดจากแฟลตเอื้ออาทร 32 ตารางเมตรก็จะสามารถจัดหาที่อยู่อาศัยได้ถึง 1,600 หน่วย หรือประมาณ 6.4 เท่าของจำนวนบ้านเดิมในชุมชน<br /><br /> กรณีนี้รัฐสามารถจัดหาที่อยู่อาศัยแก่ผู้มีรายได้น้อยอื่นในละแวกนั้น เข้ามาอยู่อาศัยได้อีก 1,350 ครัวเรือน หรือหากรัฐใจดีแจกให้ชาวบ้าน 250 ครัวเรือนนี้คนละ 2 ห้องไปเลย ก็ยังเหลือห้องให้ผู้มีรายได้น้อยแถวนั้นได้เข้ามาอยู่อีก 1,100 ครัวเรือน แต่รัฐกลับเอาที่ดินทั้งผืนไปแบ่งเช่าให้เฉพาะกับผู้อยู่อาศัยเดิม ถ้าเป็นที่ดินของพวกเขาเอง ก็ว่าไปอย่าง แต่นี่เป็นที่หลวง ประชาชนที่ด้อยโอกาสอื่น โดยเฉพาะผู้ที่ไม่มีกระทั่งบ้านในที่ดินบุกรุกเป็นของตนเอง ก็ไม่สามารถกระทั่งเข้ามาเช่าบ้านแบบแฟลตได้เลย<br /> <br /><br />ความไม่คุ้มค่าทางเศรษฐกิจ<br /> ถ้าสร้างเป็นแฟลต แล้วให้คนอีก 1,350 ครัวเรือนเข้ามาอยู่ หากคิดค่าเช่าหน่วยละ 2,000 บาท ก็จะได้เงินถึงปีละ 32.4 ล้านบาท แต่ในกรณีนี้ นอกจากรัฐจะไม่ได้เงินแล้ว ยังต้องเจียดงบประมาณแผ่นดินไปช่วยชุมชนนี้อีกต่างหาก<br /><br /> แต่บางคนก็อาจบอกว่า ชาวบ้านไม่ชอบอยู่แฟลต อยากอยู่ติดดินมากกว่า บางคนคิดไปไกลถึงขนาดว่า แฟลตไม่เหมาะกับการอยู่อาศัยตามวิถีไทย แนวคิดนี้คงใช้ได้ในแง่ที่เรามีความสามารถในการหาซื้อบ้านเองในตลาดเปิด แต่นี่เป็นกรณีกึ่งให้เปล่า การจะมาเลือกอย่างนั้นอย่างนี้คงไม่ได้ และจากประวัติศาสตร์ที่ผ่านมา ผู้ที่รายได้น้อยนับล้านก็ยินดีซื้อห้องชุดในโครงการเมืองทองธานี ปลาทองกะรัต ช้างทองรังสิต ฯลฯ นี่แสดงว่าผู้มีรายได้น้อยเขาปรับตัวได้ในการอยู่อาศัยแบบแฟลต<br /><br /> ความไม่คุ้มค่าทางเศรษฐกิจอีกแง่หนึ่งก็คือ นอกจากรัฐจะไม่ได้เงินสักบาทจากการใช้ที่หลวงแล้ว ยังต้องจ่ายให้กับผู้อยู่อาศัยในชุมชนนี้ถึงครัวเรือนละประมาณ 80,000 บาท (แรกเริ่ม 65,000 บาท) นัยเพื่อเป็นทุนประเดิมสำหรับครัวเรือนในการสร้างชุมชนใหม่ นี่เป็นเงินประมาณ 20 ล้านบาท ที่มาจากภาษีอากรของประชาชนทั่วประเทศ<br /><br /> นอกจากนี้รัฐยังให้กู้เงินดอกเบี้ยต่ำอีกจำนวนหนึ่งเพื่อให้ชาวบ้านสร้างบ้านของตนเอง เช่น ประมาณ 100,000 บาท โดยในขณะนี้ ชาวบ้านก็ยังผ่อนใช้คืนอยู่ตามปกติ รวมทั้งอัดฉีดโครงการพัฒนาอีกสารพัด แต่จากประสบการณ์โครงการแบ่งปันที่ดิน (Land Sharing) ในอดีตที่ผ่านมา ปรากฏว่าชาวบ้าน ‘ชักดาบ’ กันแทบทั้งชุมชน จนทางราชการต้องยกหนี้ให้ไปเลย บางแห่งผ่อนเพียงตารางวาละ 1 บาทต่อเดือน ก็ยัง ‘เบี้ยว’ หนี้ คงเพราะถือว่าเป็นเงินหลวง แต่ถ้าเป็นหนี้นอกระบบ คงไม่มีใครกล้า ‘เบี้ยว’ เพราะนั่นหมายถึงชีวิต! ชุมชน Land Sharing ที่เคยได้ชื่อว่าสำเร็จเหล่านี้ เมื่อก่อนก็เคยต้อนรับคณะดูงานจากทั่วโลกเหมือนกัน แต่เดี๋ยวนี้เปลี่ยนไปแล้ว<br /> <br /><br />ค่าเช่าที่ดินแสนถูก<br /> ที่ดิน 10 ไร่ติดคลองชลประทานใหญ่ดังกล่าว เมื่อก่อนคงแทบไม่มีราคา แต่ตามสภาพที่เป็นชุมชนแออัดในปัจจุบัน หากขายได้คงเป็นเงินตารางวาละไม่เกิน 15,000 บาท หากรัฐขอ ‘ไถ่’ คืนจากชาวบ้าน ณ ราคาข้างต้น รัฐก็ควรจ่ายเงินแก่ชาวบ้านรวม 60 ล้านบาท หรือหลังละ 240,000 บาท แล้วต่างคนก็ต่างแยกย้ายกันไป ซึ่งในแง่หนึ่งชาวบ้านก็น่าจะดีใจที่ได้อยู่ฟรีกันมา 40-80 ปี (2-4 ชั่วรุ่น) แล้ว อยู่ ๆ ก็ยังได้เงิน ‘ค่าทำขวัญ’ หรือ ‘โบนัส’ อีกต่างหาก<br /><br /> เมื่อที่ดินแปลงนี้สามารถนำมาพัฒนาในทางอื่นที่เป็นประโยชน์มากขึ้น ราคาที่ดินก็อาจสูงขึ้นถึงตารางวาละ 50,000 บาท หรือไร่ละ 20 ล้านบาท รวมเป็นเงิน 200 ล้านบาท หากให้เอกชนเช่า ณ 4% ของราคาตลาด รัฐก็จะได้เงินถึง 8 ล้านบาทต่อปี รัฐสามารถนำเงินส่วนนี้ไปพัฒนาประเทศหรือช่วยเหลือชุมชนแออัดอื่นได้อีก โดยรัฐไม่ต้องเอาภาษีอากรของประชาชนมาใช้แต่อย่างใดเลย<br /><br /> ถ้าคิดว่าอย่างน้อยครอบครัวหนึ่งได้ที่ดินเกือบฟรีข้างต้นเป็นเงิน 240,000 ต่อหลังคาเรือน แล้วยังได้บ้านในราคาอีก 200,000 บาท ที่ผ่อนเงินกู้ถูกกว่าเช่า! แถมยังมีโครงการอัดฉีดเข้ามาพัฒนาชุมชนอีกสมมติให้หลังละ 60,000 บาท ก็เท่ากับว่าครอบครัวเหล่านี้ได้เงินจากรัฐประมาณ 500,000 บาทต่อหลังคาเรือน หรือรวมเป็นเงินถึง 125 ล้านบาท เพียงเพื่อพัฒนาชุมชนแออัดแห่งนี้ที่มีอยู่ 250 หลังคาเรือน ทำอย่างนี้ไม่เกรงใจคนยากจนจริง ๆ หรืออย่างไร<br /> <br /><br />ผิดหลักนิติธรรม<br /> บางท่านอาจมีความคิดว่า การที่ชาวบ้านบุกรุกกันอยู่อย่างผิดกฎหมายนั้นไม่ดี จึงพยายามทำให้ถูกกฎหมายด้วยการให้เช่า จะได้อยู่เย็นเป็นสุขเสียที แต่ในความเป็นจริง ชาวบ้านเหล่านี้อยู่ฟรีโดยไม่เสียเงินซื้อหรือไม่เสียค่าเช่ามานาน หากรายใดอยู่มานานถึง 50 ปี และมีต้นทุนการอยู่อาศัย 2,000 บาทต่อเดือนตามมาตรฐานห้องเช่าเล็ก ๆ ก็เท่ากับได้อยู่ฟรีมาเป็นเงินถึง 1.2 ล้านบาทแล้ว เรายังจะทุ่มเทงบประมาณลงไปอีกหรือ<br /><br /> หากเราถือว่าคนที่อยู่ในชุมชนแออัดต้องอยู่กันที่เดิม ย้ายไปไหนไม่ได้ บ้านเมืองของเราก็คงจะย่ำแย่ และส่งผลกระทบเชิงลบอย่างรุนแรงต่อประชาชนทั่วประเทศในอนาคต ดูอย่างประเทศเพื่อนบ้านของเรา ถ้าสิงคโปร์ ฮ่องกง หรือจีน ยอม ‘อนุรักษ์’ ชุมชนแออัดเอาไว้ ไม่เพิ่มความหนาแน่น ไม่สร้างเป็นตึกสูง ป่านนี้ก็คงไม่มีที่ทางเหลือพอจะพัฒนาอะไรแล้ว ป่านนี้ก็คงเป็นประเทศยากจนที่รอแต่ความช่วยเหลือจากนานาชาติแล้ว<br /><br /> ในทางตรงกันข้าม ประเทศเหล่านี้ กลับจัดหาที่อยู่อาศัยให้ใหม่ พื้นที่ชุมชนแออัดใจกลางเมือง ก็นำมาพัฒนาให้เกิดประโยชน์ในทางอื่นแก่ประเทศชาติให้มากขึ้น ประเทศไทยก็เคยทำเหมือนกัน แต่ทำไม่ตลอดรอดฝั่ง ท่านทราบหรือไม่ พื้นที่บริเวณกระทรวงการต่างประเทศ มหาวิทยาลัยมหิดล โรงพยาบาลรามาธิบดี และสถาบันมะเร็งแห่งชาติในปัจจุบัน เมื่อ 50 ปีก่อนเป็นชุมชนแออัดขนาด 1,500 หลังคาเรือน ซึ่งใหญ่กว่าชุมชนคลองเตยที่ในวันนั้นยังมีขนาดเล็กอยู่ ถ้าวันนี้ชุมชนดังกล่าวยังอยู่ ทุกคนคงตอบได้ว่าจะเป็นผลดีหรือผลเสียต่อประเทศชาติและประชาชนกันแน่<br /><br /> ปัจจุบันนี้ อย่าว่าแต่จีน ฮ่องกง และสิงคโปร์ที่ไม่ได้เห็นชุมชนแออัดเป็นสิ่งที่แตะต้องไม่ได้ แม้แต่เขมร เวียดนาม เขาก็พัฒนากันใหญ่ ที่เวียดนาม เขารื้อย้ายชุมชนนับหมื่นหลังคาเรือน อพยพประชาชนนับแสน ออกจากพื้นที่ ‘ถูเทียม’ เพื่อสร้างศูนย์กลางธุรกิจแห่งใหม่เหมือนพื้นที่ ‘ผู่ท่ง’ ของเซี่ยงไฮ้ หากเราไม่รักษากฎหมาย แปลงสิ่งผิดกฎหมาย เป็นสิ่งถูกกฎหมายในราคาถูก สักวันประเทศชาติเราจะต้องล่มสลายก็เป็นได้<br /> <br /><br />หลักคิดแบบเล่น ‘ปาหี่’<br /> มีความพยายามในการประชาสัมพันธ์ว่า สาเหตุที่ทำโครงการนี้สำเร็จ ก็เพราะชาวบ้านช่วยกันออมทรัพย์ (ไมใช่เพราะรัฐทุ่มงบประมาณลงมา ‘บันดาล’ ให้สิ่งเหล่านี้ได้เกิดขึ้น) ลองตรองดูให้ดี ครัวเรือนหนึ่งออมวันละ 5 บาท ปีละ 1,825 บาท ถ้าเป็นเช่นนี้จริง ก็คงต้องออมถึง 22 ปีกระมัง จึงจะพอมีเงินสัก 40,000 บาท เพียงเพื่อมาตบแต่งต่อเติมแบบสุดประหยัดสำหรับบ้านที่สร้างขึ้นใหม่ แต่ในทางปฏิบัติ ชุมชนดังกล่าว ออมอยู่ไม่นาน ก็บอกว่ามีสิทธิที่จะกู้เงินมาสร้างบ้านได้แล้ว<br /><br /> การจัดหาที่อยู่อาศัยแก่ประชาชนนั้น ไม่จำเป็นต้องให้สิทธิเป็นเจ้าของบ้าน ถ้าเขาไม่ได้อาบเหงื่อต่างน้ำมาจนมีเงินพอหาซื้อได้เอง เขาก็อาจไม่มีภูมิคุ้มกัน ไม่มี Sense of Belonging ไม่มีความตั้งใจและความสามารถในการรักษาบ้านนั้นไว้ วันหนึ่งก็อาจขายไป เซ้งไป หรือปล่อยให้คนอื่นมาเช่าต่อ ความจริงประการหนึ่งก็คือ คนในชุมชนมีฐานะไม่เท่ากัน บางคนที่มีฐานะดี ก็มีบ้านดี ๆ อยู่นอกชุมชนอยู่แล้ว บ้านตามโครงการที่ได้มาก็คงปล่อยให้เช่าต่อ ผู้ที่มีฐานะย่ำแย่มาก ๆ แม้รัฐแทบให้เปล่า ก็ยังรักษาบ้านไว้ไม่ได้อยู่ดี การมีแนวคิด (กึ่ง) ให้ที่ดินและบ้านแก่ชาวบ้านทั้งชุมชนแบบ ‘มาด้วยกัน ไปด้วยกัน เลือดสุพรรณ’ จึงเป็นสิ่งที่ควรทบทวนอย่างยิ่ง<br /><br /> กรณีนี้ดูแล้วเหมือน ‘ต้าจ้าย’ และ ‘ต้าชิ่ง’ ซึ่งเป็นต้นแบบพื้นที่เกษตรกรรมและพื้นที่อุตสาหกรรมของจีนเมื่อ 40 ปีที่แล้วเหลือเกิน ในยุคนั้น จีนทำการโฆษณาชวนเชื่อ ยกย่องความสำเร็จแบบกำมะลอประเภทนี้อย่างบ้าคลั่ง และสุดท้ายจึงค้นพบว่า นั่นไม่ใช่ต้นแบบที่แท้ และโชคดีที่กลับตัวเดินแนวทางใหม่ทัน จีนในวันนี้ที่มีประชากร 1,200 ล้าน จึงจะเจริญแซงหน้าไทยที่มีประชากรเพียง 66 ล้านคน<br /> <br /><br />ข้อคิดส่งท้าย<br /> การช่วยเหลือผู้มีรายได้น้อยเป็นหน้าที่ของรัฐ แต่การจะอำนวยประโยชน์เฉพาะกลุ่มเป็นการสร้างความไม่เท่าเทียมที่ผู้มีรายได้น้อยอื่นเข้าร่วมด้วยไม่ได้ แทนที่รัฐจะช่วยเหลือเช่นนี้ ควรที่จะจัดหาที่อยู่ให้ใหม่ นำพื้นที่มาพัฒนาให้เกิดประโยชน์ต่อส่วนรวม หาไม่แล้ว งบประมาณแผ่นดินก็ถูกใช้ไปอย่างไม่มีประสิทธิภาพ ความสำเร็จของโครงการนี้ก็เป็นแค่ข้อยกเว้นที่ไม่ใช้บรรทัดฐาน เข้าทำนอง “Exception cannot be made norm”<br /><br /> เพื่อการใช้ทิ่ดินอย่างมีประสิทธิภาพ เพื่อประโยชน์สุขต่อประชาชนในมหานครและแก่ประเทศชาติโดยรวม เราต้องพัฒนาที่ดินเพื่อส่วนรวมเชิงรุก ไม่ใช่ปล่อยให้ชุมชนแออัดอยู่อย่างไรก็อยู่อย่างนั้น แค่พัฒนา ปรับปรุงต้วบ้านและชุมชนเป็นสำคัญ โดยไม่นำพาต่อการพัฒนาเมืองโดยรวม<br /><br /> สำหรับคนจนจริง ๆ สังคมต้องไม่ทอดทิ้ง และให้การช่วยเหลือกันตามอัตภาพ แต่ไม่ใช่ว่าคนจนเป็นคนที่วิจารณ์ไม่ได้ แตะต้องไม่ได้ ทำผิดไม่ได้ เข้าทำนอง Untouchable หรือ Can Do No Wrong!<br /><br /><br />บทความที่เกี่ยวข้องอื่น<br /><br />การพัฒนาชุมชนแออัดที่ผิดทาง (มาโดยตลอด) <a href="http://www.thaiappraisal.org/thai/market/market170.htm">http://www.thaiappraisal.org/thai/market/market170.htm</a><br />หนึ่งพันแม่ชีเทเรซาก็ช่วยสลัมไม่ได้! <a href="http://www.thaiappraisal.org/thai/market/Market161.htm">http://www.thaiappraisal.org/thai/market/Market161.htm</a><br />สลัม, แก้อย่างไรให้ถูกจุด <a href="http://www.thaiappraisal.org/thai/market/market122.htm">http://www.thaiappraisal.org/thai/market/market122.htm</a><br />สลัม... ความจริงที่ถูกปิดบัง <a href="http://www.thaiappraisal.org/thai/market/market97.htm">http://www.thaiappraisal.org/thai/market/market97.htm</a><br />รื้อมหิดล รพ.รามาฯ และกระทรวงต่างประเทศไปสร้างสลัมดีไหม? <a href="http://www.thaiappraisal.org/thai/market/market87.htm">http://www.thaiappraisal.org/thai/market/market87.htm</a></p>
