ความก้าวหน้าของมหาวิทยาลัยในต่างประเทศ

อ่านบันทึกนี้แล้วน่าคิดค่ะ

ต่างประเทศมองต่างกับเมืองไทยไปหลายเท่าค่ะ 

ขออนุญาตแลกเปลี่ยนเรียนรู้นะคะ ทุกสิ่งมีทั้งด้านดีและไม่ดีค่ะ

เรื่องที่อาจารย์โสรัจน์เสนอมาก็น่าสนใจ เนื่องจากตอนนี้ที่มหาวิทยาลัยที่ออสเตรเลียที่เรียนอยู่เค้าก็มีสาขาวิชาการพัฒนาเกมค่ะ  เป็นสาขาที่ท้าทายและน่าสนใจมากๆค่ะ ส่วนนี้จัดเป็นด้านดีในการใช้คอมพิวเตอร์และอินเตอร์เน็ตค่ะ เพราะเป็นงานสร้างสรรค์และเกิดประโยชน์

แต่อย่างไรก็ตามเนื่องจากที่บ้านเราการเข้าถึงอินเตอร์เน็ตมีมากและส่วนใหญ่จะเป็นเด็ก เกมจัดเป็นส่วนที่ดึงดูดให้เด็กๆ อยู่กับคอมพิวเตอร์ได้เป็นเวลานานๆ   บางครั้งทำให้เค้าขาดบางด้านเช่น ทักษะทางสังคม การพูดคุย หรือการทำกิจกรรมทางกายอื่นๆ และแม้กระทั่งพฤติกรรมก้าวร้าว

จากมุมมองส่วนตัว เราสามารถมองได้เป็น 2 ส่วนค่ะ
1. มุมของผู้ใช้โปรแกรม ทำอย่างไรให้ผู้ใช้ โดยเฉพาะอย่างยิ่ง เด็กๆ สามารถพิจารณาว่า เค้าควรแบ่งเวลาระหว่างการเล่นเกม หรือการใช้คอมพิวเตอร์ในทางที่สร้างสรรค์ กับกิจกรรมที่สำคัญในช่วงวัยเด็กอื่นๆ เป็นสิ่งที่ท้าทายค่ะ
2. มุมของผู้สร้างสรรค์โปรแกรม เราควรจะส่งเสริมเรื่องการสร้างสรรค์โปรแกรมหรือ พัฒนาเกมที่ดี เหมาะสมกับสภาพสังคมไทย และลดความรุนแรงและก้าวร้าว และใช้ส่วนนี้เพื่อสนับสนุนการเรียนรู้ของเราคนไทย ก็เป็นสิ่งที่น่าส่งเสริมนะคะ
แล้วอีกประเด็นหนึ่ง ทำอย่างไรเราถึงจะสามารถเปลี่ยนสถานะของผู้ใช้ให้สามารถพัฒนาโปรแกรมหรือเกมได้ด้วยตนเอง อาจจะเป็นช่องทางหนึ่งของการเพิ่มจำนวนเกมที่สร้างสรรค์ และพัฒนาเศรษฐกิจของเราในอนาคตค่ะ

จากการติดตามข่าวออสเตรเลีย โดยเฉพาะเมืองที่อยู่ เด็กและวัยรุ่นของเขามีกิจกรรมอย่างอื่น เช่นออกไปข้างนอกเพื่อออกกำลังกาย โดยไม่ได้อยู่ที่หน้าคอมพิวเตอร์อย่างเดียวค่ะ แต่ทราบข่าวว่าในเมืองอื่นๆ นักวิชาการก็เริ่มที่จะตระหนักถึงความสำคัญของการมีปัญหาของเด็กติดเกมกันแล้ว เร็วๆนี้คงจะมีผลงานออกมากันค่ะ 