2009-10-10T17:52:37+07:00
false
2099
2010-02-13T00:02:34+07:00
false
false
2009-10-10T17:52:37+07:00
0
ชุมชนแออัดต้นแบบหรือการลวงโลก
366
0
true
<div>โฉนดชุมชน เรื่องวิบัติที่ต้องคัดค้านอย่างถึงที่สุด<br /> <br />ดร.โสภณ พรโชคชัย<br /> <br /> ในช่วงที่ผ่านมา มีข่าวว่ารัฐบาลจะออก ‘โฉนดชุมชน’ ผมเห็นว่าแนวคิดนี้เป็นเรื่องวิบัติที่จะสร้างปัญหาอย่างใหญ่หลวงต่อประเทศชาติในอนาคต เปรียบเสมือนการออกโฉนดชนเผ่าแบบประเทศด้อยพัฒนา ทั้งที่ประเทศไทยก็มีโฉนดที่ดินให้บุคคลและนิติบุคคลถือครองมานับร้อยปีอยู่แล้ว และถือเป็นการแก้ปัญหาผิดจุดเป็นอย่างยิ่ง ผมจึงขออนุญาต ‘มองต่างมุม’ เพื่อช่วยกันคิดและมองให้รอบคอบก่อน ‘โฉนดชุมชน’ จะสร้างปัญหาให้กับประเทศชาติ ผมขอคัดค้านด้วยเหตุผลเป็นข้อ ๆ ดังต่อไปนี้:</div>
<div> 1. ป่าเสื่อมโทรมนั้น ไม่ควรให้ใครไปอ้างสิทธิ์เอาแผ่นดินของส่วนรวมไปครอบครองเป็นส่วนตัวอย่างเด็ดขาด จะอ้างความจนมาปล้นแผ่นดินไม่ได้ เราควรเอาป่าเสื่อมโทรม มาปลูกป่าในเชิงพาณิชย์เพื่ออนาคตของประเทศชาติในอีก 50-100 ปีข้างหน้า ไม่ใช่กลายเป็น ‘ของโจร’ มา ‘แบ่งเค้ก’ กันไปโดยคนที่อยู่ใกล้ ๆ ถ้าปลูกป่าแล้วมีคนบุกรุก หรือทุกวันนี้มีคนพยายามทำลายป่าสมบูรณ์ให้กลายเป็นป่าเสื่อมโทรม ก็ต้องป้องปราม ไม่ใช่ ‘ยกประโยชน์ให้จำเลยไป’ หรือกลับไปคิดให้คนบุกรุกดูแลป่า ซึ่งเท่ากับ ‘ฝากปลาไว้กับแมว’</div>
<div> 2. คนจนในพื้นที่ป่าเสื่อมโทรม ไม่ควรทำไร่-นา เพราะไม่มีระบบชลประทาน น้ำท่าก็ไม่สมบูรณ์ ปกติคนชนบทส่วนมากก็มีรายได้จากเกษตรกรรมเป็นรอง รายได้นอกภาคเกษตรกรรมเป็นหลักอยู่แล้ว การให้แต่ละครอบครัวครอบครองกันคนละ 5-30 ไร่ ขึ้นอยู่กับการจับจองตามอำเภอใจ คงเป็นสิ่งที่ไม่สมควร ทุกวันนี้ บ้านชนบท ก็ไม่ค่อยได้ประกอบการอะไรมาก อยู่แต่เด็กและคนแก่เป็นจำนวนมาก และกลายเป็นเสมือน ‘รีสอร์ท’ ให้ญาติพี่น้องที่มาทำงานตามเมืองใหญ่ กลับไป ‘ชาร์ตแบตฯ’ เป็นครั้งคราวอยู่แล้ว</div>
<div> 3. ถ้าคนในพื้นที่ป่าเสื่อมโทรม ไม่ค่อยมีรายได้และยากจน รัฐบาลก็ควรหาทางสร้างงานทางอื่น ไม่ใช่ปล่อยให้ไปครอบครองที่ดินกันครอบครัวละมากบ้างน้อยบ้าง ซึ่งอาจเป็นงานในภาคอุตสาหกรรม ภาคบริการ และอื่น ๆ จะสงวนให้พวกเขาอยู่ตามอัตภาพเช่นนี้ในสภาพที่ไม่เหมาะสมและเป็นการไม่ควร สาธารณูปโภค สาธารณูปการ เช่น โรงเรียนประถม สถานีอนามัย ก็ต้องขยายออกไปอย่างไม่สิ้นสุด สิ้นเปลืองทรัพยากร เพราะคนใช้บริการก็น้อย สมมติให้ครอบครัวหนึ่งหาของป่าออกมาได้ 200 บาทต่อครัวเรือน และหากนับรวมค่ากินอยู่จากสิ่งที่หาได้ในป่าแล้ว เป็นเงินครัวเรือนละ 5,000 บาท หรือปีละ 60,000 บาท หากชุมชนชาวเขาหนึ่งมี 50 หลังคาเรือน ก็จะเป็นเงิน 3 ล้านบาท เชื่อว่าในปีหนึ่ง ๆ ความสูญเสียของป่าไม้เพื่อการยังชีพของพวกเขา คงมหาศาลกว่านี้ หากจ้างให้พวกเขาอยู่เฉย ๆ ไม่ทำลายป่า คงเป็นประโยชน์ต่อส่วนรวมกว่านี้</div>
<div> 4. กรณีชาวเขา ที่มักนำมาอ้างว่าไม่ได้ทำลายป่าจากการปลูกไร่เลื่อนลอย (หมุนเวียน) นั้น คงเป็นชาวเขากลุ่มเล็ก ๆ แต่เดี๋ยวนี้ชาวเขามีมากมาย ป่าไม้คงไม่พอให้พวกเขาหาเลี้ยงชีพ คนชาวเขาจำนวนมากก็ทำงานในเมือง เช่นคนชนบททั่วไป ชาวเขาที่หาของป่า จับสัตว์ป่ามาขาย ควรหรือที่จะทำเช่นนี้ และนี่หรือคือคนที่จะพิทักษ์ป่า บางทีการจ้างให้พวกเขอยู่เฉย ๆ ไม่ให้บุกรุกป่า และทำหน้าที่ช่วยรักษาป่า ยังดีกว่าปล่อยให้พวกเขาบุกรุกป่าเช่นนี้</div>
<div> 5. กรณีป่าสงวนออกมาทับซ้อนกับที่ดินของผู้ที่ครอบครองไว้ก่อน ก็เป็นปัญหาที่ไม่เหลือบ่ากว่าแรงที่จะแก้ไข จะถือมาเป็นข้ออ้างเพื่อสุมให้ดูมีปัญหามากมาย เพื่อจะได้ออกกฎหมายป่าชุมชน เป็นสิ่งที่ต้องทบทวน ถือเป็นเล่ห์เพทุบายที่ไม่ตรงไปตรงมา สำหรับคนที่อยู่ป่ามาก่อนประกาศเป็นเขตป่า รัฐบาลก็ยินดีออกเอกสารสิทธิ์ให้อยู่แล้ว หรือสามารถต่อสู้เรียกร้องเพื่อความเป็นธรรมได้ แต่ผู้ที่มาบุกรุกภายหลัง ถือว่าเป็นผู้บุกรุก ไม่ควรให้อยู่ หาไม่ใครต่อใครก็จะมาอ้างสิทธิ์ไม่สิ้นสุด</div>
<div> 6. ผู้สนับสนุนเรื่องโฉนดชุมชน ยังอ้างว่า คนจนที่บุกรุกอยู่ในเมือง ก็ควรจะได้รับโฉนดชุมชนเช่นกัน ทั้งที่ในความเป็นจริง ผู้ที่อยู่อาศัยในชุมชนแออัดส่วนมาก ไม่ได้เป็นคนจน และโดยเฉพาะชุมชนประเภทบุกรุกอยู่ฟรีบนที่ดินของคนอื่นมา 2 ชั่วคนแล้ว ทำผิดกฎหมายและได้ประโยชน์มาโดยตลอด ยังจะถือโอกาสจะอ้างสิทธิ์ให้มีโฉนดชุมชนอีกหรือ ในขณะที่ชาวบ้านทั่วไปที่ก่อร่างสร้างฐานะขึ้นมา ต้องไปซื้อบ้านชานเมืองไกล ๆ ตอนเช้าก็ออกจากบ้านตอนตีห้าเพื่อเลี่ยงรถติด กว่าจะกลับถึงบ้านก็สองทุ่ม ส่วนคนที่บุกรุกอยู่ใจกลางเมือง ยิ่งถ้าใกล้รถไฟฟ้า ยิ่งสบายใหญ่ แถมรัฐบาลยังจะให้สิทธิ์อยู่ฟรีไปอีกไม่สิ้นสุด อย่างนี้คงไม่เป็นธรรมต่อคนส่วนใหญ่ของประเทศ</div>
<div> 7. มีตัวอย่างชุมชนแออัดแห่งหนึ่งที่หลายฝ่ายที่ไม่รู้ก็ยกย่องว่าเป็นชุมชนที่ดี โดยรัฐบาลอนุญาตให้คนเหล่านี้ที่บุกรุกที่ดินของส่วนรวมอยู่ฟรีมา 2 ชั่วคน ได้รับสิทธิเช่าอยู่แบบถูก ๆ แบบถูกกฎหมาย แถมจัดระเบียบบ้านให้ดูสวยงาม มีสวนหย่อมน่ารัก แล้วสุดท้ายก็สรุปว่าชุมชนประเภทนี้ทำดี เป็นชุมชนพอเพียง ทั้งที่นี่คือการ ‘ปล้น’ สมบัติของชาติและส่วนรวมไปใช้เพื่อประโยชน์ของตนเอง</div>
<div> 8. เจ้าหน้าที่ของหน่วยงานที่เกี่ยวกับองค์กรชุมชนบางคนถึงขนาดเขียนบทความสนับสนุนโฉนดชุมชนว่า ชาวบ้านที่บุกรุกที่ดินของเอกชนควรได้รับโฉนดชุมชนบนที่ดินที่ตนบุกรุกอยู่โดยไม่รู้ว่าใครเป็นเจ้าของ หรือเป็นที่ดินที่เป็นหนี้กับสถาบันการเงินต่าง ๆ นี่เป็น ‘อาชญากรรม’ การปล้น การละเมิดสิทธิของผู้อื่นอย่างเห็นได้ชัด การปล้นไม่ใช่การทวงถามความเป็นธรรม จึงเป็นบาป หากมีโฉนดที่ดินในลักษณะนี้ก็เท่ากับสร้างอนาธิปไตยให้เกิดขึ้นบนแผ่นดินไทย แผ่นดินนี้ก็จะลุกเป็นไฟ ประเทศก็จะมีแต่ความวิบัติ บรรพบุรุษของเรา ตั้งแต่ระดับกษัตริย์ ข้าราชการ (ที่ดี) และประชาชนที่สละชีพเพื่อปกป้องแผ่นดินไทย ก็คงต้องเสียใจกันขนานใหญ่แน่นอน การไปเบียดบังสมบัติของแผ่นดิน ที่หลวง มาเป็นของตนเองโดยถือว่าอยู่ใกล้ เหยียบย่ำเอาตามใจชอบ มันเป็นบาปที่ปฏิเสธไม่ได้ และอาจเป็นเพราะเหตุนี้จึงไม่เป็นมงคลต่อชีวิต ทำมาค้าขายอะไรก็ไม่ขึ้น และยังอาจเป็นบาปติดตัวไปถึงลูกหลาน บาปมาหรือน้อย ถ้าหลีกเลี่ยงได้ก็จะดีกว่าทำบาปต่อไป หรือถ้าได้ทำบาปไปแล้ว ก็ต้องรู้จักลด ละ เลิก ไม่เช่นนั้น จะไม่พบกับบั้นปลายที่ดีงาม</div>
<div> 9. กรณีบ้านสระพัง ต.บางเสาธง อ.ร่อนพิบูลย์ จ.นครศรีธรรมราชที่ชาวบ้านครอบครองที่ดิน 1,600 ไร่มาตั้งแต่ปี 2491 นั้น รัฐบาลก็ควรแก้ไขปัญหาเฉพาะที่นี้ ไม่ใช่กลายเป็นต้นแบบการทำโฉนดชุมชนในบริเวณอื่น ทำให้ปัญหายิ่งซับซ้อนไปใหญ่ ทางราชการมีโฉนดตราครุฑ แต่ที่นี่มี ‘โฉนดช้างดำ’ ถ้ามองให้ลึกซึ้งถือเป็นการท้าทายอำนาจรัฐซึ่งเป็นของประชาชนคนส่วนใหญ่ชอบกล ในหลาย ๆ กรณีเช่นนี้ รัฐบาลก็สามารถให้ชาวบ้านเช่าที่ดินได้ในระยะยาว พวกเขาจะได้เอาที่ดินไปจำนองหรือทำนิติกรรมต่าง ๆ เช่นกับธนาคารเพื่อการเกษตรและสหกรณ์การเกษตรได้ด้วย</div>
<div> 10. ถ้าหน่วยงานของรัฐบางหน่วยจะเข้าไปช่วยเหลือ เช่น กรณีชาวบ้านบุกรุกป่าสงวน ต.ศรีสะเกษ อ.นาน้อย จ.น่าน นั้น ไม่ควรไปเพียงสร้างผลงาน และกลายเป็นการกึ่งรับรองสิทธิ์ของการบุกรุกไปเสีย เพราะการแก้ไขปัญหาในภายหลัง จะทำได้ยากขึ้น แต่กรณีใดที่สมควรประชาชนได้เช่าให้ถูกต้อง หรือให้หนังสือแสดงการครอบครอง ก็อาจเป็น สปก.4-01 ให้ได้เช่นกัน</div>
<div> 11. ในบางกรณีถึงกับมีการอ้างอิงการแก้ปัญหาที่ดินชายฝั่งทะเลอันดามัน ภายหลังเกิดสึนามิ นั้น แต่เดิมชาวบ้านทั่วไปก็มีเอกสารสิทธิ์อยู่แล้ว ส่วนผู้บุกรุก ก็ควร ‘พอ’ เสียที ไม่ใช่ยังจะอ้างสิทธิ์ที่ไม่พึงได้ต่อไปอีก นอกจากนี้ยังมีข้อสังเกตเพิ่มเติมว่ากรณีสึนามิที่มีองค์กรต่าง ๆ โดยเฉพาะองค์กร NGO และองค์กรอาสาสมัครต่าง ๆ เข้าไปมากมายนั้น เชื่อว่างบประมาณที่ใส่เข้าไป อาจรวมเป็นนับพันนับหมื่นล้านไปแล้ว แต่ก็แทบไม่ได้เห็นโภคผลอะไรเป็นชิ้นเป็นอัน และจนบัดนี้ก็ยังมีเรื่องให้ทำไม่มีวันจบสิ้น ประหนึ่งเป็นการ ‘หากิน’ กับสึนามิชอบกล</div>
<div> 12. ในการแก้ไขปัญหานั้น ควรแก้เป็นจุด ๆ ไม่ใช่เหวี่ยงแหออกกฎหมายใช้ไปทั่ว ที่ไหนประชาชนไม่ได้รับความเป็นธรรม ก็ต้องต่อสู้อย่างสันติ เช่น กรณียายไฮ ไม่ใช่เห็นนายทุนปล้นชาติ คน (อยาก) จน ก็จะปล้นชาติบ้าง กรณีออกกฎหมายคลุมไปทั่วนั้น อาจเปิดช่องให้เกิดการทุจริตและประพฤติมิชอบได้ คล้ายกรณี สปก.4-01 ที่ถือโอกาสแจกที่ดินให้คนรวยไปด้วย หรือการออกกฎหมายโฉนดชุมชนนี้คือการปูทางสู่การปล้นแผ่นดินดังกล่าว</div>
<div> 13. แม่น้ำหนองบึงในย่านชุมชน ก็ล้วนเป็นของส่วนรวม แต่ไม่ใช่ของชุมชนใดชุมชนหนึ่ง เพราะถ้าเช่นนั้น ชุมชนอื่น ก็อาจไม่ได้รับสิทธิ์ในการใช้สอยด้วย กลายเป็นการสร้างปัญหามากกว่าการแก้ปัญหา ของหลวงหรือของส่วนรวม คือสมบัติของประชาชนทั้งประเทศ ไม่ใช่ให้ใครอยู่ใกล้ทรัพยากร ก็มือใครยาว สาวได้สาวเอา เราต้องคิดเสียใหม่ว่า ของที่ไม่ใช่ของเรา ไม่ควรถือครอง ไม่ว่าตนจะเป็นคนรวยหรือคนจน ของส่วนรวม ของหลวงก็คือของที่ต้องรักษาไว้เพื่อทุกคน</div>
<div> 14. การให้คนมีที่ดินเป็นของตนเอง ควรพ้นสมัยได้แล้ว มีที่ดีก็ไม่ใช่ว่าจะดีเสมอไป บางคนพอได้ที่ดินเป็นของตนเอง ก็เอาไปขาย เพราะพวกเขาไม่เคยอาบเหงื่อต่างน้ำจนหาซื้อมาเองได้ แต่ได้จากการแจก พวกเขาจึงขาด Sense of Belonging จึงขายไป แสดงว่าเราไม่ควรแจกที่ดินให้ใคร และการแจกที่ดินไม่ใช่ทางออกของปัญหา และขนาดที่ดินของตนเองยังรักษาไว้ไม่ได้ โฉนดชุมชนก็คงหาคนรักษาได้ยาก อาจกลายเป็นที่รกร้างว่างเปล่า หรือหากเป็นกรณีผู้นำชุมชนที่ทุจริต ในอนาคตก็อาจได้เห็นภาพที่เอาโฉนดชุมชนไปให้คนอื่นหรือนายทุนเช่าต่อไปก็ได้ กลายเป็นที่ตั้งโรงสี โรงเลื่อยหรือโรงงานอะไรไป รายได้ก็เข้าทำนอง ‘วัดครึ่งหนึ่ง กรรมการครึ่งหนึ่ง’ อย่างที่เห็นอยู่ทั่วไป</div>
<div> 15. เมื่อ 50 ปีที่แล้ว แทบไม่มีหมู่บ้านชาวเขาอยู่บนเขาเลย แต่เดี๋ยวนี้มีมากมาย บุกรุกกันเพิ่มแทบทุกวัน ทุกเดือน ทุกปี จึงคงเป็นไม่ได้ได้ที่จะให้ขยายตัวอย่างนี้ บางแห่งกลายเป็น อบต. กลายเป็นเมืองไปแล้ว อย่างนี้จะบอกว่าชาวเขาอยู่อย่างพอเพียงไม่ขยายตัวได้อย่างไร เราจึงควรจัดหาที่อยู่ให้ใหม่ ในเวียดนามเมื่อปลายเดือนกันยายน 2552 ก็อพยพย้ายคนนับแสน ๆ เพื่อหนีพายุ คนนับล้านที่อาจต้องย้ายออกจากป่า ถ้าทำแบบค่อยเป็นค่อยไป ไม่ต้องรีบร้อนแบบหนีพายุ ก็น่าจะสามารถทำได้ เชื่อว่า ในจีน ลาว เขมร เวียดนามหรือมาเลเซีย เขาคงไม่ปล่อยให้มีการบุกรุกป่ากันตามอำเภอใจเช่นนี้อยู่ตลอดเวลา เราอาจต้องไปดูงานการจัดการป่าไม้ของประเทศเพื่อนบ้านมากกว่าไปดูงานที่ยุโรปและอเมริกาเสียแล้ว</div>
<div> 16. ในการจัดการปัญหาของชาตินั้น ทางราชการต้องดำเนินการโดยเด็ดขาดโดยไม่เลือกปฏิบัติ จะย่อหย่อนจนปัญหาลุกลามเช่นนี้ต่อไปไม่ได้ คนที่รับราชการมาจนได้ดิบได้ดีใหญ่โต ได้ลาภยศมากมาย แต่กลับปล่อยให้แผ่นดินไทยถูกปล้นชิงโดยเสมือนไร้ขื่อแป สมควรได้รับการประณามเป็นอย่างยิ่ง เราต้องปกครองกันโดยกฎหมายให้เคร่งครัด ไม่ใช่ให้กฎหมู่อยู่เหนือกฎหมาย พวกมากลากไป เสียงดังไว้ก่อน หรือมือใครยาว สาวได้สาวเอา</div>
<div> 17. ในประเทศสังคมนิยม ไม่ว่าจะเป็นรัสเซีย จีน เวียดนาม เขาก็เลิกระบบนารวมกันไปแล้ว เรายังจะย้อนยุคไปถึงโฉนดชุมชนเสียอีก การแก้ไขปัญหาของชาตินั้น แน่นอน เราก็ควรฟังเสียงของผู้สูญเสียผลประโยชน์ และหากเขาได้รับผลกระทบ ก็ต้องชดเชยกันให้เต็มที่ แต่จะฟังแต่คนเดือดร้อน โดยไม่นำพาประโยชน์ของคนส่วนใหญ่และประเทศชาติ ก็เท่ากับเรานำพาแต่กฎหมู่ ในมาเลเซีย หากรัฐบาลมีโครงการพัฒนาใด ๆ ประชาชนมีสิทธิ์ที่จะไม่เห็นด้วยกับค่าทดแทนที่จ่ายให้ เพราะเขาต้องการให้ประชาชนได้รับความเป็นธรรม แต่จะมาโหวกเหวกโวยวายไม่เห็นด้วยกับโครงการ ไมได้เด็ดขาด แต่ของไทย หากจะทำอะไรแต่ละที กลับไปถามแต่ผู้สูญเสียประโยชน์ส่วนน้อย อีกไม่ช้าประเทศไทยต้องด้อยกว่าเพื่อนบ้าน (ยกเว้นพม่า) อย่างแน่นอน <br /> <br /> ในท้ายสุดของบทความนี้ ขอยกความเห็นของผู้อ่านบทความที่ผมได้ทดลองเผยแพร่ไว้ก่อนในหนังสือพิมพ์ online ประชาไท ว่า:<br /> “เลิกมันซะที กับความไม่อายที่อ้างความยากจนบังหน้า หัดเคารพตนเองบ้าง หัดเคารพตนเองที่ไม่โลภอยากจะได้ของๆใคร หัดเคารพตนเองที่จะไม่โลภ บุกยึดที่ป่า มาเป็นของตน<br /> - คนที่เคารพตนเองนั้น ขนาดกล้วยไม้ ในป่าก็ต้องไม่ไปเอามันออกมา ต้องปล่อยเอาไว้เยี่ยงนั้น<br /> - คนที่เคารพตนเอง ต้องไม่ยิงแม่นก ต้องไม่ยิงลิงหรือยิงหมียิงแม่เสือเพื่อที่จะเอาลูกของมันมาขาย<br /> - คนที่เคารพตนเอง ต้องรังเกียจ การค้าสัตว์ป่า หรือแม้นกระทั่งการกินอาหารป่า ไม่ว่าจะเอามาทำเป็นยาบ้าบอคอแตกอะไรทั้งสิ้น<br /> - คนที่เคารพตนเอง ถ้าจะเอาต้นไม้ในป่ามาใช้ ก็ต้องเลือกเอาเฉพาะกิ่งที่มันหักโค่นเท่านั้น ไม่ใช่ไปลักตัดต้นไม้ในป่า<br /> - คนที่เคารพตนเองต้องไม่เผาป่าเพื่อบุกรุกหรือต้องไม่แผ้วถางป่าเพื่อบุกรุก<br /> ทุกคนสามารถที่จะเคารพตนเองได้ ไม่ว่าเขาเหล่านั้นจะยากดีมีจนอย่างไร และพึงระลึกเสมอว่า ความยากจนนั้นสามารถที่จะแก้ไขให้หายยากจนได้ ถ้าหากมีความพยายาม หมั่นเพียร ไม่ตั้งในความประมาท นั่นคือไม่ตั้งอยู่ในสิ่งที่ผิดกฎหมายและผิดศีลธรรม ไม่เคยมีคนขยันและเอาจริงที่อดตาย และที่สำคัญที่สุด ต้องให้ทุกคนอยู่ภายใต้กฎหมายเดียวกัน ไม่มีข้อยกเว้น และต้องมีกฎหมายที่ควบคุมการผูกขาด และกฎหมายที่ควบคุมไม่ให้มีการถือครองที่ดินที่มากเกินไป นั่นคือระดับร้อยไร่ มันก็น่าที่จะพอแล้ว”</div>
2009-10-02T10:57:13+07:00
false
2052
false
false
2009-10-02T10:57:13+07:00
0
โฉนดชุมชน เรื่องวิบัติที่ต้องคัดค้านอย่างถึงที่สุด
366
0
true
<p align="center">ฮวงจุ้ย . . . กับข้อพึงสังวร</p>
<p align="right">ดร.โสภณ พรโชคชัย*</p>
<p> </p>
<p>รูปภาพ</p>
<p>[img]http://www.thaiappraisal.org/images/china.gif[/img]</p>
<p> </p>
<p> คนจีนมีคติความเชื่ออย่างหนึ่งคือ "ฮวงจุ้ย" ไม่ว่าจะเป็นทำเลการค้า มุมประตูบ้าน หรือแม้แต่สุสาน ล้วนก่อสร้างหรือจัดวางตามหลัก "ฮวงจุ้ย" ทั้งสิ้น</p>
<p> </p>
<p> “ฮวงจุ้ย” ก็คล้ายกับคติฝรั่งที่ว่า ปัจจัยในการพิจารณามูลค่าหรือศักยภาพของทรัพย์สินคือ 1. location, 2. location และ 3. location ซึ่งเป็นการสะท้อนให้เห็นว่า location (ทำเลที่ตั้ง) มีความสำคัญเป็นที่สุด คือเป็นอันดับแรก และถ้ามีอันดับสองหรือสามก็ยังคงเป็น location อยู่ดี</p>
<p> </p>
<p> ตัวอย่างที่เห็นได้ชัดได้แก่ กรณีที่ดินสองแปลงมี “location” ต่างกัน คืออยู่คนละฝั่งถนน อาจทำให้ราคาต่างกันเกือบครึ่ง ทั้งนี้เพราะ แต่ละฝั่งอยู่ในเขตผังเมืองที่แตกต่างกัน เช่น แปลงหนึ่งตั้งอยู่ในเขตที่อยู่อาศัยหนาแน่นน้อย สามารถสร้างอะไรได้หลายอย่าง ทำให้มีศักยภาพสูงกว่า ราคาที่ดินจึงแพงกว่าที่ดินอีกแปลงที่ตั้งอยู่ฝั่งตรงข้าม ซึ่งอยู่ในเขตอนุรักษ์ชนบทและเกษตรกรรมที่กำหนดให้สร้างได้แต่บ้านเดี่ยว และบ้านเดี่ยวก็เป็นการใช้ประโยชน์ที่ดินในระดับที่มีความเข้มข้นต่ำกว่า ราคาที่ดินจึงต่ำกว่านั่นเอง</p>
<p> </p>
<p> ตัวอย่างการอธิบายอย่างเป็นวิทยาศาสตร์ของ location หรือ “ฮวงจุ้ย” แบบฝรั่งก็คือ ความเสื่อมถอยเชิงเศรษฐกิจ (economic obsolescence) เช่น เมืองตาคลี นครสวรรค์ ในสมัยสงครามเวียดนามเมื่อ 40 ปีก่อน คึกคักมาก แต่พอสิ้นสงคราม อเมริกันกลับหมด อะไร ๆ ก็ฝ่อลง มูลค่าทรัพย์สินก็ตกต่ำลง</p>
<p> </p>
<p> ยังมีตัวอย่างอื่นอีกเช่น ที่ดินตั้งอยู่ใกล้กองขยะ (ส่งกลิ่นรบกวน), ตึกแถวบริเวณสี่แยกที่เคยรุ่งเรืองแต่ตอนนี้มีสะพานลอยบดบัง/พาดผ่าน, เมืองชายแดนที่มีปัญหาทางการเมืองระหว่างประเทศ (เช่น ยามมีความขัดแย้ง / ปิดด่าน ทำให้การค้าย่ำแย่), หรือเขตใจกลางเมืองดั้งเดิม (เช่น เยาวราชที่เสื่อมถอย/แทนที่โดยสีลม) เป็นต้น</p>
<p> </p>
<p> การเฟื่องฟูและถดถอยของบริเวณหนึ่ง ๆ พาจาตามภาษา “ฮวงจุ้ย” อาจเรียกว่าเป็นการที่มังกรเคลื่อนตัวจากที่หนึ่งไปสู่ที่หนึ่ง โดยที่ที่มังกรอยู่ย่อมจะมีความรุ่งเรือง</p>
<p>(ว่าไปนั่น)</p>
<p> </p>
<p> จะสังเกตได้ว่า การด้อยค่าลงของทรัพย์สินในกรณีนี้ ไม่เกี่ยวข้องกับการเสื่อมถอยทางกายภาพหรือความล้าสมัยในการใช้สอยตัวทรัพย์สินเลย แต่ขึ้นอยู่กับภาวะแวดล้อมทางเศรษฐกิจและสังคม ที่อยู่นอกเหนือตัวทรัพย์สินเป็นสำคัญ</p>
<p> </p>
<p> สำหรับฮวงจุ้ยของจีน อาจไม่สามารถอธิบายได้ง่าย ๆ (ตื้น ๆ) บางครั้งจึงอาจดูเป็น “พิธีกรรม” หรือ “ไสยศาสตร์” ไป และเมื่ออธิบายเป็นวิทยาศาสตร์ได้ยาก บางท่านจึงอาจดักคอหรือปรามว่า "<span style="text-decoration: underline;">ไม่เชื่อ / อย่าลบหลู่</span>"</p>
<p> </p>
<p> แต่ในอีกแง่หนึ่ง คนเราก็พึงสังวรว่า “<span style="text-decoration: underline;">ไม่รู้/ อย่างมงาย</span>” คืออย่าสักแต่เชื่อ เพราะบางคนถือคติ "ฮวงจุ้ย" มากจนออกไปทาง "งมงาย"</p>
<p> </p>
<p> คนจีนส่วนมากแม้เชื่อเรื่อง “ฮวงจุ้ย” แต่ก็มีข้อพึงสังวรเพื่อป้องกันไม่ให้งมงาย ดังตัวอักษรจีนที่พาดหัวไว้แต่แรก ตัวหนังสือจีนดังกล่าว อ่านว่า “เอ๊กเต็ก หยี่เห็ง ซาฮวงจุ้ย” (สุภาษิต สำนวนจีนแต้จิ๋ว)</p>
<p> </p>
<p> นี่เป็นคติเตือนใจว่า (ความสำเร็จของคนเรานั้นขึ้นอยู่กับ)... 1. เต็ก, 2.เห็ง และ 3.ฮวงจุ้ย โดยทั่วไป "เต็ก" และ "เห็ง" มักใช้คู่กัน เป็น “เต็ก-เห็ง” หมายถึง "คุณธรรมน้ำใจ และกรรมดีที่ประกอบออกมา" การเรียงลำดับ 1, 2 และ 3 นี้ เพื่อให้ผู้คนได้ตระหนักว่า "ฮวงจุ้ย" นั้นมาอันดับสาม ไม่ใช่อันดับหนึ่ง ไม่ใช่อันดับสอง ทั้งนี้เพื่อป้องกันไม่ให้คนงมงาย ฝักใฝ่ในการเชื่อ “ฮวงจุ้ย” แต่ให้ยกย่องคุณธรรม-น้ำใจของคนเรามากกว่า</p>
<p> </p>
<p> การให้ยึดหลักความดี แทนความงมงายนั้น ท่านพุทธทาส ยังได้กล่าวไว้ ผมจึงใคร่ขอยกมาเพื่อเป็นมงคลแก่ทุกท่านดังนี้:</p>
<p> </p>
<p>กรรมดี ดีกว่ามงคล สืบสร้าง กุศล ดีกว่า นั่งเคล้า ของขลัง</p>
<p>พระเครื่อง ตะกรุด อุทกัง ปลุกเสก แสนฉมัง คาดมั่ง แขวนมั่ง รังรุง</p>
<p>ขี้ขลาด หวาดกลัว หัวยุ่ง กิเลส เต็มพุง มงคล อะไร ได้คุ้ม</p>
<p>อันธพาล ซื้อหา มาคุม เป็นเรื่อง อุทลุม นอนตาย ก่ายเครื่อง รางกอง</p>
<p>ธรรมะ ต่างหาก เป็นของ เป็นเครื่อง คุ้มครอง เพราะว่า เป็นพระ องค์จริง</p>
<p>มีธรรม ฤามี ใครยิง ไร้ธรรม ผีสิง ไม่ยิง ก็ตาย เกินตาย</p>
<p>เหตุนั้น เราท่าน หญิงชาย เร่งขวน เร่งขวาย หาธรรม มาเป็น มงคล</p>
<p>กระทั่ง บรรลุ มรรคผล หมดตัว หมดตน พ้นจาก เกิด แก่ เจ็บ ตาย</p>
<p>บริสุทธิ์ ผุดผ่อง ใจกาย อุปัทวะ ทั้งหลาย ไม่พ้อง ไม่พาน สถานใด</p>
<p>เหนือโลก เหนือกรรม อำไพ กิเลสา- สวะไหน ไม่อาจ ย่ำยี บีฑา ฯ</p>
<p align="center"> </p>
<p>(พุทธทาส ภิกขุ http://www.thai.net/watthasai/kamma01.html)</p>
<p> </p>
<p>ดร.โสภณ พรโชคชัย (<a href="mailto:sopon@thaiappraisal.org">sopon@thaiappraisal.org</a>) ประธานกรรมการมูลนิธิประเมินค่าทรัพย์สินแห่งประเทศไทย กรรมการหอการค้าสาขาอสังหาริมทรัพย์ กรรมการที่ปรึกษา the Appraisal Foundation สหรัฐอเมริกา ซึ่งจัดตั้งโดยสภาคองเกรส และอุปนายกสมาคมอสังหาริมทรัพย์นานาชาติ (FIABCI) ประจำประเทศไทย</p>