 นี่เป็นข้อมูลจากเด็ก(แค่กลุ่มเล็กๆ ใกล้ตัว )นะคะ เค้าบอกว่าเกมมีอะไรดึงดูดและน่าสนใจมากๆ แล้วเค้าก็สามารถเรียนรู้ นอกจากความสนุกค่ะ แต่ส่วนใหญ่จะบอกว่า ใช้เวลาส่วนใหญ่กับเกมส์หลังจากกลับจากโรงเรียน หลานๆ ก็มีปัญหาติดเกมเหมือนกัน กำลังหาทางแก้ไขอยู่ค่ะ เพราะสังเกตว่าบางครั้งพฤติกรรมเค้ารุนแรงขึ้น โดยที่เค้าไม่รู้ตัวค่ะ  เลยไม่อยากใ้ห้ละเลยด้านมืดที่เกิดจากปัญหาการใช้ที่ไม่ถูกต้องหรือเกินพอดีค่ะ

ศิริกุล

ตอนนี้ถือว่ายังอยู่ในกลุ่มของผู้ที่กำลังเตาะแตะหรือเรียนรู้เรื่องการวิจัยค่ะ จริงๆไม่มีความรู้ลึกเรื่องเกมหรือ technology แต่อยู่ในกลุ่มของ  health ค่ะ

ขอบพระคุณอาจารย์โสรัจจ์ที่กรุณาเสนออีกมุมมองและวิธีการป้องกันปัญหา โดยการเล่นเกมด้วยกันกับลูกๆ หลานๆ ค่ะ  ถ้าพ่อแม่ทุกบ้านสามารถทำได้อย่างอาจารย์น่าจะดีไม่น้อยค่ะ  เพราะโดยส่วนตัวแล้วเห็นว่าเกมและอินเตอร์เนตมีประโยชน์โดยตัวของมันเอง แต่มีปัญหาเรื่องการใช้มันให้ถูกทาง

หลานๆเค้าเคยชอบ ปังย่า เกี่ยวกับการตีกอล์ฟ ต้องคำนวณองศาและวัดมุมกันอย่างขมักเขม้นค่ะ รู้สึกจะเป็นเกมสัญชาติเกาหลีค่ะ หลักการน่าจะเหมือนเกมยิงปืนใหญ่นะคะ

เดี๋ยวต้องไปฝึกปรือฝีมือเล่นเกมเหมือนกันค่ะ เพราะเคยเล่นเกมกับหลานๆ แล้วแพ้หลุดลุ่ย(ไม่เคยชนะเลยค่ะ ของอาจารย์ยังดีกว่าค่ะ)

เคยเจอเพื่อนของหลานๆเค้ามีปัญหาโดดเรียนไปเล่นเกมกันค่ะ กลุ่มนี้เค้าโชคไม่ดีที่ ไม่มีคนชี้นำในการใช้อย่างถูกวิธี เหมือนลูกของอาจารย์ค่ะ

ขออนุญาตเรียนถามอาจารย์ว่า ได้ข่าวว่าที่เกาหลีเค้ามีการส่งเสริมในการสร้างโปรแกรมหรือเกมโดยมีคอร์สให้เรียนและสนับสนุนอย่างเป็นระบบ จริงหรือไม่คะ แล้วในประเทศไทยของเรามีการส่งเสริมหรือไม่คะ หน่วยงานใดรับผิดชอบเรื่องนี้คะ

ขอบพระคุณอาจารย์อีกครั้งนะคะ

ศิริกุล

ดีใจจริงๆครับที่ได้แลกเปลี่ยนความคิดเห็นกับทั้งสองท่าน   ผมเป็นนิสิต ป.สาขาสื่อนฤมิตร ม.มหาสารคาม กำลังเสนอหัวข้อวิทยานิพนธ์อยู่เดิมทีจะทำเรื่องเกมคอมพิวเตอร์แต่ก็เจอทางตันเพราะจบมาทางด้านศิลปะแต่วิทยานิพนธ์เกี่ยวกับเกมต่างประเทศส่วนใหญ่เป็นด้านเทคนิคซึ่งไม่ชำนาญเลยเปลี่ยนไปทำด้านแอนิเมชั่นตามความชำนาญของตัวเอง    แต่ผมเองมีประสบการณ์ในการพัฒนาเกมร่วมกับเพื่อนมาและก็มีข้อมูลที่ได้จากการค้นคว้าช่วงที่จะเสนอหัวข้อเกมมาฝากครับ    