<p> </p>
<p align="center">nnnnn</p>
<p> </p>
<p align="center">ขอเชิญสัมมนานัดสำคัญ</p>
<p align="center"><strong>ลงทุนอสังหาริมทรัพย์ </strong><strong>+ พร้อมรับคำปรึกษาจากผู้เชี่ยวชาญ</strong></p>
<p align="center">อังคาร 22 กันยายน 2552 08:30 – 14:00 น. สนญ. <a href="http://researchers.in.th/blog/006/สนญ.%20Agency%20for%20Real%20Estate%20Affairs">Agency for Real Estate Affairs</a></p>
<p align="center"> </p>
<p align="center">พบกับบทวิเคราะห์ First Hand Information ที่เชื่อถือได้ โดยสำรวจจากภาคสนามมาอย่างกว้าง-ลึก-ต่อเนื่องที่สุดในประเทศไทย</p>
<p align="center">พบคณะที่ปรึกษา: นักวิจัย ผู้ประเมินค่าทรัพย์สิน วิศวกรตรวจสอบอาคารที่พร้อมให้ข้อมูลเพื่อการลงทุนกับท่านโดยตรง</p>
<p align="center"> </p>
<p><strong> </strong></p>
<p><strong>กำหนดการ</strong></p>
<p>08:30 การนำเสนอสรุปผลการสำรวจวิจัยสำคัญของศูนย์ข้อมูลวิจัยและประเมินค่าอสังหาริมทรัพย์ AREA:</p>
<p><strong> + โอกาสการลงทุนในบ้านและห้องชุดในเขตกรุงเทพมหานครและปริมณฑล</strong></p>
<p><em> </em>AREA คือผู้สำรวจโครงการที่อยู่อาศัยนับพันแห่งและอสังหาฯ เปิดใหม่รายเดือนซึ่งกว้าง-ต่อเนื่องที่สุดตั้งแต่ปี 2537</p>
<p><strong> + เจาะทำเลที่ดินที่น่าลงทุนแห่งอนาคต</strong></p>
<p><em> </em>AREA คือผู้ติดตาม-วิเคราะห์การเปลี่ยนแปลงราคาที่ดินทั่ว กทม.และปริมณฑลเทียบปีต่อปี ตั้งแต่ปี 2537</p>
<p><strong> + เลือกซื้ออสังหาริมทรัพย์ตากอากาศ: ภูเก็ต สมุย พัทยา ชะอำ-หัวหิน</strong></p>
<p> AREA คือผู้สำรวจโครงการอสังหาริมทรัพย์ตากอากาศที่เราสำรวจได้มากที่สุดและต่อเนื่องที่สุดมาตั้งแต่ปี 2549</p>
<p><strong> + ความเป็นไปได้และแนวทางการเลือกลงทุนซื้อบ้านในจาการ์ตา พนมเปญ มะนิลาและโฮชิมินห์ซิตี้</strong></p>
<p><em> </em>AREA คือศูนย์ข้อมูลแห่งเดียวในอาเซียนที่สำรวจตลาดที่อยู่อาศัยที่ลงลึกถึงโครงการจำนวนมากสุดในอาเซียน</p>
<p> </p>
<p>09:45 พัก-รับประทานเครื่องดื่ม-เครื่องเคียง</p>
<p> </p>
<p>10:00 หลักคิดสำคัญและกรณีศึกษาการลงทุนที่ประสบความสำเร็จ</p>
<p> + วัฏจักรและหลักการพิจารณาการลงทุนระยะสั้นและระยะยาวในอสังหาริมทรัพย์ที่หลากหลาย</p>
<p> + ข้อเปรียบเทียบทางการเงินการลงทุนห้องชุดแนวรถไฟฟ้า และห้องชุดในแหล่งชุมชนอื่น</p>
<p> + กรณีศึกษาการซื้อที่ดินเพื่อการลงทุนในเขาใหญ่และที่ดินในพื้นที่ตากอากาศอื่น</p>
<p> </p>
<p>12:00 รับประทานอาหารกลางวัน และการรับคำปรึกษาจากคณะผู้เชี่ยวชาญโดยตรง</p>
<p> </p>
<p>14:00 ปิดการสัมมนา</p>
<p align="center"> </p>
<p align="center">โดย ศูนย์ข้อมูลวิจัยและประเมินค่าอสังหาริมทรัพย์ไทย Agency for Real Estate Affairs</p>
<p align="center">ค่าลงทะเบียน 5,000 บาท ติดต่อ คุณภูวนัย สัตยพิพัฒน์ โทร. 0.2295.3905 โทรสาร 0.2295.3171 Email: <a href="mailto:area@area.co.th">area@area.co.th</a></p>
<p align="center">หรือดูรายละเอียดเพิ่มเติมและลงทะเบียน online ได้ที่ <a href="http://www.area.co.th/">www.area.co.th</a></p>
<p align="center"> </p>
<p> </p>
<p> </p>
2009-09-17T15:27:53+07:00
false
1957
false
false
2009-09-17T15:27:53+07:00
0
ฮวงจุ้ย . . . กับข้อพึงสังวร
366
0
true
<p>แนะนำลู่ทางเรียนอสังหาริมทรัพย์ระดับปริญญาโท-เอก<br /><br />ดร.โสภณ พรโชคชัย*<br /><br />ใครที่ต้องการศึกษาด้านอสังหาริมทรัพย์ โดยอยากได้ปริญญาโทนั้น ท่านเชื่อหรือไม่ว่า ในเมืองนอก มีให้เรียนมากมาย แถมค่าเรียนสุดถูก ที่สำคัญ ท่านจะได้พบประสบการณ์อสังหาริมทรัพย์ที่ซับซ้อนกว่าในประเทศไทย เรามาลองดูกันว่ามีที่ไหนบ้าง</p>
<p><br />สถาบันการศึกษาในเอเซีย</p>
<p>กลุ่มแรกที่ขอแนะนำก็คือ มหาวิทยาลัยในภาคพื้นเอเซียใกล้ประเทศไทย ซึ่งล้วนเป็นมหาวิทยาลัยที่มีชื่อเสียงระดับโลกทางด้านอสังหาริมทรัพย์ มหาวิทยาลัยเหล่านี้ยังได้รับการรับรองอย่างกว้างขวาง ประกอบด้วยคณาจารย์ที่มีความรอบรู้ทั้งในภาคทฤษฎีและภาคปฏิบัติจริง ๆ ที่สำคัญภาวะแวดล้อมต่าง ๆ ก็ ใกล้เคียงกับประเทศไทย นำความรู้มาปรับใช้ได้ง่าย</p>
<p>มหาวิทยาลัยแห่งชาติสิงคโปร์ (www.rst.nus.edu.sg) มีหลักสูตรปริญญาโทอสังหาริมทรัพย์ เรียน full time 1 ปี จบ ค่าเล่าเรียนเพียง 150,000 บาทตลอดหลักสูตร รวมค่ากินอยู่ก็คงไม่เกิน 350,000 บาท แถมยังอาจได้ทำงานประเทืองปัญญาช่วยอาจารย์ นอกจากนี้ยังสามารถขอทุนเรียนฟรีด้วย เป็นทุนสำหรับนักศึกษาในอาเซียนโดยเฉพาะ (มีโอกาสได้ทุนสูง) มหาวิทยาลัยแห่งนี้รวมอาจารย์ที่ทรงความรู้และประสบการณ์จริง สอนเองจริง ๆ และสอนถึงระดับปริญญาเอกเช่นกัน</p>
<p>มหาวิทยาลัยมาลายา (http://fbe.um.edu.my) หลักสูตรปริญญาโทของที่นี่ในคณะ Faculty of Built Environment) เรียนจบภายใน 1 ปี ค่าเรียนเพียง 136,000 บาท นอกจากนี้ยังมี Master of Science . สมัครเรียนช่วงไหนก็ได้ เพราะเป็นการทำ research มีอาจารย์คอยแนะนำ ปีหนึ่งมี 2 เทอมเท่านั้น มหาวิทยาลัยนี้แม้เป็นประเทศเพื่อนบ้านเรา แต่เขามีวิทยาการทางด้านนี้นานแล้ว สะสมประสบการณ์มากมาย เรียนแล้วมีศักดิ์ศรีระดับนานาชาติเหมือนกัน และยังสอนปริญญาเอกด้วย</p>
<p>มหาวิทยาลัยเทคโนโลยีมาเลเซีย (www.fksg.utm.my/postgraduate.htm) หลักสูตรปริญญาโทอสังหาริมทรัพย์ จัดสอนเป็นเวลาอย่างน้อย 1 ปี มีทั้งการสอนในลักษณะเรียนในห้องเรียน ทำวิจัย และแบบผสมผสาน สอนเป็นภาษาอังกฤษ ที่สำคัญมีเรียนถึงระดับปริญญาเอกด้านอสังหาริมทรัพย์เสียด้วย อาจารย์ที่นี่ส่วนมากจบมาจากอังกฤษ สำหรับค่าเรียนถูกมาก ไม่เกิน 100,000 บาทเท่านั้น</p>
<p>มหาวิทยาลัยฮ่องกงโพลีเทคนิค (http://www.bre.polyu.edu.hk) ที่ฮ่องกงถือเป็นหนึ่งในสุดยอดด้านการศึกษาอสังหาริมทรัพย์ อาจารย์หลายคนก็เคยมาเมืองไทย หลักสูตรปริญญาโทปีเดียวจบและมีหลายสาขาทั้งด้านอสังหาริมทรัพย์ การก่อสร้าง และการจัดการทรัพย์สิน ค่าเรียน 190,000 บาท ส่วนอาจารย์ก็ล้วนแต่สุดยอด มีทั้งฝรั่งและจีนฮ่องกง ไปเรียนปริญญาเอกก็ใช้เงินไม่มาก</p>
<p>มหาวิทยาลัยฮ่องกง (http://hkusury2.hku.hk) เป็นหลักสูตรปริญญาโทที่ได้รับการรับรองสถาบันชั้นนำเช่นกัน ที่สำคัญเรียนปีเดียวก็จบแล้ว ที่ฮ่องกงนี้ดีมากอย่างหนึ่งก็คือ มีการพัฒนาอสังหาริมทรัพย์ที่กว้างไกลกว่าประเทศไทยมาก ถ้าสนใจไปศึกษา อาจได้มีโอกาสดี ๆ ที่น่าสนใจเป็นอย่างมากเช่นกัน สำหรับค่าเรียนก็ถูกมาก ขึ้นเครื่องบินไปกลับทุกสัปดาห์ยังคุ้ม<br /><br /><br /><br /><br />สถาบันการศึกษาในอเมริกา</p>
<p>ในสหรัฐอเมริกา มีมหาวิทยาลัยที่มีชื่อเสียงมากมาย ปัญหาสำคัญก็คือ ค่าใช้จ่ายแพงมากนั่นเอง สถาบันที่มีชื่อเสียงด้านนี้ได้แก่ MIT ซึ่งมี Center for Real Estate ส่วนในนิวยอร์คก็มี NYU ซึ่งก็มี Real Estate Institute และอีกแห่งคือ มหาวิทยาลัยโคลัมเบีย ซึ่ง ‘เก๋า’ มากด้านการสอนอสังหาริมทรัพย์ นอกจากนี้ยังมี University of Pennsylvania ซึ่งเราอาจคุ้นเคยกับ the Wharton School มหาวิทยาลัยนี้มีปริญญาดุษฎีบัณฑิตด้านอสังหาริมทรัพย์โดยเฉพาะ รวมทั้ง Cornell University ซึ่งมีหลักสูตร 2 ปี ปริญญาโทอสังหาริมทรัพย์ เช่นเดียวกับ Florida Atlantic University, Johns Hopkins University และ Georgia State University (College of Business Administration Real Estate) ซึ่งยังสอนปริญญาเอกด้วย</p>
<p>ที่เป็นในเชิงการประเมินค่าทรัพย์สินได้แก่ University of Wisconsin - Madison (School of Business) และที่ Texas A and M University ในคณะสถาปัตยกรรมศาสตร์ ต่างก็เปิดสอนด้านเศรษฐศาสตร์ที่ดินเมืองโดยมอบวิทยาศาสตร์มหาบัณฑิต และที่ Virginia Commonwealth University กับ University of Saint Thomas ก็เปิดสอนเป็นวิทยาศาสตร์มหาบัณฑิตด้านประเมินค่าทรัพย์สิน เช่นกัน</p>
<p>และที่เป็นในเชิงการพัฒนาที่ดินโดยตรงได้แก่ University of Southern California และ University of Texas at Arlington (ปริญญาโทด้านการพัฒนาอสังหาริมทรัพย์) สำหรับทางด้านการจัดการอสังหาริมทรัพย์ มหาวิทยาลัยที่เน้นทางด้านนี้ ได้แก่ University of Denver (ปริญญาโทที่เน้นด้านการจัดการงานก่อสร้าง) Webster University ที่เมืองเซ็นต์หลุยส์ มลรัฐมิสซูรี่</p>
<p> </p>
<p>สถาบันการศึกษาในอังกฤษ</p>
<p>ว่ากันว่าความแตกต่างระหว่างอเมริกันและอังกฤษก็คือ อเมริกันมุ่งเน้นด้านวิชาการ การวิเคราะห์อย่างกว้างขวางมากกว่าอังกฤษ โดยเฉพาะในด้านของตัวเลขต่าง ๆ<br />City University, London เป็นมหาวิทยาลัยที่มีชื่อเสียงในกรุงลอนดอน สอนระดับปริญญาโทด้านการประเมินค่าทรัพย์สิน, การจัดการทรัพย์สินและการลงทุนในอสังหาริมทรัพย์ มหาวิทยาลัยอีกแห่งในกรุงลอนดอนก็คือ South Bank University, London (Faculties of Built Environment) ซึ่งเปิดการสอนในทางด้านวิทยาศาสตร์มหาบัณฑิตด้านอสังหาริมทรัพย์ (เน้น Asset Management)</p>
<p>บางแห่งมุ่งเน้นควาามรู้ในภูมิภาคเช่น Kingston University สอนปริญญาโทด้านอสังหาริมทรัพย์ในภาคพื้นยุโรป โดยเฉพาะ ทั้งนี้สังกัด Faculty of Design, European Real Estate Studies ส่วนใครที่อยากเรียนอสังหาริมทรัพย์ในเอเซียอาคเนย์ ไปเรียนได้ที่ University of Portsmouth (Dept of Land & Construction Management) แต่ก็ยังสอนในสาขานโยบาย การลงทุนและการศึกษาอสังหาริมทรัพย์อีกด้วย</p>
<p>Oxford Brookes University เป็นมหาวิทยาลัยที่เปิดสอนอสังหาริมทรัพย์และการก่อสร้างในระดับปริญญาโทโดยถือเป็นหนึ่งในสาขาของ MBA. ส่วนที่จะได้ M.A. (Master of Art) ก็คือ University of the West of England, Bristol ทั้งนี้สอนภายใน Faculty of the Built Environment</p>
<p> </p>
<p>ภาคพื้นยุโรปก็มีศึกษาอสังหาริมทรัพย์</p>
<p>เราอาจคุ้นเคยกับอังกฤษ แต่ในภาคพื้นยุโรปมีมหาวิทยาลัยหลายแห่งที่น่าสนใจเช่นกัน และยังมักจะมีทุนให้เรียนฟรี ต่างจากอังกฤษที่หวังค่าเรียนจากนักศึกษาเป็นหลัก ที่สำคัญในยุโรปก็เรียนเป็นภาษาอังกฤษ จึงน่าสนใจมากเช่นกัน<br />แห่งแรกที่ขอแนะนำก็คือ Swedish School of Economics and Business Administration ซึ่งอยู่ประเทศฟินแลนด์ โดยสอนระดับปริญญาโท (M.A.) ด้านการเงินอสังหาริมทรัพย์ ส่วนที่สวีเดนก็มี KTH Royal Institute of Technology ใน Department of Infrastructure นอกจากนี้ยังมีสถาบันที่น่าสนใจในเนเธอร์แลนด์ (IHS) เยอรมนี และเบลเยียม (Katholieke Universiteit Leuven)</p>
<p> </p>
<p> </p>
<p>ออสเตรเลีย-นิวซีแลนด์</p>
<p>ออสเตรเลียก็ใกล้บ้านเรา ค่าใช้จ่ายก็ถูกกว่าไปยุโรป-อเมริกา อากาศก็ดี จึงน่าสนใจอีกเช่นกัน ในกรณีของนครซิดนีย์ได้แก่ University of New South Wales, University of Western Sydney, University of Technology, Sydney เป็นต้น<br />ในนครอื่น ๆ อาจจะกระจัดกระจายเช่น ควีนส์แลนด์ มี University of Queensland, อดีเลท มี University of South Australia, เพิร์ท มี Curtin Univerisity และเมลเบอร์นมี RMIT (ส่วน Monash และ University of Melbourne อาจมีโปรแกรมที่ไม่แพร่หลายนัก)</p>
<p>และในนิวซีแลนด์ เกาะเหนือก็ได้แก่ University of Auckland และ Massey University ส่วนเกาะใต้ก็มี Lincoln University ใกล้เมืองไครส์เชิร์ช</p>
<p> </p>
<p>แต่ถ้าจะเรียนให้ทำงานเป็น</p>
<p>กลับมาในเมืองไทย เรามีโปรแกรมปริญญาโททั้งที่ธรรมศาสตร์ จุฬาฯ ธุรกิจบัณฑิต เอแบค ศรีปทุม เป็นต้น แต่ถ้าอยากจะเรียนด้านการประเมินค่าทรัพย์สิน-การวิเคราะห์การลงทุนอสังหาริมทรัพย์ ที่ใช้งานได้จริง วิเคราะห์ราคาได้จริง ๆ เพราะเรียนภาคทฤษฎีที่ถ่ายทอดมาจากสถาบันนโยบายที่ดินลินคอล์น และเป็นประกาศนียบัตรที่กระทรวงศึกษาธิการรับรอง ก็ควรพิจารณา โรงเรียนธุรกิจอสังหาริมทรัพย์ไทย (<a href="http://www.trebs.ac.th">www.trebs.ac.th</a>)</p>
<p>โรงเรียนแห่งนี้สอนให้ทำประเมินตั้งแต่ต้นจนจบตั้งแต่ไปหัดประเมินที่ดินเปล่า บ้านเดี่ยว หอพัก อพาร์ทเมนท์ โรงแรม อาคารสำนักงาน และออกดูงานตามหน่วยราชการที่เกี่ยวข้องเพื่อการประสานงานด้านข้อมูลในอนาคต เช่น กรมที่ดิน สำนักประเมินราคาทรัพย์สิน ธนาคารอาคารสงเคราะห์ กรมโยธาธิการและผังเมือง กรุงเทพมหานคร และอื่น ๆ สำหรับค่าเรียนถูกมากเพียง 29,000 บาทต่อเวลาเรียน 250 ชั่วโมง รวมค่าที่พักและดูงานพัทยาแล้ว<br /><br /></p>
<p> </p>
<p>เรียนมารับใช้ชาติ</p>
<p>ขอส่งท้ายด้วยการยกพระบรมราโชวาทของในหลวงเรื่องความสำคัญของการศึกษา ‘ผลอันพึงประสงค์ของการศึกษา กล่าวโดยสั้นแต่โดยเนื้อแท้มีสองสถาน สถานหนึ่งคือ ความรู้แจ้งในวิทยาการ ซึ่งเป็นปัจจัยสำคัญอย่างยิ่งสำหรับนำไปทำกิจการงาน สร้างตัว สร้างความเจริญก้าวหน้าให้แก่บ้านเมือง แก่ส่วนรวมและแก่มนุษยชาติ อีกสถานหนึ่งได้แก่ ความคิดจิตใจ ที่ฝึกฝน กล่อมเกลาแล้วอย่างถูกต้องให้คล่องแคล่วและสุจริตยุติธรรม’ (<a href="http://library.stou.ac.th/odi/king9&stou/Poem-Story-02.htm">http://library.stou.ac.th/odi/king9&stou/Poem-Story-02.htm</a>)<br /><br /></p>
<p>หมายเหตุ<br />ขออนุญาตแนะนำข้อมูล</p>
<p>บัญชีราคาค่าก่อสร้างอาคารมาตรฐาน:<a href="http://www.thaiappraisal.org/Thai/Value/Value.php" target="_blank">http://www.thaiappraisal.org/Thai/Value/Value.php</a>และฟังคำชี้แจงสำคัญ:<a href="http://www.thaiappraisal.org/English/Monthly/MonthlyE.php" target="_blank">http://www.thaiappraisal.org/English/Monthly/MonthlyE.php</a> </p>
<p>อัตราผลตอบแทนการลงทุนอสังหาริมทรัพย์:<a href="http://www.thaiappraisal.org/Thai/Standard/standard10.php" target="_blank">http://www.thaiappraisal.org/Thai/Standard/standard10.php</a></p>
2009-09-10T10:46:46+07:00
false
1928
false
false
2009-09-10T10:46:46+07:00
0
แนะนำลู่ทางเรียนอสังหาริมทรัพย์ระดับปริญญาโท-เอก
366
4
true
<h2 style="margin: 0in 0in 0pt; text-align: center;"><span style="font-family: Freesia New;"><strong><span style="font-size: 20pt; mso-fareast-font-family: 'Cordia New'; mso-fareast-language: EN-US;"><img src="http://www.prachachat.net/online/2009/08/12509088891250908965l.jpg" border="0" alt="Dr.Stiglitz กับนายกรัฐมนตรี" width="640" height="430" />ฟังหูไว้หูกับ ดร.โจเซฟ สติกลิตซ์</span></strong><strong><span style="font-size: 20pt; mso-fareast-font-family: 'Cordia New'; mso-fareast-language: EN-US;"></span></strong></span></h2>
<h2 style="margin: 0in 0in 0pt;"><span><span style="font-family: Freesia New;"></span></span></h2>
<p class="MsoNormal" style="margin: 0in 0in 0pt; text-align: right;" align="right"><span style="font-size: large;"><span style="font-family: "Freesia New"; mso-fareast-language: JA;">ดร.โสภณ พรโชคชัย</span></span></p>
<p class="MsoNormal" style="margin: 0in 0in 0pt; text-align: right;" align="right"><span style="font-size: large;"><span style="font-family: "Freesia New"; mso-fareast-language: JA;">ประธานกรรมการ มูลนิธิประเมินค่าทรัพย์สินแห่งประเทศไทย</span><span style="font-family: "Freesia New"; mso-fareast-language: JA;"></span></span></p>
<p class="MsoNormal" style="margin: 0in 0in 0pt; text-align: right;" align="right"><span style="font-family: "Freesia New"; mso-fareast-language: JA;"><span style="font-size: large;">23 <span>สิงหาคม </span>2552</span></span></p>
<p class="MsoNormal" style="margin: 0in 0in 0pt; tab-stops: .5in;"><span style="font-size: 15pt; font-family: "Freesia New";"> </span></p>
<p class="MsoNormal" style="margin: 0in 0in 0pt; tab-stops: .5in;"><span style="font-size: 15pt; font-family: "Freesia New";"><span style="mso-tab-count: 1;"> </span>อาจารย์ชาวสหรัฐอเมริกาท่านนี้กำลังได้รับการกล่าวขวัญถึง เพราะรัฐบาลไทยหวังใจให้มาชี้ช่องทางฟื้นเศรษฐกิจของประเทศ<span style="mso-spacerun: yes;"> </span>แต่สิ่งที่ท่านเสนอจะสามารถนำไปใช้ได้จริง<span style="mso-spacerun: yes;"> </span>หรือจะพาเราเข้ารกเข้าพงหรือไม่<span style="mso-spacerun: yes;"> </span>ลองมาพิจารณากันดู</span><span style="font-size: 15pt; font-family: "Freesia New";"></span></p>
<p class="MsoNormal" style="margin: 0in 0in 0pt; tab-stops: .5in;"><span style="font-size: 15pt; font-family: "Freesia New";"><span style="mso-tab-count: 1;"> </span>เมื่อวันเสาร์ที่ </span><span style="font-size: 15pt; font-family: "Freesia New";">22 <span>สิงหาคม </span>2552 <span><span style="mso-spacerun: yes;"> </span>ผมได้ไปฟังท่านบรรยายที่กระทรวงการต่างประเทศ<span style="mso-spacerun: yes;"> </span>จึงขออนุญาตนำมาสิ่งที่ท่านเสนอมาแสดงความเห็นเพื่อให้เกิดข้อถกเถียงในสังคมอุดมปัญญานี้<span style="mso-spacerun: yes;"> </span>และเพื่อหาทางออกที่ดีสำหรับประเทศไทยของเรา</span></span></p>
<p class="MsoNormal" style="margin: 0in 0in 0pt; tab-stops: .5in;"><span style="font-size: 15pt; font-family: "Freesia New";"> </span></p>
<p class="MsoNormal" style="margin: 0in 0in 0pt; tab-stops: .5in;"><strong><span style="font-size: 15pt; font-family: "Freesia New";">โต้ผลิตภัณฑ์มวลรวมประชาชาติ </span></strong></p>
<p class="MsoNormal" style="margin: 0in 0in 0pt; tab-stops: .5in;"><span style="font-size: 15pt; font-family: "Freesia New";"><span style="mso-tab-count: 1;"> </span>ประเด็นสำคัญที่อาจารย์ท่านนี้ยกขึ้นมากล่าวก็คือเรื่องตัวเลขดัชนีผลิตภัณฑ์มวลรวมประชาชาติ (</span><span style="font-size: 15pt; font-family: "Freesia New";">Gross Domestic Projects GDP)<span> โดยกล่าวว่าดัชนีดังกล่าวไม่ใช่เครื่องชี้การเจริญเติบโตของประเทศ<span style="mso-spacerun: yes;"> </span>ข้อนี้ดูเป็น </span>‘<span>แฟชั่น</span>’<span> ที่ผู้รู้หลายคนที่แสดงตัวเป็นผู้ที่ </span>‘<span>คิดต่าง</span>’ <span>พยายามมองเช่นนี้<span style="mso-spacerun: yes;"> </span>แต่ปัญหาก็คือ ถ้าไม่ใช้ </span>GDP <span>จะมีดัชนีใดอีกที่สามารถชี้วัดแทนได้<span style="mso-spacerun: yes;"> </span>อาจารย์ก็ไม่ได้กล่าวว่าควรเป็นดัชนีใด<span style="mso-spacerun: yes;"> </span>หรือไม่ได้ยืนยันว่า </span>‘<span>ความสุขมวลรวมประชาชาติ</span>’ (Gross National Happiness: GNH) <span>เป็นดัชนีที่เชื่อถือได้ เพราะยังไม่มีมาตรวัดที่ชัดเจน</span></span></p>
<p class="MsoNormal" style="margin: 0in 0in 0pt; tab-stops: .5in;"><span style="font-size: 15pt; font-family: "Freesia New";"><span style="mso-tab-count: 1;"> </span>ในความเป็นจริง การวัดความเจริญ ความมั่งคั่งหรือความสุขนั้น ไม่ใช่ดัชนีเดี่ยว แต่เป็นชุดของดัชนีที่นำมาใช้วัด<span style="mso-spacerun: yes;"> </span>เช่น ดัชนีการพัฒนามนุษย์ (</span><span style="font-size: 15pt; font-family: "Freesia New";">Human Development Index<span>) หรือ ดัชนีความสงบสุข (</span>Peace Score) <span>เป็นต้น <span style="mso-spacerun: yes;"> </span>ในการวัดการพัฒนาต่าง ๆ จึงต้องใช้หลาย ๆ ดัชนีมาวิเคราะห์ <span style="mso-spacerun: yes;"> </span>การจะหวังหาดัชนีเดี่ยวอันใดมาใช้แทนจึงเป็นไปไม่ได้<span style="mso-spacerun: yes;"> </span>และการหวังใช้ </span>GDP <span>มาอธิบายทุกอย่าง ก็คงเป็นไปไม่ได้เช่นกัน</span></span></p>