เกมคอมพิวเตอร์เนี่ยเราสามารถใช้หลักการของภาพยนตร์มาใช้วิเคราะห์ได้ครับ   เพราะเกมจะมีเนื้อเรื่องและการดำเนินเรื่องอย่างภาพยนตร์ต่างกันที่เกมจะมีการโต้ตอบระหว่างผู้เล่นกับตัวสื่อ    สิ่งที่ผู้เล่นได้รับจากการเล่นเกมคือประสบการณ์ที่ไม่อาจสัมผัสได้ในชีวิตจริงซึ่งจะเป็นเรื่องอะไรก็สุดแต่กิเลสมันจะพาไป    เช่น เล่นเป็นทหารสมัยสงครามโลก   เล่นเป็นผู้จัดการทีมฟุตบอล   เล่นเป็นชายหนุ่มที่ตามจีบสาวหลายๆคน   เป็นนักแข่งรถ นักกีฬาสารพัดชนิด  เรียกได้ว่าเป็นการสวมบทบาทนั้นๆในช่วงเวลานั้น   หลายคนอาจจะหลงลืมตัวตนจริงๆแล้วติดอยู่ในโลกของเกมก็มีเยอะเพราะโลกแห่งความจริงอาจจะไม่โสภาสำหรับเขา(สำหรับเขานะ)    อาการติดเกมจึงเกิดขึ้น

 การที่เด็กติดเกมก็เนื่องมาจากสาเหตุข้างต้นเพราะสภาวะจิตใจของเด็กยังขาดภูมิคุ้มกัน    ส่วนเนื้อเรื่องและภาพของเกมเองก็พัฒนาขึ้นตามวัยของผู้ผลิตและผู้เล่นคืออยากให้สมจริงขึ้น  รุนแรงขึ้น(สะใจ)  ยิ่งสมจริงยิ่งทำให้เชื่อได้ง่ายขึ้นว่าอยู่ในสถานะการนั้นจริงๆ      เกมจะสมจริงขึ้นเรื่อยๆตามเทคโนโลยีที่พัฒนาขึ้น

ตามที่ได้บอกไว้ว่าเมื่อผู้เล่นอายุมากขึ้นก็ต้องการเสพอะไรที่ชัด ลึก  มากขึ้น    ปัญหาจะไม่เกิดเลยถ้าคนที่เล่นอยู่ในวัยที่เหมาะสม  แต่เราห้ามความอยากรู้อยากเห็นของเด็กได้ไหมล่ะ    ในตอนที่เราอยู่ในวัยเดียวกับเขายอมรับไหมว่าก็คิดและทำอะไรไม่ต่างจากเขาเท่าไหร่   ช่วงมัธยมมีใครไม่เคยแอบดูวิดีโอลามกบ้างหรืออยากทำลายล้างสิ่งที่เรารังเกียจบ้าง  สิ่งเหล่านี้มันอยู่ในตัวเรา    การเล่นเกมเปรียบเสมือนการชดเชยความอยากเหล่านั้นแต่จะเป็นการดีมากกว่าถ้าเราจะสอนให้ตัวเองและเด็กๆของเรารู้จักระงับมากกว่าระบายออก   เพราะทุกวันนี้แม้เราจะเป็นผู้ใหญ่แล้วก็ยอมรับว่ายังมีหลายเรื่องที่อยากลองแต่มันละเมิดคุณธรรม    ถ้าเราไม่รู้ทันตัวเองสุดท้ายก็ต้องไปละเลงในเกม     ส่วนเกมดีๆสร้างสรรที่ผู้หวังดีทั้งหลายอยากให้เด็กเล่นน่ะ   ถ้ามันไม่ตอบสนองสิ่งเขาต้องการแล้วก็ไม่รู้จะเล่นทำไม   ที่สำคัญหากไม่มีความเข้าใจจากประสบการณ์ตรงน้ำหนักของคำพูดหวังดีเหล่านั้นก็ขาดน้ำหนักไป

ปล.ถ้าสนใจจะคุยเรื่องเกม&การ์ตูนกับผมก็เมล์มาได้ครับ  ยินดีแลกเปลี่ยนสิ่งดีๆเสมอ