<p class="MsoNormal" style="margin: 0in 0in 0pt; tab-stops: .5in;"><span style="font-size: 15pt; font-family: "Freesia New";"><span style="mso-tab-count: 1;"> </span>ในที่นี้ผมได้ทดสอบความสัมพันธ์เชิงตัวแปรของดัชนีต่าง ๆ จากข้อมูลประมาณ </span><span style="font-size: 15pt; font-family: "Freesia New";">150 <span>ประเทศพบว่า </span>GDP <span>มีความสัมพันธ์เชิงตัวแปรในการทดสอบการวิเคราะห์ถดถอย </span>(Regression Analysis) <span>กับตัวแปรสำคัญ ๆ เช่น </span></span></p>
<p class="MsoNormal" style="margin: 0in 0in 0pt; tab-stops: .5in;"><span style="font-size: 15pt; font-family: "Freesia New";"><span style="mso-tab-count: 1;"> </span>- <span>ดัชนีการทุจริตและประพฤติมิชอบ (</span>Corruption Index<span>) ซึ่งชี้ว่า ประเทศที่มี</span> GDP <span>สูง จะมีความโปร่งใสมากกว่า โดยมีค่า </span>R square <span>อยู่ที่ 77.54%<span style="mso-spacerun: yes;"> </span></span></span></p>
<p class="MsoNormal" style="margin: 0in 0in 0pt; tab-stops: .5in;"><span style="font-size: 15pt; font-family: "Freesia New";"><span style="mso-tab-count: 1;"> </span>- <span>ดัชนีการถือครองสมบัติ (</span>Physical Property Right) <span>ซึ่งชี้ว่า ประเทศที่มี </span>GDP <span>สูง จะมีความโปร่งใสมากกว่า โดยมีค่า </span>R square <span>อยู่ที่ 66.20%</span></span></p>
<p class="MsoNormal" style="margin: 0in 0in 0pt; tab-stops: .5in;"><span style="font-size: 15pt; font-family: "Freesia New";"><span style="mso-tab-count: 1;"> </span>- ดัชนีการพัฒนามนุษย์ (</span><span style="font-size: 15pt; font-family: "Freesia New";">Human Development Index) <span>ซึ่งชี้ว่า ประเทศที่มี </span>GDP <span>สูง จะมีความโปร่งใสมากกว่า โดยมีค่า </span>R square <span>อยู่ที่ 60.66% เป็นต้น</span></span></p>
<p class="MsoNormal" style="margin: 0in 0in 0pt; tab-stops: .5in;"><span style="font-size: 15pt; font-family: "Freesia New";"><span style="mso-tab-count: 1;"> </span>ข้างต้นนี้แสดงว่า </span><span style="font-size: 15pt; font-family: "Freesia New";">GDP <span>เป็นดัชนีที่สะท้อนความเป็นจริงได้พอสมควรทีเดียว<span style="mso-spacerun: yes;"> </span>แต่จะให้เป็น </span>‘<span>แก้วสารพัดนึก</span>’ <span>หรือหาดัชนีอื่นมาแทนคงไม่มี</span></span></p>
<p class="MsoNormal" style="margin: 0in 0in 0pt; tab-stops: .5in;"><span style="font-size: 15pt; font-family: "Freesia New";"> </span></p>
<p class="MsoNormal" style="margin: 0in 0in 0pt; tab-stops: .5in;"><strong><span style="font-size: 15pt; font-family: "Freesia New";">จับแพะชนแกะ</span></strong></p>
<p class="MsoNormal" style="margin: 0in 0in 0pt; tab-stops: .5in;"><span style="font-size: 15pt; font-family: "Freesia New";"><span style="mso-tab-count: 1;"> </span>ตอนที่อาจารย์ท่านนี้แสดงความไม่เห็นด้วยกับการใช้ </span><span style="font-size: 15pt; font-family: "Freesia New";">GDP <span>เป็นดัชนีความเจริญเติบโตนั้น ท่านบอกว่า สหรัฐอเมริกามีจำนวน </span>‘<span>คนคุก</span>’ <span>สูงที่สุดในโลก</span><span style="mso-spacerun: yes;"> </span><span>จากข้อมูลของ </span><a href="http://hdrstats.undp.org/indicators/265.html">http://hdrstats.undp.org/indicators/<span>265.</span>html</a><span> พบว่า สหรัฐอเมริกามีคนคุกสูงถึง 738 คนต่อประชากร </span>100,000 <span>คน<span style="mso-spacerun: yes;"> </span>สิงคโปร์อยู่อันดับที่ </span>15 <span>มี </span>350 <span>คน ส่วนไทยอยู่อันดับที่ </span>32 <span>มี </span>256 <span>คน<span style="mso-spacerun: yes;"> </span>หากพิจารณาดูตัวเลขเพียงเท่านี้ก็อาจคล้อยตามอาจารย์ท่านได้ว่า สหรัฐอเมริกามี </span>GDP <span>สูง แต่สังคมไม่สงบเพราะมีคนคุกมาก</span></span></p>
<p class="MsoNormal" style="margin: 0in 0in 0pt; tab-stops: .5in;"><span style="font-size: 15pt; font-family: "Freesia New";"><span style="mso-tab-count: 1;"> </span>แต่ในความเป็นจริง หากเรามาพิจารณาประเทศที่มีคนคุกจำนวนน้อยที่สุดในโลก จะพบว่าส่วนใหญ่เป็นประเทศ </span><span style="font-size: 15pt; font-family: "Freesia New";">‘<span>ด้อยพัฒนา</span>’ <span>และไม่ปลอดภัยในการอยู่อาศัย เช่น แองโกลา คองโก ซูดาน ชาด มาลี แกมเบีย อินเดีย ไนจีเรีย ฯลฯ<span style="mso-spacerun: yes;"> </span>มีใครอยากไปอยู่ประเทศเหล่านี้ไหม<span style="mso-spacerun: yes;"> </span>ความจริงที่พึงทราบประการหนึ่งก็คือ การกวาดเก็บอาชญากรไว้ในคุกย่อมดีกว่าปล่อยให้เดินเล่นอยู่บนถนนทั่วไป</span></span></p>
<p class="MsoNormal" style="margin: 0in 0in 0pt; tab-stops: .5in;"><span style="font-size: 15pt; font-family: "Freesia New";"><span style="mso-tab-count: 1;"> </span>ผมจึงตกใจที่อาจารย์ท่านนี้กล่าวว่า การใช้จ่ายเงินเพื่อการสร้างคุกไม่ควรถือเป็นเครื่องวัดใน </span><span style="font-size: 15pt; font-family: "Freesia New";">GDP <span>ทั้งที่การก่อสร้างซึ่งไม่ว่าจะเป็นสิ่งก่อสร้างใด ๆ ก็ก่อให้เกิดการจ้างงาน<span style="mso-spacerun: yes;"> </span>แสดงผลิตภาพ และที่สำคัญเป็นกิจกรรมหนึ่งใน </span>GDP <span>ที่ทำให้เกิด </span>“<span>มูลค่าของสินค้าและบริการขั้นสุดท้ายที่ผลิตได้ภายในประเทศในระยะเวลา </span>1 <span>ปีที่กำหนดไว้</span>”<span> นั่นเอง</span></span></p>
<p class="MsoNormal" style="margin: 0in 0in 0pt; tab-stops: .5in;"><span style="font-size: 15pt; font-family: "Freesia New";"> </span></p>
<p class="MsoNormal" style="margin: 0in 0in 0pt; tab-stops: .5in;"><strong><span style="font-size: 15pt; font-family: "Freesia New";">การส่งออกคือพระเอกต่างหาก</span></strong></p>
<p class="MsoNormal" style="margin: 0in 0in 0pt; tab-stops: .5in;"><span style="font-size: 15pt; font-family: "Freesia New";"><span style="mso-tab-count: 1;"> </span>ในขณะนี้ พอประเทศไทยส่งสินค้าออกไม่ค่อยได้<span style="mso-spacerun: yes;"> </span>รัฐบาลก็มักจะคิดว่าเราน่าจะพึ่งตนเองมากกว่าการคิดจะส่งออกสินค้าซึ่งมีความผันผวนในตลาดของสินค้าอยู่เสมอ (โดยเฉพาะในยามที่เราอยากขายสินค้า)<span style="mso-spacerun: yes;"> </span>ดังนั้นเราจึงมุ่งส่งเสริมการใช้สอยภายในประเทศ<span style="mso-spacerun: yes;"> </span>อาจารย์ท่านนี้ก็เสนอแนะในทำนองเดียวกันนี้<span style="mso-spacerun: yes;"> </span>แต่ผมเชื่อว่า แนวคิดข้างต้นนอกจากเป็นแบบ </span><span style="font-size: 15pt; font-family: "Freesia New";">‘<span>กำปั้นทุบดิน</span>’ <span>แล้ว ยังอาจเป็นการ </span>‘<span>เข้ารก เข้าพง</span>’ <span>เสียอีก</span></span></p>
<p class="MsoNormal" style="margin: 0in 0in 0pt; tab-stops: .5in;"><span style="font-size: 15pt; font-family: "Freesia New";"><span style="mso-tab-count: 1;"> </span>ประเทศทั้งหลายอาศัยการส่งออกเป็นสำคัญ<span style="mso-spacerun: yes;"> </span>ถ้าใครขืนอยู่</span><span style="font-size: 15pt; font-family: "Freesia New";"> ‘<span>หัวเดียวกระเทียมลีบ</span>’ <span>ก็คงจะลำบากอย่างแน่นอน<span style="mso-spacerun: yes;"> </span>ประเทศมหาอำนาจก็รู้<span style="mso-spacerun: yes;"> </span>ดังนั้นเขาจึงใช้การปิดล้อมทางเศรษฐกิจในการ </span>‘<span>ปราม</span>’<span> ประเทศเป้าหมาย เช่น อิหร่าน พม่าหรือเกาเหลีเหนือ เป็นต้น<span style="mso-spacerun: yes;"> </span>ประเทศที่เจริญขึ้นมาได้ทุกวันนี้ ไม่ว่าจะเป็นไทย เวียดนาม จีน ล้วนแต่เป็นเพราะสามารถส่งออกสินค้า<span style="mso-spacerun: yes;"> </span>นำเงินตราเข้าประเทศ<span style="mso-spacerun: yes;"> </span>และนี่เองหน่วยงานเศรษฐกิจการคลังของแต่ละประเทศจึงพิจารณาตัวเลขการส่งออกและแนวโน้มของแหล่งตลาดต่างประเทศเป็นเครื่องชี้อนาคตทางเศรษฐกิจนั่นเอง</span></span></p>
<p class="MsoNormal" style="margin: 0in 0in 0pt; tab-stops: .5in;"><span style="font-size: 15pt; font-family: "Freesia New";"><span style="mso-tab-count: 1;"> </span>การมุ่งเน้นการใช้สอยภายในประเทศ ยังมีความน่ากลัวสำคัญประการหนึ่งก็คือการดึงเอาเงินออมในอนาคตของประชาชนและของประเทศชาติโดยรวม ออกมาใช้จ่ายในวันนี้ โดยมีวัตถุประสงค์เพื่อการกระตุ้นเศรษฐกิจ<span style="mso-spacerun: yes;"> </span>แต่นี่อาจกลายเป็นการทำลายเศรษฐกิจแบบไม่มีวันฟื้นคืน<span style="mso-spacerun: yes;"> </span>กลายเป็นประเทศล้มละลายไปในอนาคตก็ได้<span style="mso-spacerun: yes;"> </span>และนี่คือก็คือการเล่นแร่แปรธาตุของรัฐบาลและหน่วยงานเศรษฐกิจของรัฐบาลกับตัวเลข </span><span style="font-size: 15pt; font-family: "Freesia New";">GDP <span>ให้ดูสูง ๆ จากผลของการใช้สอยภายในประเทศ<span style="mso-spacerun: yes;"> </span>และเป็นตัวบิดเบือนไม่ให้ </span>GDP <span>เป็นเครื่องชี้วัดที่ดีนั่นเอง</span></span></p>
<p class="MsoNormal" style="margin: 0in 0in 0pt; tab-stops: .5in;"><span style="font-size: 15pt; font-family: "Freesia New";"> </span></p>
<p class="MsoNormal" style="margin: 0in 0in 0pt; tab-stops: .5in;"><strong><span style="font-size: 15pt; font-family: "Freesia New";">วิเคราะห์วิกฤติเศรษฐกิจไม่ตรงจุด</span></strong><strong><span style="font-size: 15pt; font-family: "Freesia New";"></span></strong></p>
<p class="MsoNormal" style="margin: 0in 0in 0pt; tab-stops: .5in;"><span style="font-size: 15pt; font-family: "Freesia New";"><span style="mso-tab-count: 1;"> </span>วิกฤติสหรัฐอเมริกานั้น ไม่ใช่เกิดเพราะการไม่มีดัชนีหรือมาตรวัดเครื่องเตือนภัยเศรษฐกิจแต่อย่างใด<span style="mso-spacerun: yes;"> </span>ในสหรัฐอเมริกามีทั้งการวัดจำนวนบ้านที่เปิดใหม่ จำนวนบ้านที่สร้างเสร็จ การเปลี่ยนแปลงราคาบ้านรายเดือน ทรัพย์สินที่ถูกสถาบันการเงินยึดไว้ ฯลฯ<span style="mso-spacerun: yes;"> </span>แต่ปัญหาสำคัญอยู่ที่สหรัฐอเมริกาไม่ได้มีมาตรการป้องกันปัญหาเท่าที่ควร<span style="mso-spacerun: yes;"> </span>ทำไมจึงเป็นเช่นนั้น<span style="mso-spacerun: yes;"> </span>การนี้อาจเป็นการสมคบคิดกันระหว่าง</span><span style="font-size: 15pt; font-family: "Freesia New";"> ‘<span>แกงค์</span>’ <span>ธุรกิจรายใหญ่กับรัฐบาลก็ได้</span></span></p>
<p class="MsoNormal" style="margin: 0in 0in 0pt; tab-stops: .5in;"><span style="font-size: 15pt; font-family: "Freesia New";"><span style="mso-tab-count: 1;"> </span><span>ที่ผ่านมาเราเห็น </span>‘<span>ขี้ฝรั่งหอม</span>’ <span>ทั้งที่ฝรั่งก็ไม่ได้มีมาตรฐานที่ดี และรัฐบาลของเขาก็ไม่ได้ดูแลอะไรให้ดีเลย<span style="mso-spacerun: yes;"> </span>ในที่ประชุมสุด </span>G20 <span>หรือประเทศที่มีขนาดเศรษฐกิจขนาดใหญ่เพื่อร่วมกันแก้ไขปัญหาตลาดการเงินโลก เมื่อวันที่ </span>15 <span>พฤศจิกายน </span>2551 <span>ได้ประกาศร่วมกันว่า ต่อไปนี้ภาคการเงินต้องมีความโปร่งใส<span style="mso-spacerun: yes;"> </span>มีมาตรการที่เชื่อถือได้ดำเนินงาน เป็นต้น (</span><a href="http://www.g20.org/Documents/g20_summit_declaration.pdf">www.g<span>20.</span>org/Documents/g<span>20</span>_summit_declaration.pdf</a>)<span><span style="mso-spacerun: yes;"> </span>นี่แสดงว่าที่ผ่านมาประเทศตะวันตกไม่ได้มีมาตรฐานอะไรที่เป็นหลักประกันเลย</span></span></p>
<p class="MsoNormal" style="margin: 0in 0in 0pt; tab-stops: .5in;"><span style="font-size: 15pt; font-family: "Freesia New";"><span style="mso-tab-count: 1;"> </span>ท่านทราบหรือไม่ว่า บริษัทจัดอันดับเครดิตใหญ่ ๆ ของสหรัฐอเมริกา ซึ่งครั้งหนึ่งมีเลห์แมนบราเธอร์ ซึ่งเจ๊งไปแล้ว รวมอยู่ด้วยนั้น<span style="mso-spacerun: yes;"> </span>บริษัทเหล่านี้ไปเที่ยวจัดอับดับให้คนอื่นทั่วโลก<span style="mso-spacerun: yes;"> </span>โดยไม่เคยมีหลักประกันใด ๆ ว่าถ้าจัดอันดับผิดจะต้องรับผิดชอบอย่างไร<span style="mso-spacerun: yes;"> </span>บริษัทใหญ่เหล่านี้มีไม่กี่แห่งทั่วโลก <span style="mso-spacerun: yes;"> </span>ดูคล้าย </span><span style="font-size: 15pt; font-family: "Freesia New";">‘<span>แกงค์</span>”<span> ที่ไม่เคยมีใครแตะต้อง<span style="mso-spacerun: yes;"> </span>ผิดกับนักวิชาชีพอื่น เช่น หมอ วิศวกร ผู้ประเมินค่าทรัพย์สิน ทนาย ฯลฯ ซึ่งต้องมีการประกันความผิดพลาดทางวิชาชีพ เป็นต้น</span></span></p>
<p class="MsoNormal" style="margin: 0in 0in 0pt; tab-stops: .5in;"><span style="font-size: 15pt; font-family: "Freesia New";"><span style="mso-tab-count: 1;"> </span>ถ้าตลาดหลักทรัพย์ของแต่ละประเทศต้องการความโปร่งใส คุ้มครองผู้บริโภคจริง และป้องกันการประกอบอาชญากรรมทางเศรษฐกิจ ทำไมจึงยังอนุญาตให้บริษัทมหาชนทั้งหลายแต่งตั้ง</span><span style="font-size: 15pt; font-family: "Freesia New";"> ‘<span>กรรมการอิสระ</span>’ <span>(ซึ่งจริง ๆ แล้วอิสระหรือไม่ ยังเป็นที่สงสัย) กันเอง<span style="mso-spacerun: yes;"> </span>ทำไมปล่อยให้บริษัทมหาชน หาบริษัทตรวจบัญชี บริษัทประเมินค่าทรัพย์สิน หรือบริษัทตรวจสอบต่าง ๆ กันเอง<span style="mso-spacerun: yes;"> </span>อย่างนี้เป็นการ </span>‘<span>ปากว่า ตาขยิบ</span>’ <span>หรือไม่</span></span></p>
<p class="MsoNormal" style="margin: 0in 0in 0pt; tab-stops: .5in;"><span style="font-size: 15pt; font-family: "Freesia New";"> </span></p>
<p class="MsoNormal" style="margin: 0in 0in 0pt; tab-stops: .5in;"><strong><span style="font-size: 15pt; font-family: "Freesia New";">ระวังธุรกิจสีเขียว</span></strong><strong><span style="font-size: 15pt; font-family: "Freesia New";"></span></strong></p>
<p class="MsoNormal" style="margin: 0in 0in 0pt; tab-stops: .5in;"><span style="font-size: 15pt; font-family: "Freesia New";"><span style="mso-tab-count: 1;"> </span>อาจารย์ท่านแนะนำให้ใส่ใจสิ่งแวดล้อม<span style="mso-spacerun: yes;"> </span>อันที่จริงเรื่องนี้เป็นเรื่องพื้นฐานซึ่งอยู่ที่การบังคับใช้กฎหมาย<span style="mso-spacerun: yes;"> </span>หากวิสาหกิจใดทำลายสิ่งแวดล้อม ละเมิดต่อสิทธิของผู้อื่น หรือทำให้เสียทรัพย์ เสียชีวิต อัยการของรัฐก็สามารถที่จะฟ้องร้องได้อยู่แล้ว<span style="mso-spacerun: yes;"> </span>แต่ที่ผ่านมาราชการส่วนกลางหรือส่วนท้องถิ่นในแต่ละประเทศ อาจไม่ได้นำพา<span style="mso-spacerun: yes;"> </span>ซึ่งส่วนหนึ่งอาจเป็นเพราะได้รับสินบนจากวิสาหกิจขนาดใหญ่<span style="mso-spacerun: yes;"> </span>การรณรงค์ให้ประชาชนใส่ใจสิ่งแวดล้อมจึงเป็นการแก้ปัญหาที่ไม่ตรงจุด และปล่อยโจรที่ทำลายสิ่งแวดล้อมต่อไป</span><span style="font-size: 15pt; font-family: "Freesia New";"></span></p>
<p class="MsoNormal" style="margin: 0in 0in 0pt; tab-stops: .5in;"><span style="font-size: 15pt; font-family: "Freesia New";"><span style="mso-tab-count: 1;"> </span>เมืองจำนวนมากในสหรัฐอเมริกามีระบบบำบัดน้ำเสีย ระบบระบายน้ำดีเยี่ยม<span style="mso-spacerun: yes;"> </span>น้ำเสียจากทุกบ้าน จะถูกต่อท่อไปบำบัดรวม<span style="mso-spacerun: yes;"> </span>ทำให้คูคลอง ทะเลสาบ และสภาพแวดล้อมสะอาด<span style="mso-spacerun: yes;"> </span>บางทีเมื่อเราคลั่งไคล้สิ่งแวดล้อมมาก<span style="mso-spacerun: yes;"> </span>บริษัทจัดการสิ่งแวดล้อมในสหรัฐอเมริกา<span style="mso-spacerun: yes;"> </span>อาจได้โอกาสส่งออกความรู้มาขายคนไทยอีกคำรบหนึ่ง</span><span style="font-size: 15pt; font-family: "Freesia New";"></span></p>
<p class="MsoNormal" style="margin: 0in 0in 0pt; tab-stops: .5in;"><span style="font-size: 15pt; font-family: "Freesia New";"><span style="mso-tab-count: 1;"> </span>มีตัวอย่างหนึ่งคือ </span><span style="font-size: 15pt; font-family: "Freesia New";">‘Smart Growth’ (<a href="http://www.smartgrowth.org/">www.smartgrowth.org</a>) <span>คือแต่ไหนแต่ไรมา สหรัฐอเมริกาใช้สอยทรัพยากรอย่างสุดสิ้นเปลือง<span style="mso-spacerun: yes;"> </span>เมืองขยายไปอย่างไร้ขอบเขต<span style="mso-spacerun: yes;"> </span>แต่ก็ไม่เป็นไรเพราะประเทศของเขาร่ำรวย<span style="mso-spacerun: yes;"> </span>แต่ภายหลังนักวิชาการอเมริกันพบว่า เมืองทั่วสหรัฐอเมริกาซึ่งมีลักษณะเช่นนี้ ขาดประสิทธิภาพอย่างยิ่ง<span style="mso-spacerun: yes;"> </span>ใครไม่มีรถก็เท่ากับพิการ ไปไหนไม่ได้<span style="mso-spacerun: yes;"> </span>ก็เลยเกิดแนวคิดการพัฒนาเมืองแบบ </span>‘Smart Growth’ <span>คือเน้นการสร้างความหนาแน่นในเมือง<span style="mso-spacerun: yes;"> </span>ให้คนเดินถึงสาธารณูปการต่าง ๆ ได้<span style="mso-spacerun: yes;"> </span>ไม่เป็นการบุกรุกออกสู่พื้นที่เกษตรนอกเมือง<span style="mso-spacerun: yes;"> </span>ไม่ทำลายสิ่งแวดล้อม<span style="mso-spacerun: yes;"> </span>แล้วก็นำแนวคิดนี้มาขายให้กับประเทศกำลังพัฒนา<span style="mso-spacerun: yes;"> </span>ประเทศเหล่านี้ก็ดีใจ ได้แนวคิดใหม่อีกแล้ว<span style="mso-spacerun: yes;"> </span>ทั้ง ๆ ที่ประเทศเหล่านี้ไม่เคยมีโอกาสใช้สอยที่ดินอย่างสุรุ่ยสุร่ายเช่นในสหรัฐอเมริกาเลย</span></span></p>
<p class="MsoNormal" style="margin: 0in 0in 0pt; tab-stops: .5in;"><span style="font-size: 15pt; font-family: "Freesia New";"> </span></p>
<p class="MsoNormal" style="margin: 0in 0in 0pt; tab-stops: .5in;"><strong><span style="font-size: 15pt; font-family: "Freesia New";">สร้างความโปร่งใสสำคัญที่สุด</span></strong><strong><span style="font-size: 15pt; font-family: "Freesia New";"></span></strong></p>
<p class="MsoNormal" style="margin: 0in 0in 0pt; tab-stops: .5in;"><span style="font-size: 15pt; font-family: "Freesia New";"><span style="mso-tab-count: 1;"> </span>ประเทศไทยมีขนาดเศรษฐกิจนอกระบบขนาดใหญ่มาก <span style="mso-spacerun: yes;"> </span>เงินจำนวนมหาศาลก็รั่วไหลไปในมือผู้มีอิทธิพลส่วนน้อย<span style="mso-spacerun: yes;"> </span>หนทางสำคัญในการกระตุ้นเศรษฐกิจก็คือ การอาศัยอำนาจรัฐที่เป็นธรรมในการสร้างความโปร่งใสให้เกิดขึ้นในประเทศ และขจัดความไม่เป็นธรรมต่าง ๆ เพื่อสร้างโอกาสที่เท่าเทียมกันในการแข่งขัน<span style="mso-spacerun: yes;"> </span>แนวทางการดำเนินงานก็ได้แก่</span><span style="font-size: 15pt; font-family: "Freesia New";">:</span></p>
<p class="MsoNormal" style="margin: 0in 0in 0pt; tab-stops: .5in;"><span style="font-size: 15pt; font-family: "Freesia New";"><span style="mso-tab-count: 1;"> </span><span>- การสร้างระบบตรวจสอบที่ดี<span style="mso-spacerun: yes;"> </span>ท้องถิ่นหนึ่งอาจมีเจ้าหน้าที่ดูแลการโยธาเพียง </span>5 <span>คน แต่มีบ้านในท้องถิ่นนั้นนับหมื่นหน่วย<span style="mso-spacerun: yes;"> </span>ดูแลอย่างไรก็ไม่หมด<span style="mso-spacerun: yes;"> </span>และเกิดช่องโหว่ในการไปดูแลเฉพาะกรณีที่สามารถรีดไถเงินต่อเติมอาคารโดยไม่ได้รับอนุญาตเป็นสำคัญ<span style="mso-spacerun: yes;"> </span>กรณีนี้ภาครัฐต้องสร้างกลไกการตรวจสอบที่ดีโดยการว่าจ้าง </span>(Privatize) <span>และมีการกำกับตรวจสอบผู้ตรวจสอบอีกชั้นหนึ่ง</span></span></p>
<p class="MsoNormal" style="margin: 0in 0in 0pt; tab-stops: .5in;"><span style="font-size: 15pt; font-family: "Freesia New";"><span style="mso-tab-count: 1;"> </span>- การมีมาตรการลงโทษที่เด็ดขาด<span style="mso-spacerun: yes;"> </span>ในประเทศที่เจริญ ประชาชนกลัวกฎหมาย แต่ไม่กลัวตำรวจ<span style="mso-spacerun: yes;"> </span>แต่ในประเทศกำลังพัฒนาอาจกลายเป็นตรงกันข้าม<span style="mso-spacerun: yes;"> </span>การลงโทษเด็ดขาดเพื่อไม่ให้เป็นเยี่ยงอย่างนั้น เป็นสิ่งจำเป็น<span style="mso-spacerun: yes;"> </span>อาจกล่าวได้ว่าประเทศไทยดำเนินการปราบปรามการทุจริตและประพฤติมิชอบน้อยกว่าประเทศหลายต่อหลายแห่ง<span style="mso-spacerun: yes;"> </span>เช่น ในจีน มีการยิงเป้าคนโกง<span style="mso-spacerun: yes;"> </span>เวียดนามก็เข้มงวดขนาดเอานักฟุตบอลล้มบอลติดคุก เป็นต้น</span><span style="font-size: 15pt; font-family: "Freesia New";"></span></p>
<p class="MsoNormal" style="margin: 0in 0in 0pt; tab-stops: .5in;"><span style="font-size: 15pt; font-family: "Freesia New";"><span style="mso-tab-count: 1;"> </span>- การนำเศรษฐกิจนอกระบบเข้าสู่ระบบ เช่น หวยเถื่อน เหล้าเถื่อน หรือบ่อนการพนันเถื่อน<span style="mso-spacerun: yes;"> </span>กรณีนี้จะทำให้มีเงินหมุนเวียนในระบบเศรษฐกิจมากขึ้น<span style="mso-spacerun: yes;"> </span>รัฐบาลได้ภาษีมาบำรุงประเทศมากขึ้น<span style="mso-spacerun: yes;"> </span>แต่เรื่องเหล่านี้ มักเกิดขึ้นไม่ได้ เพราะเราอ้างตนเป็น </span><span style="font-size: 15pt; font-family: "Freesia New";">‘<span>ฝ่ายธรรมะ</span>’<span style="mso-spacerun: yes;"> </span><span>จึงไม่ยอมให้เมืองพุทธนี้มีบ่อน มีหวยเสรีที่ถูกต้องตามกฎหมาย<span style="mso-spacerun: yes;"> </span>หากเราฉุกคิดให้ดีตามทฤษฎีสมคบคิด (</span>Conspiracy Theory) <span>บางทีฝ่ายธรรมะกับอาชญากรเจ้ามือหวยเถื่อน เจ้าของบ่อนเถื่อน อาจเป็นพวกเดียวกัน<span style="mso-spacerun: yes;"> </span>เราจึงยังปล่อยให้มีบ่อน หวย มีสถานะเถื่อนหรือให้เป็นสีเทาเพื่อแสวงหาประโยชน์มิชอบกันเกลื่อนเมือง</span></span></p>
<p class="MsoNormal" style="margin: 0in 0in 0pt; tab-stops: .5in;"><span style="font-size: 15pt; font-family: "Freesia New";"> </span></p>
<p class="MsoNormal" style="margin: 0in 0in 0pt; tab-stops: .5in;"><strong><span style="font-size: 15pt; font-family: "Freesia New";">ย้ายไปอยู่ภูฏานกันไหม</span></strong><strong><span style="font-size: 15pt; font-family: "Freesia New";"></span></strong></p>
<p class="MsoNormal" style="margin: 0in 0in 0pt; tab-stops: .5in;"><span style="font-size: 15pt; font-family: "Freesia New";"><span style="mso-tab-count: 1;"> </span>โดยสรุปแล้ว เมื่อเอ่ยถึงความสุข<span style="mso-spacerun: yes;"> </span>หลายคนบอกว่าภูฏานเป็นประเทศที่มีความสงบสุขกว่าไทย จนกลายเป็นประเทศ </span><span style="font-size: 15pt; font-family: "Freesia New";">‘<span>ส่งออก</span>’ <span>แนวคิด </span>GNH <span>ไปแล้ว<span style="mso-spacerun: yes;"> </span>ผมจึงอยากถามว่า ท่านอยากย้ายถิ่นไปอยู่ (ไม่ใช่ไปท่องเที่ยว) ภูฏานหรือไม่<span style="mso-spacerun: yes;"> </span>ก่อนที่ท่านจะตัดสินใจ ลองมาดูข้อมูลเหล่านี้เสียก่อน (ข้อมูลเปรียบเทียบรายประเทศของ </span>www.cia.gov)</span></p>
<p class="MsoNormal" style="margin: 0in 0in 0pt; tab-stops: .5in;"><span style="font-size: 15pt; font-family: "Freesia New";"><span style="mso-tab-count: 1;"> </span>- ภูฏานมีขนาดพื้นดิน 38,394 ตร.กม. หรือประมาณ 8% ของประเทศไทย มีประชากรเพียง </span><span style="font-size: 15pt; font-family: "Freesia New";">1% <span>ของประเทศไทยหรือ 691,141 คน<span style="mso-spacerun: yes;"> </span>แต่อัตราการเพิ่มเร็วกว่าไทยมากคือ ประมาณ 1.27% เทียบกับไทยที่มีอัตราเพิ่มเพียง 0.62%</span></span></p>
<p class="MsoNormal" style="margin: 0in 0in 0pt; tab-stops: .5in;"><span style="font-size: 15pt; font-family: "Freesia New";"><span style="mso-tab-count: 1;"> </span>- อายุเฉลี่ยของประชากรภูฏานคือ 66.13 ปี ซึ่งต่ำกว่าของไทยที่มีอายุเฉลี่ยถึง 73.1ปี<span style="mso-spacerun: yes;"> </span>ที่สำคัญ จำนวนประชากรอายุ </span><span style="font-size: 15pt; font-family: "Freesia New";">15 <span>ปีขึ้นไปที่อ่านออกเขียนในภูฏานมีเพียง 47% เทียบกับไทยที่มีถึง 92.60%</span></span></p>
<p class="MsoNormal" style="margin: 0in 0in 0pt; tab-stops: .5in;"><span style="font-size: 15pt; font-family: "Freesia New";"><span style="mso-tab-count: 1;"> </span>- <span>ขนาดเศรษฐกิจของภูฐานเล็กเพียง </span>1% <span>ของไทย แต่อัตราเงินเฟ้อคือ 4.9% ซึ่งพอ ๆ กับไทยคือ 5.5</span>%<span style="mso-spacerun: yes;"> </span><span>แม้รายได้ต่อหัวของประชากรจะดูไม่ต่ำกว่าไทยนัก เป็นประมาณ </span>2/3 <span>ของไทย</span><span style="mso-spacerun: yes;"> </span><span>แต่ในความเป็นจริงประชากรภูฏานที่มีรายได้ต่ำกว่าเส้นความยากจนมีถึง </span>31.7% <span>ในขณะที่ของไทยเป็นเพียง </span>10% <span>เท่านั้น<span style="mso-spacerun: yes;"> </span>แสดงว่าช่องว่างระหว่างคนรวยกับคนจนในภูฏานสูงกว่าไทยมาก</span></span></p>
<p class="MsoNormal" style="margin: 0in 0in 0pt; tab-stops: .5in;"><span style="font-size: 15pt; font-family: "Freesia New";"><span style="mso-tab-count: 1;"> </span>- อัตราการว่างงานของชาวภูฏานก็ยังสูงกว่าไทยนับเท่าตัวคือประมาณ </span><span style="font-size: 15pt; font-family: "Freesia New";">2.5% <span>ในขณะที่ไทยอยู่ที่ </span>1.2% <span>เท่านั้น</span></span></p>
<p class="MsoNormal" style="margin: 0in 0in 0pt; tab-stops: .5in;"><span style="font-size: 15pt; font-family: "Freesia New";"><span style="mso-tab-count: 1;"> </span>ดูจากตัวเลขข้างต้น ยังไงคงมีคนจำนวนหนึ่งอยากไปแน่นอน<span style="mso-spacerun: yes;"> </span>อาจจะอยากบวชเป็นพระที่นั่น<span style="mso-spacerun: yes;"> </span>แต่คงเป็นคนส่วนน้อย (ที่ดวงตาเห็นธรรม)<span style="mso-spacerun: yes;"> </span>คนส่วนใหญ่คงไม่คิดจะไป เพราะติดขัดในเรื่องความสะดวกสบาย ความเจริญ และหลักประกันต่าง ๆ ซึ่งมีน้อยกว่าไทย</span><span style="font-size: 15pt; font-family: "Freesia New";"></span></p>
<p class="MsoNormal" style="margin: 0in 0in 0pt; tab-stops: .5in;"><span style="font-size: 15pt; font-family: "Freesia New";"><span style="mso-tab-count: 1;"> </span>ก็คงคล้าย ๆ กับคนไทยที่ไปอยู่สหรัฐอเมริกา<span style="mso-spacerun: yes;"> </span>พวกเขาส่วนมากดีใจที่ได้กลับมาเที่ยวเมืองไทย หรือบางคนที่แก้แล้วก็อาจอยากกลับมาตายบ้านเกิด<span style="mso-spacerun: yes;"> </span>แต่ถ้าจะให้คนไทยในสหรัฐอเมริกา ย้ายถิ่นกลับไทย มาอยู่ในสภาวะแวดล้อมอย่างไทย ๆ<span style="mso-spacerun: yes;"> </span>ลูกเต้าก็ต้องมาเรียนในโรงเรียนแบบไทย ๆ<span style="mso-spacerun: yes;"> </span>มาอยู่ในระบบสวัสดิการสังคมแบบไทย ๆ<span style="mso-spacerun: yes;"> </span>ที่แม้พวกเขาจะเสียภาษีน้อยกว่า<span style="mso-spacerun: yes;"> </span>ก็คงหาคนกลับมาแทบไม่ได้จริง ๆ</span><span style="font-size: 15pt; font-family: "Freesia New";"></span></p>
<p class="MsoNormal" style="margin: 0in 0in 0pt; tab-stops: .5in;"><span style="font-size: 15pt; font-family: "Freesia New";"> </span></p>
<p class="MsoNormal" style="margin: 0in 0in 0pt; tab-stops: .5in;"><span style="font-size: 15pt; font-family: "Freesia New";"><span style="mso-tab-count: 1;"> </span><span style="mso-spacerun: yes;"> </span>ความเป็นสรวงสวรรค์ (</span><span style="font-size: 15pt; font-family: "Freesia New";">Shangri-La) <span>ของภูฏานและประเทศแถบนี้ คงเป็นเฉพาะตอนไปท่องเที่ยวหรือไปอยู่ชั่วคราวเป็นหลัก<span style="mso-spacerun: yes;"> </span><strong>สวรรค์นั้นใคร ๆ ก็อยากไป<span style="mso-spacerun: yes;"> </span>แต่ติดปัญหาคือยังไม่อยากตาย<span style="mso-spacerun: yes;"> </span>และที่สำคัญที่สุดก็คือหลายคนยังมีความสุขกับการ </strong></span><strong>‘<span>ชดใช้กรรม</span>’ <span>ในประเทศไทยอันเป็นที่รักของเรานี้มากกว่า</span></strong></span></p>
2009-08-23T14:51:46+07:00
false
1860
2009-08-24T12:52:16+07:00
false
false
2009-08-23T14:51:46+07:00
11
ฟังหูไว้หูกับ ดร.โจเซฟ สติกลิตซ์